"Wees navolgers van God, zoals geliefde kinderen past"

19^e zondag door het jaar – 100 jaar diocesane bedevaarten in Lourdes

Lezingen

1 Kon 19, 4-8

Ef 4, 30 – 5,2

Joh 6, 41-51

Beste vrienden,

We hadden het woensdag over het doopsel. Het evangelie van vandaag brengt ons bij de eucharistie. In tegenstelling tot het doopsel en het vormsel is de eucharistie het initiatiesacrament dat we steeds herhalen. Onze initiatie is nooit ten einde.

Wat leren de lezingen van vandaag ons, in de context van Lourdes?

Zijn we nu en dan niet een beetje als Elia, die in de eerste lezing uitroept: “Nu is het genoeg geweest. Ik stop ermee”? Hopelijk komt er dan iemand op onze weg om ons aan te moedigen. De Bijbel spreekt van een engel. Zeggen ook wij niet van mensen die ons helpen: hij/zij is een echte engel. Ik denk dat die uitdrukking al door vele zieken in Lourdes gebruikt is. Ze zeggen tot de brancardier die zich de hele tijd met hen bezighoudt: je bent een engel.

Als we morgen met nieuwe moed naar huis gaan zullen we misschien ook tot Maria zeggen: je bent een engel voor mij.

Natuurlijk is Maria meer dan een engel. Als moeder van Jezus begrijpt ze beter dan een engel hoezeer een lichaam en een mensenhart kan lijden.

Maar Maria zegt inderdaad op haar manier: 'Sta op en eet; anders gaat de reis uw krachten te boven' … de reis van jouw leven. Het evangelie leert ons wat dit betekent voor ons en over welk voedsel het gaat. Jezus zegt van zichzelf: “Ik ben het brood dat uit de hemel is neergedaald”. Hij is ons viaticum, ons voedsel dat we nodig hebben op onze levensreis.

Er is een zinnetje in het evangelie dat een speciale “smaak” krijgt in Lourdes. Ik citeer het: “de Joden zeiden: ‘Is dit niet Jezus, de zoon van Jozef, en kennen wij zijn vader en moeder niet? Hoe kan Hij dan zeggen: Ik ben uit de hemel neergedaald?’” We zouden met een zekere humor kunnen antwoorden: ja, ook wij kennen Jezus’ moeder; zij is hier in Lourdes inderdaad eventjes uit de hemel neergedaald. De Vader heeft haar na haar dood immers in de hemel opgenomen. Dat vieren we precies over een week, de 15^e augustus!

Belangrijker lijkt mij dat de Joden van het evangelie morden. Ze moesten – zoals wij – leren de overgang te maken van het aardse voedsel naar het hemelse voedsel. Dat krijgt een zekere echo in de grot van Massabielle. Maria zegt tot Bernadette: “Ik beloof je niet het geluk van deze wereld, maar van de andere wereld”.

Wat Maria het geluk in de andere wereld noemt, heet in het evangelie van vandaag: “het leven in eeuwigheid”.

Daar gaat het om. Dat geluk is nog niet helemaal voor nu, want nu volgen we nog Jezus die ons vraagt om ons kruis op te nemen. We hoorden het zopas in de tweede lezing: “Weest navolgers van God, zoals geliefde kinderen past. [Denken we nog even aan wat ik vertelde over het doopsel als kindschap van God] Leidt een leven van liefde naar het voorbeeld van Christus, die ons heeft bemind en zich voor ons heeft overgeleverd als offergave en slachtoffer, God tot een lieflijke geur.”

God navolgen is doen zoals Jezus: onszelf geven.

Het teken dat Maria stelt tijdens de eerste verschijning is het kruisteken. Waarom? Omdat Maria de Onbevlekte Ontvangenis is als vrucht van het Kruis van haar Zoon. En als Bernadette op haar beurt het kruisteken maakt – en dus het teken van het kruis op zich neemt -vindt ze de rust terug. Tot de eerste woorden van Maria aan Bernadette behoren: “Bid God voor de bekering van de zondaars”. In volle eerste wereldoorlog is dat ook de boodschap in Fatima, als men tot vrede wil komen. Het kruis, de oproep tot bekering en… het water. Maria vraagt immers aan Bernadette: “Ga naar de bron, om er te drinken en je er te wassen”. Bekering en water gaan samen. Ook in ons doopsel. De boodschap van Lourdes komt nog terug in Banneux, Op 18 januari 1933 horen we Maria tot Mariette Beco zeggen: “Steek je handen in het water. Deze bron behoort mij toe.” En ’s anderendaags: “Ik ben de Maagd der armen. Deze bron is voorbehouden voor alle Naties. [die Naties die zich al aan het voorbereiden zijn op een tweede wereldoorlog] Om de zieken te verlichten (soulager). Ik zal voor jou bidden. Tot weerziens”. 

