ik zal jullie een lange lijst van dankzeggingen besparen. Ik zal op verschillende gelegenheden daar nog de kans toe krijgen. Maar toch enkele woorden die bij deze viering passen.
- Voor mijn medewerkers kan ik geen woorden genoeg vinden. Ze hebben mij doen komen, hebben mij gezien en hebben mij… overwonnen (hoe zei Caesar dat ook weer?). Ze zullen mij vergeven dat ik het daarbij hou, want overwonnen, dat blijf ik.
- Ik ben dankbaar dat ik in de Bisschoppenconferentie, voor Vlaanderen, de bisschop-referent mocht zijn voor caritas en diaconie, de bewegingen die het sociale en solidaire gelaat van de Kerk zijn, zowel nationaal als internationaal. Ook het referentschap voor de relatie-opbouw tussen christenen en moslims werd mij toevertrouwd, iets wat mij bijzonder dierbaar is.
Ik kijk met bewondering naar de inzet van veel mensen die zich onversaagd inzetten voor de vrede, tegen alle vormen van discriminatie en armoede, ondanks groeiende onverschilligheid en tegenstand.
- Onze dringende aandacht gaat vandaag naar oorlog en genocide, waarbij Oekraïne en Gaza-Palestina bij ons als eerste namen opkomen. Ik dank de vele christenen en organisaties die onvermoeibaar – en tegen een gevaarlijke tijdsgeest in – blijven ijveren voor vrede.
- Ik kan ook de gevangenissen in ons land niet vergeten en de soms mensonwaardige omstandigheden waarin de gevangenen en het personeel zich bevinden. Het onderwerp staat vandaag vooraan in het nieuws. Ik ben fier op onze pastorale werkers en vrijwilligers, die geen eer zoeken met hun inzet, maar des te meer een voorbeeld zijn in evangeliebeleving.
- Ik heb voor deze viering een speciale uitnodiging gestuurd naar de jongeren. Bedankt dat jullie zo talrijk aanwezig zijt. Een paar weken geleden werd Carlo Acutis heilig verklaard, een jonge heilige die veel impact heeft op de jongeren van vandaag. Er is duidelijk een verandering op komst: jongeren ontdekken op een nieuwe manier wat Jezus’ boodschap is en wat de Kerk in wezen is. Ja, de toekomst is in jullie handen. Ga die toekomst tegemoet met een open geest en met respect voor hen die anders denken of handelen. Tezelfdertijd moeten jullie durven christen te zijn in de volle betekenis van het woord. Jezus’ Blijde Boodschap is een onuitputtelijke bron van kracht en inspiratie.
- Ik dank allen in onze stad en provincie met wie ik – vaak in een geest van echte broederlijkheid en vriendschap – in contact ben kunnen komen, mannen en vrouwen van heel verschillende levensbeschouwingen. Laat onze hele gemeenschap een House of Compassion worden, waar iedereen – dankzij onze gedeelde verantwoordelijkheid – zich thuis en veilig mag voelen. Het is voor onze toekomst van vitaal belang om alle opbouwende krachten samen te bundelen.
- Ik wil met de samenzang van Lead, kindly light– een tekst van John Henri Newman (die op 1 november in de katholieke Kerk tot kerkleraar gepromoveerd wordt) – ook mijn dank uitdrukken aan de Schola Cantorum en alle mensen die op een of andere manier de liturgie in de kathedraal met mij verzorgd hebben.
Het lied zelf drukt iets belangrijks uit dat ik in de eerste plaats in de monastieke spiritualiteit gevonden heb. Newmans gedicht is een verwijzing naar het Exodusverhaal. De God van de Bijbel is een God van redding uit alle mogelijke vormen van slavernij. Hij gaat ons voor als een lichtkolom. In het lied is God een vriendelijk licht, veeleer discreet en niet opdringerig. Een van de redenen waarom ik gekozen heb voor Lead, kindly light is de actualiteit ervan. Hebben wij dat licht vandaag niet heel erg nodig? En komt het er niet op aan om moedig, stap voor stap, maar vastberaden vooruit te gaan?
- Iedereen herinnert zich een zin uit de homilie van kardinaal De Kesel tijdens mijn bisschopswijding: “Lode, ik hoop dat je de ziel van de monnik bewaart”. Beste mijnheer de kardinaal … ik heb mijn best gedaan … en hoop daar enigszins in geslaagd te zijn.
- Mijn eigen laatste woorden zijn die van de lofzang van Zacharias: wij worden gered “dankzijde innige barmhartigheid van onze God, die als een nieuwe dag voor ons zal opgaan, om licht te brengen in het duister en de schaduw van de dood en onze voeten te geleiden op een weg van vrede (Lc 1,78-79).
Vrienden, laat ons – ja, ik herhaal het – moedig de weg van de vrede kiezen, in de vreugde van de heilige Geest.
