Paus Franciscus, vriend van de jongeren

We staan hier vanavond namens Kamino, namens de jongeren in Vlaanderen. Het is moeilijk dat we afscheid moeten nemen van een paus die voor ons, en voor zoveel jongeren wereldwijd, zo’n warme aanwezigheid is geweest.

We denken spontaan terug aan de Hope Happening, een jongerenmoment dat we in september organiseerden. Het was een dag vol verbondenheid, geloof en vreugde. Wat niemand verwachtte, gebeurde: plots stond hij daar. De paus. Tussen ons. Geen groot vertoon, geen lange toespraak. Alleen zijn glimlach, zijn ogen vol mildheid, en de stilte die iedereen raakte. Hij kwam even bij ons zijn — en dat is precies wat hij zijn hele pontificaat gedaan heeft: bij jongeren zijn, met ons stappen, ons vertrouwen geven.

We zagen hem ook in Lissabon, in Panama, Rio en Krakau op de Wereldjongerendagen. Opnieuw en opnieuw herhaalde hij dat jongeren niet de toekomst zijn, maar het nu van God. Hij daagde ons uit om risico’s te nemen, om op weg te gaan, om lawaai te maken, zoals hij zei — lawaai van liefde, van solidariteit, van hoop. En telkens weer deed hij dat zonder te veroordelen, met een open hart.

Voor ons is de paus niet alleen een kerkelijk leider geweest, maar een pastor, een herder. Iemand die ons het gevoel gaf dat we welkom zijn in deze Kerk, precies zoals we zijn. Zijn woorden, zijn eenvoud, zijn nabijheid — ze blijven ons uitdagen om jongeren ruimte te geven, te vertrouwen, en het Evangelie in daden om te zetten.

We nemen afscheid met dankbaarheid. En met het vaste voornemen om verder te gaan in zijn geest: hoopvol, moedig, en met open armen.
Dank u, paus Franciscus. Of zoals we in Panama samen zongen: “Francisco, amigo, los jóvenes están contigo.” Franciscus, onze vriend, de jongeren staan aan uw kant.”