'De ervaring als een spons opgenomen'

Amper twee maanden voor vertrek wist Anneleen Allaert dat ze naar de Wereldjongerendagen in Panama zou gaan. Als kersverse stafmedewerker van IJD-Gent werd ze in januari 2019 overdonderd door het evenement. Die ervaring helpt haar bij de voorbereiding op de WJD in Lissabon komende zomer.

Toen ze in het najaar van 2018 als stafmedewerker van IJD-Gent aan de slag ging, had Anneleen Allaert geen ervaring met de Wereldjongerendagen (WJD). De voorbereiding op de WJD in Panama – in januari 2019 – was dan ook minimaal. ‘Op basis van mondelinge verhalen over onder meer de WJD in Rio (2013) en Krakau (2016) had ik mij een beeld gevormd’, zegt ze. ‘Wat mij na Panama vooral is bijgebleven? Als WJD-pelgrim moet je grote afstanden overbruggen om ergens te geraken. En je moet de ervaring van het moment zelf over jou laten komen.’

Gastgezinnen

‘Na aankomst op de luchthaven reden we per bus naar Chilibre, waar de Vlaamse priester Patrick Hanssens woont en werkt’, gaat ze verder. ‘De dag nadien ging het per boot naar onze gastgezinnen in de middle of nowhere. In het dorpje woonde een twintigtal gezinnen. In het centrum stond er een kapel. Die werd gebruikt voor de dagelijkse catechesemomenten, voor uitwisseling en voor ontmoeting met de mensen van ter plaatse. De lokale bevolking sliep er op de grond; ze hadden een primitieve douche gemaakt met plastic; de WC bestond uit enkele planken boven een put. Ons gastgezin had zeven kinderen. Ik vraag me nog altijd af hoe ze in die omstandigheden overleven.’
Grote armoede
Anneleen was overdonderd door de grote armoede die ze er zag. ‘Het is verbijsterend dat dat bestaat’, vindt ze. ‘Tegelijk heb ik het grootste respect voor de mensen daar: ze wilden ons echt ontvangen en eten geven. Toen we een week later opnieuw vertrokken, was dat met een dubbel gevoel. Zij bleven achter in een situatie die niet onmiddellijk verandert, wij waren op weg naar betere omstandigheden.’

Onbeschrijfelijk
De vijftig Vlamingen gingen terug naar Chilibre. ‘In de voormiddag was er tijd voor catechese en de eucharistie’, vertelt Anneleen. ‘In de namiddag trokken we naar Panama City. Daar leefden de WJD echt wel. Veel mensen liepen er rond met vlagjes, met een petje of een T-shirt. In het straatbeeld was er wel wat omgebouwd voor de WJD. Wat het meeste indruk maakte? De kruisweg, de avondwake en de slotviering waren spannende momenten. Ik heb ze over mij laten komen. De ervaring heb ik als een spons opgenomen. Zeker avondwake blijft me bij.

Met zoveel samen rond God, dat is onbeschrijfelijk.

Bij de slotviering viel me op hoe goed alles was georganiseerd: hoeveel personen zijn er niet nodig om ervoor te zorgen dat iedereen de communie kan ontvangen! En na de slotviering komt er een ware exodus op gang. Dat je samen vertrekt na die intense momenten, doet wel iets.’

Contact houden
‘We hebben nog een tijdje een Facebook-groep gehad om het contact te onderhouden’, getuigt Anneleen. ‘Af en toe was er iemand van ter plaatse die nog iets postte, maar we hebben toch vooral contact gehouden onder de Vlamingen. En omdat we dat toen met elkaar deelden, weten we wat we aan elkaar hebben. We kunnen nog altijd een beroep doen op elkaar.’

Voor de Wereldjongerendagen van 2023 in Lissabon heeft Anneleen geen expliciete hoge verwachtingen. ‘Je hebt wel een idee van wat er ongeveer staat te gebeuren, maar het evenement doet je soms zo snel schakelen, dat je het over je moet laten komen. Nee, je hebt lang niet alles in de hand.’

Geert De Cubber