Gebedswake voor vrede in Gaza - bezinning door de bisschop

De bisschoppen van België zijn blijvend diep bezorgd over de situatie in Gaza en, bij uitbreiding, in het ganse Midden-Oosten. Dit weekend, 28 en 29 juni, wordt in elk bisdom van ons land uitdrukkelijk gebeden voor vrede in de regio.

Beste vrienden, we richten ons in gebed tot de God van Vrede. 

God wordt zo genoemd in de bijbel en in de Koran. 

Elohei haShalom

Allah as-Salam.

Maar waar is die vrede? 

Sommigen zeggen: waar is God? 

Wie spreekt over vrede? 

En ja, wie werkt aan vrede?  

Toch wel. Veel mensen. 

Artsen, verplegers en zorgverleners, 

Psychologen en sociale werkers, 

journalisten 

… ze riskeren soms dagelijks hun leven

We zijn samen omwille van vrienden in nood. 

Mensen als wij. 

Of… toch niet zoals wij. 

Want de mensen waarvoor we hier zijn

“wonen” vooral in Gaza en de Westelijke Jordaanoever. 

Maar kan je het nog wonen noemen?  

Sinds tientallen jaren worden ze aan de kant gezet

en nu massaal van kant gemaakt. 

Dat heet genocide. 

Mannen, vrouwen en kinderen; ouderen en jongeren 

–  mensen die geen oorlog willen en hem niet uitgelokt hebben. 

Ze worden opgejaagd als wild. 

Hun huizen, klinieken, scholen, 

hun hele hebben en houden 

hun cultuur en geschiedenis, 

alles moet verdwijnen

tot op de bodem, weg van de bodem. 

Wat doen wij hier? 

Wat doen we… in onze kathedraal? 

We zijn samen 

omdat we voor God willen staan. 

… de God van Vrede.
En we bidden vanavond

– hand in hand, 

hart in hart – 

voor het Palestijnse volk. 

We horen: 

“Wat hebben wij misdaan? Waarom vernietigt men ons?”. 

Identieke woorden in Palestina, 

in Iran en in Israël. 

Angstige kreten van onschuldige mensen

          langs alle kanten.  

Allen even slachtoffer van grenzeloos geweld 

en primaire vernielingsdrang

Op het schaakbord van de wereld verplaatsen leiders pionnen,

hele legers. 

Liever geld voor wapens 

dan voor voedsel, scholen, 

wetenschap en kunst. 

Al wat mensen nochtans samenbrengt. 

Al wat vrede heet.

Ze maken van de wereld een labyrint

          waarin we elkaar niet meer vinden. 

In plaats van muren af te breken

          En te genieten van onderlinge verbondenheid.

“De schreeuw om verantwoordelijkheid en redelijkheid 

mag niet worden overstemd 

door wapengekletter en ophitsende retoriek.”

 – dit zijn woorden van paus Leo XIV. (Angelus 22 juni 202)

Hoe richten we ons tot de God van Vrede?

Een paar psalmverzen: 

Heer, bij u zoek ik toevlucht,

Laat mij niet voor immer vernederd.

Gij die rechtvaardig zijt,

Ontzet mij toch, geef mij uitkomst.

Neig uw oor tot mij, schenk mij uw heil.

Houd mij, God, uit de greep van de bozen,

Die klauw van wie vals zijn en wreed.

God, blijf niet verre van mij,

Mijn God, kom mij ijlings te hulp.

(Psalm 71, 1-2.4.12 Ida Gerhardt)

Een gebed is steeds ook een ethische opdracht. 

Anders zijn we medeplichtig, 

door talmen en van de ellende wegkijken 

          door weginterpreteren en relativeren.   

En door geen beslissingen te nemen. 

          Door niet te doen ophouden. 

Wijzen we hen die ons vertegenwoordigen 

in politiek en industrie, 

in financiën en wetenschap,

voldoende op hun verantwoordelijkheid?  

Nemen zij die het beleid bepalen hun verantwoordelijkheid? 

“Vrede laat Ik u na, mijn vrede geef Ik u, 

niet zoals de wereld die geeft, geef Ik hem u.” (Joh 14, 27)

Drie dagen na zijn kruisdood herhaalt Jezus: 

“Vrede voor jullie!” (Joh 20,19)

Woorden die ons moeten wakker maken

opwekken, mobiliseren. 

Woorden die kracht geven.

En hoe komen tot vrede? 

We horen de bekende uitspraak van Paus Paulus VI:

“Rechtvaardigheid is de eerste stap naar vrede” 

Dat voor ons handelen.

We horen nog een ander woord: 

“Er is gezegd: Oog om oog, tand om tand. 

Maar Ik zeg u…”

Dat voor ons hart.

We staan – hier en nu – voor God 

als bedelaars. 
We bedelen niet voor onszelf, 

maar voor hen die op dit eigenste moment

angst doorstaan en honger 

          en trauma’s oplopen 

voor de rest van hun leven

en trauma’s doorgeven

aan volgende generaties. 

Moge het gelaat van onze broeders en zusters in Palestina

en het gelaat van alle onschuldige slachtoffers, 

waar ook ter wereld,

ons altijd voor ogen staan.

Maar dat hun gelaat ons ook in beweging brengt 

om de oorlog te doen ophouden. 

