Romebedevaart Bisdom Gent | Als pelgrims van hoop … een terugblik

Anne Van Hemelrijck getuigt:

Het was de eerste keer dat ik Rome bezocht. Wat een belevenis! Je stapt als het ware de geschiedenis binnen. Overal om je heen getuigen prachtige gebouwen van een rijk verleden.Maar Rome is zoveel meer dan een verzameling indrukwekkende bouwwerken. Vaak ontroerd en met de krop in de keel stond ik op plaatsen die zoveel betekenen voor onze Kerk. Samen met duizenden pelgrims voelde ik me als het ware omringd door de Geest van God, omringd door de vreugde van het Kerk zijn. 

Het is haast onmogelijk om één moment als het mooiste te benoemen. De mystieke stilte van de catacomben, de pelgrimage door de Heilige Deur van de Sint-Pietersbasiliek, de audiëntie bij onze paus Leo, de viering in Sint-Paulus-buiten-de-muren; het zijn momenten die ik voor altijd in mijn hart zal bewaren.

Maar wat me bijzonder geraakt heeft, is het bezoek aan de Santa Maria Maggiore. In deze basiliek kwam Paus Franciscus zo graag bidden bij Maria. De bijzonder mooie mozaïeken, het gouden plafond, de kapellen van Sixtus V en Paulus V maken van Santa Maria Maggiore een plek waar kunst en spiritualiteit in perfecte harmonie samensmelten. Te midden van al deze pracht bevindt zich een eenvoudige tombe. Je zou er zo voorbijlopen, mochten er geen gelovigen in alle stilte aanschuiven om er even te verwijlen. Het graf van Paus Franciscus, met enkel de inscriptie 'Franciscus', een witte roos en een reproductie van het borstkruis van de overleden paus. Geen opsmuk, geen grandeur — enkel eenvoud. En precies daarin schuilt de kracht. Het graf weerspiegelt Franciscus’ diepe verlangen naar soberheid en nederigheid. “Nederigheid is de toegangsdeur tot alle deugden. Nederigheid is de bron van de vrede in de wereld en in de Kerk.” (Woorden van Paus Franciscus)  Wat een boodschap. Wat een genade om dat te mogen ervaren.

De bedevaart naar Rome was voor mij veel meer dan een reis. Het was een spirituele tocht naar het hart van onze katholieke kerk. Samen met de medepelgrims mocht ik mij verdiepen in mijn geloof, in boetedoening en dankzegging, in het verlangen om God te ontmoeten. Daarvoor werden de kuitspieren niet gespaard en maakten de stappentellers van de pelgrims overuren.

Ik heb ervaren dat je God kan ontmoeten op vele plaatsen, op onverwachte momenten. In het morgengebed op de bus, in de vreugde van het samen eucharistie vieren, in de pelgrimage door de Heilige Deur, in het lange wachten op een ontmoeting met de paus, in de gesprekken met medereizigers, in de stille rust van je kamer.

Het logo van het Jubeljaar 2025 verbeeldt perfect de hoopvolle en bemoedigende boodschap die ik tijdens onze bedevaart mocht ervaren en meekreeg. Nee, we moeten de moed niet verliezen. We staan er niet alleen voor. Ook al bevinden we ons midden in de storm, God zal altijd Zijn anker uitgooien naar ons. Hij is er, Hij zal er altijd zijn, voor ieder van ons.  Deze hoopvolle woorden mochten we ook in ons opnemen tijdens de dagelijkse impulsen.

Deze momenten van inkeer waren voor mij voedsel voor mijn ziel, voedsel dat me deed verlangen naar de Heer. We mogen bij Hem weer op adem komen. We hoeven niet te wanhopen, maar rustig en geduldig uitkijken naar Zijn licht.  Hoe bemoedigend was het ook te horen dat God je tijd geeft en geduldig op je wacht, net als de zorgzame wijngaardenier. Hij geeft je tijd om vruchten te dragen.
Hoe ontroerend was het te kijken en te luisteren naar de getuigenis van Jane Marczewski, een jonge zwaar zieke vrouw. Haar oprecht en doorleefd geloofsvertrouwen dwingt respect af. ‘Ik heb Hem gezien. Ik heb zijn levensadem gevoeld. Ik heb in Zijn schaduw gerust. Ik heb liggen staren naar de boodschap die Hij op de vloer schreef: Ik ben ook verdrietig.’ (J. Marczewski) Wat een boodschap geeft deze stervende vrouw ons mee! Wat een bron van hoop!  De Liefde is er altijd en Ze is sterker dan de dood.

