In memoriam Jozef Busschots (30 maart 1944 - 1 mei 2023)

Als jonge man was Jozef gedreven door zijn ideaal om priester te worden. Hij trad vervolgens in in de abdij van Averbode. Op 28 augustus 1967 werd hij ingekleed en ontving hij de kloosternaam Jozef Calasanz. Twee jaar later deed hij zijn eerste professie en op 22 september 1974 werd hij tot priester gewijd. Van 1975 tot 1982 was hij onderpastoor in Groot-Vorst en godsdienstleraar in het Sint-Maria Instituut, tevens ook medewerker van het Bezinningscentrum in de abdij. Van 1982 tot 1987 was Jozef directeur van het Bezinningscentrum waar hij vele bezinningsdagen, ook voor scholen begeleidde. De jaren daarna was hij een veelgevraagd en gewaardeerd predikant voor retraites, recollecties voor zusters, priesters en volwassenen.

Begin 1988 werd Jozef Busschots de zesde pastoor van Okselaar en een jaar later kwam er ook Molenstede bij. Van 2000 tot 2002 was Jef in Brasschaat prior van de Sint-Michielspriorij, verbonden aan het Sint-Michielscollege, en tevens parochievicaris in de parochie Sint-Antonius, administrator van de parochie Sint-Jozef en pastoraal verantwoordelijke voor het R.V.T. Christine in Ekeren. In 2003 verhuisde Jef naar de pastorie in Webbekom en werd hij federatiepastoor van Diest met bijzondere zorg en aandacht voor o.m. Webbekom, O.-L.-Vrouw Diest, Deurne en gedurende een periode ook Kaggevinne. In 2011 kwam er Schaffen bij. Als pastor maakte hij zich dienstbaar in de gemeenschappen van kloosterzusters, in het ziekenhuis, de wzc, in de scholen en het verenigingsleven in de Catharinakring van het Begijnhof.

Na zijn pensioen bleef E.H. Busschots heel actief als meewerkend priester in Diest. Op 1 mei 2023, de feestdag van zijn patroon, de H. Jozef, is hij overleden na een jarenlange ziekte. Jozef is door heel zware periodes gegaan, maar heeft nooit de moed verloren en bleef altijd positief. Steeds verlangde hij ernaar zo snel mogelijk weer zijn werk te kunnen hervatten, tot de laatste dagen van zijn leven. Zijn ideaal om priester te worden heeft hij meer dan waargemaakt. Goede contacten met mensen, samen liturgie vieren, verkondiging van het evangelie, loyaal samenwerken met zijn collega’s zag hij niet alleen als zijn opdrachten, maar hij vond er ook geluk en vreugde in. 

Jozef was een herder die hield van zijn mensen, een herder die alles gedaan heeft wat in zijn bereik lag. Dikwijls heeft hij meer gedaan dan hij kon, want hij wilde niet opgeven omdat het zijn roeping was. Die was geworteld in een diep geloof dat hem kracht en hoop gaf.  De tekst van Paulus: ‘Gij moet vast en onwrikbaar blijven in het geloof en u niet laten afbrengen van de hoop die u in het evangelie is aangezegd.’ (Kol 1.23) was hem zeer dierbaar. In dat geloof en die hoop is hij ook gestorven. Moge de Heer zijn trouwe dienaar nu opnemen in zijn eeuwige Liefde.

+fr. Marc Fierens
Abt van de abdij van Averbode