Homilie tijdens viering met de Oekraïense gemeenschap - 13.03.22

2de zondag Veertigdagentijd (13 maart 2022) in de kerk van Heilig Kerst (Sleepstraat, Gent) met de Oekraïense Grieks-katholieke gemeenschap in Gent:

Inleiding

Beste vrienden, we ontmoeten elkaar rond het altaar om deze eucharistie te vieren in moeilijke omstandigheden. Ons hart is bezwaard door wat er gebeurt in het land dat jullie en ook ons dierbaar is: Oekraïne.  
Laat ons de Heer van de vrede smeken dat Hij alle mensen in nood en gevaar bijstaat en de overledenen opneemt in het licht van zijn Aanschijn.

Lezingen

Gn 15, 5-12.17-18 

Fil 3, 17 - 4,1

Lc 9, 28b-36 - Gedaanteverandering op de berg Tabor

Homilie

In de eerste lezing is er een zinnetje dat mij aan jullie doet denken. Ik herinner eventjes aan het begin van het verhaal. God sluit een verbond met Abraham en Hij belooft hem een land en een nageslacht. (Die woorden - land en familie - hebben voor jullie een grote betekenis.) En dan stelt God voor om het verbond te bezegelen met een offer. Het is een offer van dieren. Dierenoffers waren de gewoonte in de oude culturen. Abraham maakt alles klaar. Het zinnetje dat ik onthoud is het volgende: “Er kwamen roofvogels op de offerdieren af, maar Abram joeg ze weg”. Voor Abram zijn die dieren het teken van het land en het nageslacht die hem beloofd zijn. Roofvogels proberen ze weg te kapen. Maar Abram jaagt ze weg.

Ook vandaag zijn er mensen – spijtig genoeg gaat het in dit geval om mensen! – die proberen ons land weg te kapen.

Abram vertrouwt op het verbond met de Heer en hij jaagt de roofvogels weg. Het beeld lijkt me duidelijk. 

Paulus zegt dat we twee vaderlanden hebben: één op aarde en een ander, dat definitief is, in de hemel. Uit die hemel “verwachten we onze verlosser, de Heer Jezus Christus”. Het is van Jezus dat we de kracht mogen verwachten en zullen verkrijgen om op aarde te leven, niet “als vijanden van zijn kruis”, maar als vrienden ervan.

De hele vraag is nu of we voldoende vertrouwen schenken aan Jezus en bereid zijn om Jezus te volgen. Het evangelie van de Gedaanteverandering helpt ons hierbij. Jezus heeft drie apostelen die hem bijzonder dierbaar zijn. Petrus, Johannes en Jacobus zijn de vrienden in wie Hij het meest vertrouwen heeft. Ze mogen Jezus vergezellen. Jezus gaat vaak de berg op om er te bidden. We mogen veronderstellen dat zijn vrienden hem volgen met dezelfde bedoeling. Maar ze worden moe en slapen in. Alleen als ze wakker worden zien ze Jezus, die nog steeds in gebed is, ontvankelijk voor de aanwezigheid van zijn Vader. Hij ziet er anders uit: stralend en omringd door Mozes en Elia. De leerlingen horen ook dat Mozes en Elia met Jezus spreken over zijn “heengaan” – zijn uittocht (exodus) - die zich in Jeruzalem zal voltrekken. Met andere woorden: Jeruzalem zal de stad zijn waar Jezus zal gedood worden. De roofvogels zullen proberen het dode offerdier weg te halen. Maar de leerlingen begrijpen op dat moment de boodschap niet. Ze zouden willen dat hun bijzondere ervaring blijft duren. Maar dat kan niet. Ze vernemen vooral dat Jezus de Zoon van God is, de uitverkorene. En ze horen een stem uit de wolk die zegt: “Luistert naar Hem”.

Dat is het eerste wat de leerlingen moeten doen. Ook wij. Luisteren naar Hem. Geen enkel ander woord is zo belangrijk als het Zijne.

Met het Evangelie is geen ander boek te vergelijken. De vier evangeliën leren ons immers de blijvende impact die het leven, de dood en de verrijzenis van Jezus op ons hebben. De grote openbaring van het moment op de berg is dat Jezus de Zoon van God is, de uitverkorene. En als wij echt naar Hem luisteren zullen we de kracht krijgen om op onze beurt als zonen en dochters van God op aarde te leven. Op aarde is lijden onvermijdelijk. Maar wij die Jezus volgen geloven dat het ook voor ons een ‘uittocht’ is, een weg die leidt naar onze eigen verrijzenis en uiteindelijke verheerlijking. We worden zoals Jezus. En alles wat we doen is nu al getekend door die verrijzenis. Ook onze acties in dienst van ons land, ter bescherming van onze medeburgers, vooral de meest kwetsbaren. Ja, zo zullen we niet alleen onszelf maar ook ons land beschermen als een offergave aan God waar roofvogels vanaf moeten blijven.

Steeds opnieuw wordt ons de droom gegeven van een toekomst waar het goed is om te leven en waar mensen vredevol samenleven, verzoend met elkaar. 

Laat ons in deze eucharistieviering bidden voor elkaar, opdat wij leren volop mee te werken aan een betere wereld, waar rechtvaardigheid en vrede heersen.