Dank u wel aan alle mensen die van deze bedevaart een onvergetelijke geloofstocht maakten. Verenigd in geloof, in gebed, in hoop!

Ginny Hillebrandt blikt terug aan de hand van het logo en zinnen uit het themalied van het Jubeljaar: ‘Vlam van liefde’.

In het logo van het Jubeljaar 2025 zijn vier figuren afgebeeld. Deze bedevaart naar Rome staat het symbool voor de 121 mensen afkomstig uit alle hoeken van het bisdom Gent en sommigen daarbuiten. Een zeer diverse groep van verschillende leeftijden, gewoonten, ideeën, talenten, mobiliteiten… We kennen elkaar nauwelijks en kiezen ervoor 6 dagen samen op reis, op weg te gaan, te pelgrimeren naar Rome. Rome, een stad waar de zon voelbaar iets meer warmte geeft. 

Tijdens onze tocht krijgen we te maken met tegenwind van buitenaf en van binnenuit. Het is pelgrimeren. Fysieke en mentale beproevingen in de vorm van geduld, mildheid, (zelf)zorg, aandacht, grenzen, vermoeidheid, … ‘Wie gebroken is mag Uw zoon ontmoeten’ , zingen we in het pelgrimslied. Het dagelijkse ochtendgebed en de dagsluiting, gebed, eucharistie en spirituele impulsen leiden ons samen met de planning, de gidsen, het programma, de bus, de groep doorheen Rome. ‘Uw woord komt hen bezoeken.’ We klampen ons vast aan elkaar én aan het kruis dat ons krachtig bij elkaar houdt. De groep draagt en wordt gedragen door Hem die we belijden. Het dringt het tot mij door: wij bestaan omdat Hij bestaat. Hij is het die verbindt en verbinding laat groeien. Wij zijn hier samen omdat Hij er is voor ons, door ons en met ons. Langzaam worden we één groep in zijn naam. ‘Gij schept een nieuwe aarde. ‘ 

Dankbaar zingen we dagelijks onze hoop uit van de vlam die brandt in ons hart. ‘Zend Uw Adem God, laat ons niet verharden’. ‘Onze ogen zien de nieuwe morgen’ die ons energie, goesting, verlangen geeft om onze tocht samen verder te gaan, hier te zijn van ‘s morgens tot ‘s avonds. ‘Gij komt nader, houdt U niet verborgen.’

‘Zendt ons uit’ want Hij leeft en wij getuigen hier van Hem in Rome, een stad die van oudsher een getuigenis is van Hem. We bekijken, bewonderen, raken aan en worden aangeraakt. Horen, zien en voelen vaak te veel voor woorden onder de indruk van de vele oude gebouwen, kerken, poorten, schilderijen, beeldhouwkunst, fonteinen, huizen,.... in stilte rondgaan en genieten met volle aandacht en alle zintuigen, ontvangen en teruggeven aan elkaar. ‘Verkondigt aller wegen, Ik ben God met u.’

Hij leeft want Ik leef dankzij Hem, ik voel me meer en meer verbonden met Hem en met de groep. Ik hoef me er niet alleen te voelen,  ook al heb niemand meegebracht van thuis om hier samen te zijn. Het is als thuiskomen. ‘Hoor ons lied een lofzang uit ons hart.’

Ondanks de deinende golven, de vermoeidheid, de drukte, … blijft het kruis stevig verankerd in de diepte. ‘Ik ben hier’ zegt Hij,  ‘als bron van vrede en eeuwig leven.’ Dankbaar blikken we terug op een echte bedevaart naar Rome. We hebben het geweten dat we er waren. Na de reis merkte ik dat ik meer geduld had en meer mildheid naar de kwetsbaarheid van mezelf en anderen om me heen. We zingen het uit volle borst op de bus voor we verder gaan: ’Laat ons veilig voortgaan aan Uw hand.’