Blijf niet achterom kijken!

Of ik niet kan vertrekken van het zinnetje van Paulus aan de christenen van Fillipi: “Verheugt u in de Heer. Uw vriendelijkheid moet bij alle mensen bekend zijn” (Fil 4, 4-5), vraagt Erna me op het einde van ons gesprek. Natuurlijk. Het past helemaal bij deze levenslustige, sociale en geëngageerde vrouw.

“Toen ik op mijn 61ste met pensioen ging, ben ik zeker niet in een zwart gat gevallen. Ik ben heel actief in de parochie: in de parochieploeg, als catechist, als cantor, in het koor, in de redactieraad van Kerk en Leven en sinds kort als predikant. Daarnaast doe ik vrijwilligerswerk bij TeJo (een organisatie waar jongeren tussen 10 en 20 jaar gratis therapeutische hulp kunnen krijgen, nvdr) en in het vaccinatiecentrum van Wetteren. Ik ben betrokken bij de plaatselijke politiek en werk ook nog een dag in de week voor de overkoepelende dienst van de internaten. Ja, mijn dagen zijn goed gevuld, ik heb dat nodig om mij goed te voelen. Maar ik weet ook wanneer ik gas moet terugnemen en een rustpauze moet inlassen. De coronaperiode heeft me geleerd hoeveel deugd het kan doen om eens twee uur te gaan wandelen.

Ik ga gewoon heel graag met mensen om, ik zoek het contact. Dat heb ik van mijn vader, hij was ook zo’n sociale mens met veel engagementen. Soms moet ik lachen met mezelf als ik me herinner hoe hij op de fiets rondreed in het dorp en naar iedereen zijn hand opstak. Ik doe net hetzelfde! Misschien heb ik van hem ook de positieve kijk op het leven meegekregen. Omdat ik altijd probeer vooruit te kijken, zal ik niet gemakkelijk in een negatieve spiraal terechtkomen.

In een cirkel om jezelf blijven draaien heeft geen enkele zin.

Ik heb het ook wel geleerd in mijn job: als er zich problemen voordoen dan moet je handelen. Je hebt niet de tijd om in ‘je eigen potteke’ te blijven roeren. Probeer het op te lossen en blijf niet achterom kijken. Ik herinner me nog steeds de uitspraak op een pedagogische studiedag: “Voor de meeste problemen is er een oplossing, als je maar uit je comfortzone denkt.”

Je mag dus niet veronderstellen: “Het is altijd zo geweest” en nog minder: “Het moet of zal altijd zo blijven.” Ook niet voor het geloof en de parochie. We moeten kijken naar wat wèl mogelijk is.  We moeten vooral ook open blijven communiceren met elkaar. Vroeger was ik iemand die eerder introvert was, die haar gevoelens niet toonde. Gaandeweg heb ik door mijn job geleerd om die negatieve ervaringen ook ter sprake te brengen. Waar mensen samenwerken, is er altijd wel eens wrevel of onbegrip. Maar doen alsof er niets aan de hand is, helpt niemand.

De zondagse liturgie en het Woord van God blijven voor mij een bron van inspiratie. Ik heb zelf nog nooit voorgehad dat ik daarop werd aangekeken, ik heb er nochtans nooit een geheim van gemaakt. Mensen weten en waarderen dat ik ook vertel over de parochie. Niet met hoogdravende woorden, het is gewoon wie ik ben.”

• Dit artikel verscheen in Kerkplein, tijdschrift bisdom Gent, jaargng 30, nr. 1, maart 2022
• Lees hier meer en aboneer (14 euro - 4 nummers)
• Proefnummer aanvragen? kerkplein@bisdomgent.be