In memoriam Magda Pieck (3 oktober 1942 -15 maart 2023)

De handen gevouwen
de ogen dicht in innerlijk schouwen
zo voltrok zich een geheim 
van diep verbonden zijn (Br. J.)

Deze woorden op het gedachtenisprentje van Magda vatten samen hoe zij van jongsaf aan al in diepe godsverbondenheid in het leven stond. Bij God voelde ze zich ten allen tijde veilig en gedragen. ‘De Heer noemde mij bij Zijn naam’ schreef ze zelf op het gedachtenisprentje. Ze zegde het meermaals nadrukkelijk, dat ze zich door God geroepen voelde. Daarbij dacht ze ook aan het priesterschap. Dat die wijding voor haar niet kon, daar heeft ze zeker onder geleden. 

Magda was een zelfbewuste vrouw, een sterke persoonlijkheid. Ze werd onderwijzeres bij de zusters van de Voorzienigheid in Diest. Daar trad ze ook in het klooster. Ze kreeg er de kans Pedagogische Wetenschappen en Godsdienstwetenschappen te studeren. Het kloosterleven gaf haar echter niet wat ze zocht, haar roeping lag elders, helemaal tussen de mensen. Magda kwam in Westerlo wonen en werd er benoemd tot pastoraal werkster. In de Sint-Vincentiusschool aldaar (nu Sint-Lambertusscholen) werd ze lerares godsdienst. Haar taak als godsdienstleerkracht aan jongeren beschouwde ze als een levensopdracht. Een collega getuigt dat Magda dit met hart en ziel deed en dat haar godsgeloof daarin centraal stond. In de school organiseerde zij in vrije momenten gebedsbijeenkomsten en richtte leesgroepen op. Daaruit ontstonden ook langdurige vriendschappen. In de Sint-Lambertusparochie in Westerlo was ze lid van het parochieteam, richtte zich vooral op verkondiging in de zondagsliturgie en leidde meditatiegroepen. Ze bezocht zieken, bracht regelmatig communie bij hen. Ook haar taak  als godsdienstleerkracht zag ze als een pastorale opdracht. 

Magda las veel, liet zich inspireren door de Middeleeuwse mystici, o.a. door Egide Van Broeckhoven, een priester-arbeider. Door meditatie en zen yoga verdiepte ze haar godgewijde leven. In de abdij van Zundert vond ze een spirituele thuis. In haar werk moest Magda vele jaren noodgedwongen rekening houden met haar wankele gezondheid. Jarenlang bemoeilijkten epileptische aanvallen haar leven. Het moet voor haar een zwaar kruis geweest zijn. Maar Magda liet zich er niet door verslaan, ze droeg haar lijden moedig, voelde zich ook daarin gedragen door God. 

Na haar pensioen in de school ging Magda terug in Diest wonen, waar haar roots lagen. Intussen onderhield ze ook de vriendschappen die in de school gegroeid waren. Ondanks haar beperkte mobiliteit lukte het deze vriendinnen regelmatig te ontmoeten. Wie langs kwam, haar met een of ander hielp, kreeg steevast een bloemetje, een geurig hyacintje. 

De laatste maanden ging het met haar al zwakke gezondheid steeds minder goed. Op 15 maart 2023 is Magda gestorven, ze is 80 jaar geworden.  Haar huis in Diest had een naam: ‘Veilige grond’. ‘God gaf mij overvloed van LEVEN’ lezen we ook nog op het prentje. In die Overvloed leeft Magda nu verder, ze mag voorgoed wonen op zijn Heilige Veilige Grond.

Rachel Van Hoof
Pastoraal werkster