Katholieke identiteit is geen laagje vernis

Waarom kozen jullie voor deze job?

Tina: Tijdens bezinningsdagen voor onderwijsmensen maakte ik kennis met de vorige identiteitsbegeleider. Toen voelde ik meteen: dit klopt voor mij. Deze functie sluit nauw aan bij wie ik ben en wat ik belangrijk vind. Ik laat mijn klassen achter met pijn in het hart (Tina werkte hiervoor als leerkracht, nvdr), want het contact met leerlingen blijft iets heel waardevols. Tegelijk krijg ik in deze job de kans om op een andere manier impact te hebben, door te werken rond zingeving, identiteit en diversiteit op een breder niveau.

Isabelle: Ongeveer drieënhalf jaar geleden verliet ik het onderwijs om als pastoraal werker in een woonzorgcentrum aan de slag te gaan. Dat was een heel verrijkende ervaring, maar toen ik deze vacature zag, voelde het als een kans om opnieuw dichter bij het onderwijs aan te sluiten. Het onderwijs is een microbe waar je niet vanaf raakt.
Wat ons beiden sterk aanspreekt, is de vrijheid binnen deze functie. Scholen komen met concrete vragen en noden, maar wij krijgen de ruimte om zelf te bepalen hoe we daarop inspelen. Dat geeft veel creativiteit, maar vraagt ook verantwoordelijkheid. Voor mij raakt dat sterk aan het idee van roeping: je krijgt een vraag en mag zelf zoeken naar een authentiek en passend antwoord.

Tina: We merken dat scholen ons benaderen vanuit een grote oprechtheid. Ze willen echt werk maken van deze thema’s en zoeken ondersteuning. Omdat wij nog maar net gestart zijn, zitten we ook zelf in een leerproces. We mogen samen met de scholen ontdekken wat werkt en waar kansen liggen. Dat organische groeiproces voelt heel waardevol.

Wat maakt een school volgens jullie tot een katholieke school?

Isabelle: Voor mij begint dat bij het benoemen van de bron: God. Jezus is onze gids en inspiratiebron. Het gaat erom dat we proberen in onze omgang met elkaar iets van die boodschap zichtbaar te maken. Dat gebeurt niet alleen in woorden, maar vooral in hoe mensen elkaar benaderen, ondersteunen en ruimte geven.

Tina: Identiteit is geen laagje vernis dat je achteraf toevoegt, geen kers op de taart. Het zit verweven in alles: in het beleid, in de manier waarop beslissingen genomen worden, in hoe personeelsleden met elkaar omgaan en hoe er naar leerlingen gekeken wordt. Je zou kunnen zeggen dat het aanwezig is in alle ‘ingrediënten’ van het schoolleven.
Dat betekent natuurlijk niet dat een katholieke school enkel voor katholieken is. Integendeel, we vinden het belangrijk dat er ruimte is voor diversiteit en dialoog. Iedereen die bereid is om zich kritisch en tegelijk loyaal te verhouden tot de christelijke traditie, is welkom.

Identiteit begint dat bij het benoemen van de bron: God.

Isabelle: Daarbij sluit ik graag aan met een gedachte van emeritus bisschop Lode: het heeft weinig zin om mensen strikt op te delen in gelovig of niet-gelovig. Veel belangrijker is de houding die iemand aanneemt. Staat iemand open voor ontmoeting en gesprek, of sluit iemand zich af? In een school waar mensen met een open houding samenkomen, ontstaat ruimte voor echte dialoog. Zo wordt een school een plek waar identiteitsvorming kan gebeuren. Leerlingen en volwassenen dagen elkaar uit om anders te kijken en zichzelf in vraag te stellen. Laten we onze leerlingen en personeelsleden een vraagteken zijn voor elkaar en durven ze ook zelf bevraagd worden?

Tina: Het is in die ontmoetingen dat er goddelijke momenten ontstaan. In mensen die zich laten raken door een boodschap of een verhaal dat ze zelf niet meebrengen, maar in de ontmoeting mogen ervaren.