In Memoriam Jozef Smets (15 april 1914 – 9 september 2021)

107 jaar, nadat hij in Retie gedoopt werd op zijn geboortedag 15 april 1914, kwamen we er in de kerk samen om afscheid te nemen van het aardse leven van priester Jozef Smets. Sinds 25 juli 221 was hij de oudste man van ons land. Op 11 april 2018 bracht mgr. Johan Bonny hem nog een bezoek in het woonzorgcentrum Sint-Lucia in Turnhout om hem een pauselijke zegen te overhandigen ter gelegenheid van zijn 80 jaar priesterschap. Jozef Smets was toen 104 jaar.

Na het lager en middelbaar onderwijs trok hij naar het bisschoppelijk seminarie in Mechelen, waar hij in 1938 tot priester werd gewijd in de Sint-Romboutskathedraal. Aansluitend werd hij naar Leuven gestuurd voor verdere studie van de Germaanse filologie.
Zijn eerste pastorale opdracht daarna, nog in het voormalig aartsbisdom Mechelen, verliep in het Klein Seminarie van Hoogstraten. Gespecialiseerd in Engels en Duits was hij daar retoricaleraar van april 1941 tot in 1957. Daarna volgde een kort intermezzo van amper twee jaar als pastoor van de Sint-Willibrordusparochie in het nabije Merksplas. Want Hoogstraten riep hem al vlug terug om de verantwoordelijkheid van superior op zich te nemen. In die tijd werd hij ook benoemd tot ere-kanunnik van het aartsbisdom Mechelen-Brussel, een titel die daarna afgeschaft is. Jef is de laatste geweest, die die titel mocht dragen.
1967 was een nieuw ankerpunt in zijn leven. Hij werd tot pastoor benoemd in de Sint-Amandsparochie in Geel, en als deken van het toenmalige dekenaat.
In 1972, amper vijf jaar later, was hij een van de eerste streekvicarissen van ons bisdom, verantwoordelijk voor de Kempen. Er kwam een nieuwe pastoor in Sint-Amands. Jef bleef deken, en tegelijkertijd rector van de zusters annunciaden van Huldenberg in Geel Hadschot tot 1984.
Toen daar de opdracht eindigde, trok hij naar Turnhout, en was er tot 2008 rector van de gasthuiszusters en pastoraal rusthuiswerker in het woon-zorgcentrum Sint-Lucia. Toen eindigde voor hem zijn lange actieve priesterloopbaan en werd hij gewoon bewoner met andere bejaarden.
Bij een van mijn bezoeken aan hem de laatste jaren, zei hij me ooit: “Ik heb nooit iets gevraagd, maar altijd gedaan wat men mij vroeg.”

Guido Van Dyck