En om op te komen voor ieder mens,

Uit eerbied voor het leven. 

Lees hieronder het bezinnend woord van bisschop Lode Van Hecke tijdens de viering waar zowat elke geloofsgemeenschap vertegenwoordigd was:
 
Beste vrienden, we richten ons in gebed tot de God van Vrede. 

God wordt zo genoemd in de bijbel en in de Koran. 

Elohei haShalom

Allah as-Salam.

Maar waar is die vrede? 

Sommigen zeggen: waar is God? 

Wie spreekt over vrede? 

En ja, wie werkt aan vrede?  

Toch wel. Veel mensen. 

Artsen, verplegers en zorgverleners, 

Psychologen en sociale werkers, 

journalisten 

… ze riskeren soms dagelijks hun leven

We zijn samen omwille van vrienden in nood. 

Mensen als wij. 

Of… toch niet zoals wij. 

Want de mensen waarvoor we hier zijn

“wonen” vooral in Gaza en de Westelijke Jordaanoever. 

Maar kan je het nog wonen noemen?  

Sinds tientallen jaren worden ze aan de kant gezet

en nu massaal van kant gemaakt. 

Dat heet genocide. 

Mannen, vrouwen en kinderen; ouderen en jongeren 

–  mensen die geen oorlog willen en hem niet uitgelokt hebben. 

Ze worden opgejaagd als wild. 

Hun huizen, klinieken, scholen, 

hun hele hebben en houden 

hun cultuur en geschiedenis, 

alles moet verdwijnen

tot op de bodem, weg van de bodem. 

Wat doen wij hier? 

Wat doen we… in onze kathedraal? 

We zijn samen 

omdat we voor God willen staan. 

… de God van Vrede.
En we bidden vanavond

– hand in hand, 

hart in hart – 

voor het Palestijnse volk. 

We horen: 

“Wat hebben wij misdaan? Waarom vernietigt men ons?”. 

Identieke woorden in Palestina, 

in Iran en in Israël. 

Angstige kreten van onschuldige mensen

          langs alle kanten.  

Allen even slachtoffer van grenzeloos geweld 

en primaire vernielingsdrang

Op het schaakbord van de wereld verplaatsen leiders pionnen,

hele legers. 

Liever geld voor wapens 

dan voor voedsel, scholen, 

wetenschap en kunst. 

Al wat mensen nochtans samenbrengt. 

Al wat vrede heet.

Ze maken van de wereld een labyrint

          waarin we elkaar niet meer vinden. 

In plaats van muren af te breken

          En te genieten van onderlinge verbondenheid.

“De schreeuw om verantwoordelijkheid en redelijkheid 

mag niet worden overstemd 

door wapengekletter en ophitsende retoriek.”

 – dit zijn woorden van paus Leo XIV. (Angelus 22 juni 202)

Hoe richten we ons tot de God van Vrede?

Een paar psalmverzen: 

Heer, bij u zoek ik toevlucht,

Laat mij niet voor immer vernederd.

Gij die rechtvaardig zijt,

Ontzet mij toch, geef mij uitkomst.

Neig uw oor tot mij, schenk mij uw heil.

Houd mij, God, uit de greep van de bozen,

Die klauw van wie vals zijn en wreed.

God, blijf niet verre van mij,

Mijn God, kom mij ijlings te hulp.

(Psalm 71, 1-2.4.12 Ida Gerhardt)

Een gebed is steeds ook een ethische opdracht. 

Anders zijn we medeplichtig, 

door talmen en van de ellende wegkijken 

          door weginterpreteren en relativeren.   

En door geen beslissingen te nemen. 

          Door niet te doen ophouden. 

Wijzen we hen die ons vertegenwoordigen 

in politiek en industrie, 

in financiën en wetenschap,

voldoende op hun verantwoordelijkheid?  

Nemen zij die het beleid bepalen hun verantwoordelijkheid? 

“Vrede laat Ik u na, mijn vrede geef Ik u, 

niet zoals de wereld die geeft, geef Ik hem u.” (Joh 14, 27)

Drie dagen na zijn kruisdood herhaalt Jezus: 

“Vrede voor jullie!” (Joh 20,19)

Woorden die ons moeten wakker maken

opwekken, mobiliseren. 

Woorden die kracht geven.

En hoe komen tot vrede? 

We horen de bekende uitspraak van Paus Paulus VI:

“Rechtvaardigheid is de eerste stap naar vrede” 

Dat voor ons handelen.

We horen nog een ander woord: 

“Er is gezegd: Oog om oog, tand om tand. 

Maar Ik zeg u…”

Dat voor ons hart.

We staan – hier en nu – voor God 

als bedelaars. 
We bedelen niet voor onszelf, 

maar voor hen die op dit eigenste moment

angst doorstaan en honger 

          en trauma’s oplopen 

voor de rest van hun leven

en trauma’s doorgeven

aan volgende generaties. 

Moge het gelaat van onze broeders en zusters in Palestina

en het gelaat van alle onschuldige slachtoffers, 

waar ook ter wereld,

ons altijd voor ogen staan.

Maar dat hun gelaat ons ook in beweging brengt 

om de oorlog te doen ophouden. 

En om op te komen voor ieder mens,

Uit eerbied voor het leven.