In memoriam E.H. Herman Van Gorp (9 augustus 1939-3 maart 2026)

Herman werd geboren in Gierle op 9 augustus 1939 als tweede jongste van een diep gelovig, katholiek gezin.  Reeds van jongs af aan groeide in hem het diepe verlangen op priester te worden.  Hij volgde zijn studies aan het Europaseminarie te Maastricht.  Op 18 februari 1967 werd hij priester gewijd in de dom van Aken.  Vele jaren heeft hij zich geëngageerd in het bisdom Aken als parochiepriester en leraar.  Zo was hij een geliefde pastoor in Zimmerath.  Tot het einde van zijn leven hield hij regelmatig contact met zijn Duitse vrienden. 

Op zijn zeventigste verjaardag ging hij met pensioen en keerde terug naar de Kempen.  Enkele jaren voordien kwam hij persoonlijk kennis maken met mij.  Het was in de periode dat ik deken was.  Het was een heel fijne ontmoeting.  Ik mocht hem ervaren als iemand die hartelijk en goedlachs was, eenvoudig en open van geest.

Hij vertelde me dat hij van plan was om in Turnhout te gaan wonen en dat hij er heel graag dienstbaar wilde zijn in de pastoraal.  Uiteindelijk werd hij pastor in het wzc Sint Lucia, nadien ook in Huize Elisabeth én rector van de gasthuiszusters, die hem tot het einde toe met hun vriendschap en goede zorgen hebben omringd.  Plichtsgetrouw en met veel toewijding heeft hij deze taken vervuld, zo lang hij kon. Zo ging hij elke weekdag ‘plechtstatig’ voor in de eucharistieviering bij de zusters in de Herentalsstraat en op zondag in Sint Lucia, waar hij graag samenwerkte met een mooie groep vrijwilligers. Regelmatig diende hij de ziekenzalving toe en was hij stervenden en hun families nabij.  Daarnaast bracht hij bezoeken aan de bewoners en bood hen een luisterend oor en een groot en warm hart. 

De laatste weken was hij erg moe en uiteindelijk is hij op 3 maart 2026 thuis onverwacht overleden.

Op woensdag 11 maart 2026 hebben we van hem afscheid genomen tijdens de uitvaartliturgie in de parochiekerk van Gierle en hem daar op de begraafplaats te rusten gelegd.  Dat was zijn laatste wens. Tijdens deze afscheidsviering heeft gebedsleidster Maria De Peuter de volgende mooie overweging uitgesproken waarin ze treffend verwoordt wie Herman was:

"Beste familie, vrienden en mensen allemaal,

We nemen vandaag afscheid van een priester, een herder van mensen, Herman Van Gorp. Het evangelie dat we zojuist hoorden, reikt ons woorden aan, die op een dag als deze, dieper klinken dan ooit. “Ik ben de goede herder. De goede herder geeft zijn leven voor zijn schapen.” Met die woorden openbaart Jezus wie Hij is. 

Van de herder wordt gezegd: Hij roept de schapen bij hun naam…. Hij kent ze,  en hij is om hen bezorgd. Hij leidt ze naar buiten en trekt dan vóór hen uit …. Hij is een leider en een wegwijzer. De herder is er op uit, om weidegrond te vinden, en om leven te geven in overvloed. Dit evangelie kunnen we helemaal op het leven van Herman leggen. Herman straalde iets uit van een herder. Herders zijn dragers… en dat kunnen we van Herman zeggen. Hij leefde verbonden met zijn familie, verbonden met vroegere parochianen en vrienden in Duitsland, met de mensen in ’t rusthuis, met de gasthuiszusters, met personeel en alle medewerkers… en ook met onze parochie Gierle.

Elke week in de maand mei en oktober kwam Herman zeer graag de eucharistie vieren in de kapel van Rooien. We zullen hem missen.

Zo herkennen we Herman in zijn mens-zijn, in zijn priester-zijn. Vandaag mogen we in dat licht kijken naar zijn leven. Want een priester is geroepen om iets zichtbaar te maken van die ene Goede Herder. De priester is geen herder uit zichzelf, maar hij mag -  met al zijn menselijkheid, met zijn sterktes en zijn kwetsbaarheid – een teken zijn van Jezus zelf.

“Ik ken de mijnen, en de mijnen kennen mij” zegt Jezus.

Hoe dikwijls heeft Herman mensen bij name gekend en genoemd? In vreugde en in verdriet, aan het altaar, in het ziekenhuis, aan een sterfbed, in gesprekken die niemand anders zag. Herder zijn gebeurt niet in grote woorden, maar in trouw….in blijven… in luisteren… in nabij zijn.

Het evangelie zegt nog iets, dat op een uitvaart bijna huiveringwekkend concreet wordt: “De goede herder geeft zijn leven voor zijn schapen”. Dat geven gebeurt in het dagelijks wegcijferen, in beschikbaar zijn, ook wanneer het niet uitkomt… in blijven geloven in mensen… in blijven verkondigen, ook wanneer het woord soms op onverschilligheid stuit. Een priester geeft zijn leven druppelsgewijs.

Zo ook, bij het afscheid van zijn neef Raf, heeft Herman een vaderlijke taak op zich genomen. Als herder heeft hij zijn tijd en aandacht gegeven aan het gezin van zijn zus Maria en Gaston. Hij was er, in een totaal gegeven zijn als herder voor zijn schapen. 

Herman heeft zijn leven toevertrouwd aan de goede Herder, aan Jezus . Hij heeft anderen naar Jezus verwezen. Hij heeft brood gebroken in Zijn naam. Hij heeft vergeving uitgesproken in Zijn naam. Hij heeft de hoop verkondigd die verder reikt dan het graf.

Vandaag vertrouwen we, dat Jezus, de goede herder, hem herkent. Dat Hij in Herman ziet wat wij ook zien: een man van eenvoud en trouw, met zachtheid en kracht, met vriendelijkheid en humor.

Jezus zegt: “Ik ken de mijnen”. Dat betekent: Ik zie je zoals je werkelijk bent… met je vreugde, je inzet, je liefde, maar ook met je angsten, je vragen, je lijden.

Zo kent Jezus zijn dienaar, Herman.

Wij voelen vandaag gemis, zelfs leegte. Want een herder laat sporen na in het hart van mensen. Maar het evangelie nodigt ons uit om verder te kijken dan wat wij zien en voelen. Jezus nodigt ons uit tot vertrouwen.

Laten we vandaag dankbaar zijn omdat we Herman hebben mogen kennen. Laten we bidden, dat wij de kracht mogen ontvangen om Herman los te laten in Gods handen. Dat we troost vinden in de herinnering aan wie hij was: een man van zorg, van trouw. En dat de goede Herder hem mag thuisbrengen in een eeuwig zijn.

Moge Herman de stem horen die hij zo vaak heeft verkondigd. En moge hij rust vinden in het hart van God. Amen."

Ook ik ben heel dankbaar dat ik Herman mocht ontmoeten op mijn levensweg.  Ik blijf hem altijd in mijn herinnering en mijn hart bewaren.

E.H. Peter Dierckx