Een verhaal van bruggen bouwen en verbinding leggen

Katrien Van Vaerenbergh vertelt hoe men in Aalst, bescheiden maar zeker, werkt aan Kerkopbouw door ketenzorg of duurzame zorg.

In onze Aalsterse parochies hebben we de ketenzorg herdoopt tot ‘Duurzame zorg’ – een bekommernis om elkaar die niet ophoudt op het moment dat mensen niet langer actief kunnen deelnemen aan onze vieringen of het parochieleven.

Omdat er bij ons gelukkig nog heel wat levendige Samana-kernen zijn die het bezoek aan thuisgebonden zieken voor hun rekening nemen, focussen wij ons enerzijds op communie aan huis, en anderzijds op een pastoraal aanbod in de woonzorgcentra. We gingen bij elk woonzorgcentrum op ons grondgebied langs en werkten per instelling een pastoraal aanbod op maat uit. Meestal bestaat dat uit een maandelijks liturgisch moment -een eucharistieviering, gebedsdienst of communieronde- aangevuld met kamerbezoeken. Met een aantal woonzorgcentra hebben we een hechte samenwerking: we gaan samen op bedevaart, parochianen geven workshops in het WZC, we helpen op hun kerstmarkt, bij wandelingen enz.

Duurzame zorg kan niet bestaan zonder vrijwilligers. En gelukkig hebben we die: schatten van mensen, met een groot hart en vooral: met luisterende oren. Per woonzorgcentrum hebben we drie tot vijf vaste vrijwilligers. Zij worden in het WZC al gauw vertrouwde gezichten, het zijn ‘de mensen van de parochie’ horen we in de wandelgangen.

Voor onze communieronde nemen we ruim de tijd. Het gaat immers niet om het uitdelen van hosties, maar om het breken en delen van Brood én leven. We noemen het daarom soms ‘communie in-gebed’: een gezamenlijk gebed en de kans tot een gesprek horen er bij. Onze vrijwilligers krijgen heel wat te horen omdat ze gezien worden als vertrouwenspersonen. Vaak zijn ze voor de bewoners echte ankerfiguren. Door hun aanwezigheid zeggen we als Kerkgemeenschap: “Je wordt niet vergeten. Jij hoort nog bij ons.”

Dat we nog steeds samenhoren, beleven we nog sterker in de liturgische vieringen. Die vieringen hebben een eigen sfeer. Het is vaak behelpen wat materiaal betreft en er is zo goed als nooit een kapel, en toch voelt het ongelooflijk authentiek. Van de animatoren horen we dat de eucharistievieringen van alle activiteiten vaak het drukst bijgewoond worden. De bewoners zien de pastoor/deken heel graag komen. Nog eens samen kunnen bidden en zingen is iets waar ze naar uitkijken. Voor sommigen is het zelfs een kans om hun vroegere engagement in de parochie vb. als lector, terug op te nemen. Het vervoer van en naar de zaal neemt altijd heel wat tijd in beslag, maar voor ons is dat net een kans om voor en na de viering de bewoners te ontmoeten.

Het is fijn om te merken dat we ook de personeelsleden bereiken, ook als die niet kerkbetrokken zijn. Er is bij hen een grote openheid en bereidheid om mee te werken, als het ‘hun’ mensen maar deugd doet. Ook familieleden waarderen de aandacht vanuit de parochie. Duurzame zorg is een verhaal van bruggen bouwen en verbindingen leggen: tussen parochianen, bewoners, families, personeelsleden, vrijwilligers, pastores… Het is een vorm van missionerend Kerk-zijn die vreugde geeft aan alle betrokkenen!

Katrien Van Vaerenbergh

Terug naar de homepagina van Kerkopbouw

Laatste aanpassing op 24/10/2025 om 10:43