In memoriam E.H. Leon Mariën (8 april 1936-15 januari 2026)
Het boeiende en stichtende levensverhaal van Leon samenvatten is bijna onbegonnen werk.
Bij zijn viering van 50 jaar priesterschap vertelde hij dat het verwonderlijk was dat hij priester geworden was. Priesters kwamen vroeger immers meestal niet uit een arbeidersklasse. Door zijn zeven jaar oudere broer, die op jonge leeftijd ging werken, konden zijn ouders zijn studies betalen. Hij groeide op in Berlaar-Heikant. In het derde middelbaar kwam de vraag of hij leider wilde worden in de nog op te richten Chiro-groep van het dorp. Leon ademde Chiro, waarin hij meer dan dertig jaar actief was als leider, gewest- en verbondsproost.
Zijn roeping tot het priesterschap was eerder een uitbreiding van zijn leiderschap in de Chiro. Op 8 juli 1962 werd Leon tot priester gewijd, als eerste lichting van het nieuwe bisdom Antwerpen. Hij werd benoemd aan het Sint-Pietersinstituut in Turnhout en werd er titularis van de retorica, waar hij alle kansen kreeg. Dat hij in de bres sprong voor zijn leerlingen heeft de directie van het Sint-Pietersinstituut geweten. Verschillende jongeren hebben het aan hem te danken dat ze er, ondanks alles, hun studies konden verder zetten. Oud-leerlingen hebben het nog vaak over de positieve invloed die Leon had op hen.
Ook Sint-Victor, het Heilig Graf en het Sint-Claracollege in Arendonk hadden zijn hart gestolen en deden graag een beroep op hem. Vaak waren het oud-leerlingen die hun eigen leerlingen wilden laten proeven van het wijze van de man die hen tot leerkracht had gevormd. Naast leraar en Chiro-leider, nam Leon nog een belangrijke taak op zich in andere domeinen. Vijftig jaar lang was Leon actief in gelovige gezinsgroepen. Hij kon daar volledig in op gaan en putte er zelf ook steeds inspiratie uit.
De kapel van de Lusthoven in Arendonk, en later ook de gemeenschap van De Voorheide, speelden een bijzondere rol in zijn leven. Hij kon er ongedwongen zichzelf zijn, ondanks heel wat tegenwind van sommigen uit de kerk. Vele mensen zeggen dat ze heel veel aan die vieringen gehad hebben en nog hebben. Geregeld kwamen met veel plezier ook jongeren het koor begeleiden of zelf zingen. En nog altijd kwamen er jonge gezinnen met kinderen. Alles stil en onopvallend, eenvoudig allemaal. Zoals hij het graag had.
Speciale aandacht kregen ook armoede in eigen land (Welzijnszorg) en in de grote wereld (Broederlijk Delen). Daar heeft Leon zich van in het begin voor ingezet, vanuit zijn eigen achtergrond. In de jaren 90 adopteerde hij een Keniaanse vluchtelinge, toen 26 jaar. Samen met haar gezin gaf ze Leon een warm gevoel in het bewustzijn dat ze zonder hem geen toekomst zouden gehad hebben.
Om dezelfde reden was hij zeven jaar vrijwilliger-aalmoezenier in het Gesloten Centrum voor mensen zonder papieren in Merksplas, een gesloten instelling voor uitgewezen asielzoekers. In 2005 kwam OKRA Arendonk op zijn pad, waar hij veel aandacht had voor de problemen van ouderen, maar ook kon vaststellen dat veel 70-plussers nog perfect gelukkig kunnen zijn.
Rond diezelfde periode kruiste ook de Hoge Heide zijn levensweg, een woon- en zorgcentrum voor personen in de winter van hun leven met ook zieke, dementerende en stervende mensen. Hij vertelde daarover: ” Zij leerden mij diepere waarden in het leven te ontdekken. Alles bij elkaar ontdek ik dat ik een boeiend leven gehad heb”.
Leon maakte vele tientallen jaren deel uit van ons gezinsleven. Onze kinderen Yasmine, Ismael en Kendi hebben heel veel gehad aan hun “bompie” (en niet alleen zij). Hij beleefde avonturen met hen, ze konden steeds op hem vertrouwen en hij gaf hen de juiste waarden mee in hun jonge leven.
Kortom, Leon was een priester uit de duizend. Wij zijn dankbaar dat hij deel uitmaakte van ons leven, maar ook dat hij zoveel betekende voor enorm veel mensen, zovele jaren lang.
Anneliese en François Moelans
