Kristel Luytens koos voor maagdenwijding

Op 14 februari wijdde aartsbisschop Léonard in het Waals-Brabantse Braine-le-Château Kristel Luytens als gewijde maagd toe aan God. In de wijdingsviering sprak ze het voornemen uit voortaan als bruid toe te behoren aan Jezus Christus. Kristel Luytens blikt terug op haar wijding en op de weg die haar daarheen voerde.

Mijn roepingsverhaal

Als ik vandaag op mijn leven terugkijk, kan ik me moeilijk van het gevoel ontdoen dat ‘Hij me riep van in het begin’... Vier nonkel-paters aan vaderszijde en een heel mariale grootmoeder aan moederskant waren er wellicht niet vreemd aan dat ik al vroeg alles spontaan toevertrouwde aan Maria en de kleine Jezus. De aanbidding op Witte Donderdag maakte grote indruk op mij als kind. En in het vijfde leerjaar besloot ik de Bijbel eens in zijn geheel te lezen. Dat werd een sterke geloofservaring. Toen een tante, die me heel erg na stond, jong stierf, begon ik me vragen te stellen over de zin van het leven. In de parochie ging ik in op de uitnodiging van de plussers en later van de begeleiding van kindernevendiensten en -vieringen en lectoren.

Aan de universiteit echter kwam ik in een andere wereld terecht waar enkele collega’s me toefluisterden dat God niet bestond. Ook al bleef ik parochiaal actief, rationele twijfel begon te knagen. Verdere studies en een doctoraat benamen al mijn tijd en gedachten. Nood aan een rustige omgeving dreef me naar een abdij: mijn eerste contact met de stilte, en met het getijdengebed ook. Het werd een intense ervaring. ‘Wat wilt Gij, God, dat ik verder met mijn leven doe?’

Nog voor mijn doctoraat af was, begon ik te werken voor een bedrijf. De combinatie was uitputtend zodat wat oorspronkelijk een gewoon griepje annex infectie leek, me uiteindelijk drie jaar zou vellen. Na een ziekenhuisverblijf van Aswoensdag tot Goede Vrijdag, was ik fysiek nog steeds veel te zwak om wat dan ook zelfstandig te doen. Er zat niets anders op dan terug te keren naar mijn ouders.

Ik kon alleen maar bidden: ‘God, Gij hebt me geschapen. Wat verlangt Ge? Nu is het echt wel weer aan U!’

Een hele reeks ‘toevalligheden’ (of knipoogjes van God?!) later, leerde ik de gemeenschap Chemin Neuf kennen, en met hen ook Ignatiaanse retraites en geestelijke begeleiding. ‘Laat heb ik U lief gekregen ...’, de daaropvolgende woorden van het gedicht van Augustinus leken me stilaan op het lijf geschreven. Tijdens bezinningsdagen ontmoette ik iemand die me sprak over een maagdenwijding waarvoor ze uitgenodigd was. Uit kennisgerichte nieuwsgierigheid vroeg ik haar informatie. Maar toen ik die las voelde ik onmiddellijk: ‘Ik ben thuisgekomen!’. Dat eerste gevoel bleek niet van voorbijgaande aard en in overleg met mijn geestelijke begeleiding, ontmoette ik de contactpersoon van de gewijde maagden, en kort daarna onze bisschop. Mijn ratio kreeg een ideale portie gezonde voeding dankzij de basiscursus theologie aan het Hoger Instituut voor Godsdienstwetenschappen (HIGW). Verschillende gesprekken en retraites rond het leven als gewijde diepten het verlangen verder uit.

Mijn wijding

Het is 14 februari 2015. Nauwelijks durf ik opkijken, enerzijds uit schrik mijn geknielde evenwicht te verliezen, anderzijds uit het ontzag dat me overvalt ten opzichte van dit mysterie. Tijdens de litanie die volgt, raken hemel en aarde elkaar. Uitgestrekt op de grond hoor ik hoe de tonen van de zangers in de kerk zich mengen met die van een passerende carnavalsfanfare op deze Valentijnsdag. ‘Volop in de wereld, maar niet van de wereld’ (Joh 17) gaat het door me heen.

Vader, aanvaard het voornemen dat ik, met de hulp van de Heer, voor U en voor Gods heilig volk uitspreek, om in volkomen zuiverheid te leven en Christus na te volgen (Orde van dienst voor de maagdenwijding).

Mijn handen gevouwen in die van onze bisschop, spreek ik dit ‘heilig voornemen’ uit. Waarop monseigneur Léonard opstaat, de handen uitstrekt, en me aan God toewijdt met de woorden van het mooie wijdingsgebed. Het overhandigen van drie kentekens sluit dit wijdingsgedeelte af: de (symbolische) sluier als teken van toewijding aan de dienst van Christus en zijn Kerk; de ring als teken van verbintenis met Christus; en het getijdenboek, het gebed van de Kerk.

Er breekt een spontaan applaus los. Het innerlijke geluksgevoel breekt naar buiten in een vreugde die me zal bijblijven voor de rest van de viering en de dag, en die ik ook mag ontwaren in ieder die me achteraf gelukwenst ongeacht geloof, taal, cultuur of achtergrond. De Israëlische dans als universele taal smeedt banden tussen Vlamingen, Walen, Brusselaars en collega’s van allerlei origine.

Mijn zending

Van de liefde van onze ‘Kerk-Bruid’ tot Christus-Bruidegom mag ik nu teken zijn, daar waar ik leef: op mijn werk als wetenschapper, in de winkel, aan de benzinepomp, bij vrienden, aan het ziekbed van een familielid, in de parochie, de gebedsgroep ... Zowel in mijn vaste engagementen als daar waar de Geest me dagelijks leidt en verrast.

Om Christus vuriger te beminnen en de naaste te dienen worden we aangespoord ons toe te leggen op gebed en boetvaardigheid, op werken van barmhartigheid en apostolische werken, overeenkomstig ‘onze staat en charisma’, dus daar in de wereld waar we werkzaam en aanwezig zijn. ‘Laat de lofprijzing van de Hemelse Vader niet wijken van uw lippen en bid voor het heil van de gehele wereld’, heel speciaal ook voor de lokale Kerk. Ook eucharistie en verzoening nemen een centrale plaats in in ons leven, evenals het volgen van Christus volgens de radicaliteit van het Evangelie.

Paulus zegt (1 Tess 5, 16-18): ‘Wees altijd verheugd, bid zonder ophouden, dank God voor alles, dit verlangt God van u in Jezus Christus, blus de Geest niet uit, ...’. Een wijdingskaars herinnert ons eraan waakzaam te blijven!