Horen we in al die verwijzingen naar de bron niet een echo van Jezus’ woorden:“Wie van het water drinkt dat Ik hem zal geven, krijgt in eeuwigheid geen dorst meer; integendeel, het water dat Ik hem zal geven, zal in hem een waterbron worden, opborrelend tot eeuwig leven” (Joh 4, 14).

Zoals Bernadette de bron moet ontdekken en graven zo moeten wij opnieuw op zoek naar de bron die ons gegeven is door het doopsel: de bron van de liefde.

Alles in Lourdes verwijst op de een of andere manier naar Jezus. Dat is ook zo in Banneux. Op 2 maart 1933 besluit Maria: “Ik ben de Moeder van de Verlosser, de Moeder Gods. Bid veel. Tot weerziens.” En in Beauraing, vraagt Maria op 30 december 1932 aan de kinderen: “Houden jullie van mijn Zoon? Houden jullie van mij?”

Sinds honderd jaar komt ons bisdom met zijn bisschop naar Lourdes. Sinds honderd jaar brengt Maria ons dichter bij haar Zoon. En vandaag worden we opnieuw, zoals ten tijde van Jezus, uitgestuurd naar de wereld: “Het brood dat Ik zal geven, is mijn vlees, ten bate van het leven der wereld.”. Lourdes doet het op zijn manier: Maria vraagt om er een kapel te bouwen waarnaar men op pelgrimstocht komt. Het is ten bate van het leven der wereld!

Haar eerste woorden zijn: “Ga zeggen…”. Zij doen denken aan Jezus die na de verrijzenis aan Maria Magdalena de opdracht gaf: “ “Ga zeggen aan mijn broeders…” (cf. Joh 20, 17). Bernadette maakt deel uit van de vrouwen die moeten “gaan zeggen” en het is ook bij haar een boodschap van geloof, een boodschap met verrijzenisgehalte. In de overdracht van de Blijde Boodschap spelen vrouwen  vaak een beslissende rol.

Jezus zegt: “Ik ben het brood des levens”. Maria zegt: “Ik ben de Onbevlekte Ontvangenis”. Dezelfde “Ik-ben”. Hier heeft God iets mee te maken, Ik-ben-die-ben. “Ik ben de Onbevlekte Ontvangenis”. Onbevlekt betekent hier: helemaal beantwoordend aan het zoon-zijn (voor Maria het dochter-zijn) van God. Helemaal gelijkend op het beeld waarnaar de mens geschapen is en waartoe wij geroepen zijn in het doopsel. Ontvangenis: dit betekent ontvangen zijn om op zijn beurt te ontvangen. Het leven gekregen hebben om het door te geven. Maria is de herschapen, nieuwe mensheid. In haar heeft het kruis het meest totaal overwonnen. Iedere gedoopte mag daarom een positieve blik op de toekomst en op de mensheid werpen. Hebben we dat niet meer dan nodig?

Op een pelgrimstocht komen velen tot het geloof. Door ons handelen naar ons geloof komt de wereld tot leven, die wereld waarvoor Jezus zijn leven gegeven heeft. Vandaag eindigt onze diocesane bedevaart, beste vrienden. Maar de inwendige bedevaart gaat verder, met de bede tot Maria dat ze ons blijft begeleiden in ons leven van iedere dag. Met haar gaan we naar Jezus, naar God. Met haar strijden we ook tegen armoede en onrecht, tegen moedeloosheid en wanhoop.

Mogen deze dagen in het hart van ieder van ons bewaard blijven als meer dan een goede herinnering. Eerder als een aansporing tot diep geloof en enthousiasme om het leven door te geven en onze planeet bewoonbaarder te maken.

b. Lode

Lourdes, 8 augustus 2021

• Lees hier de homilie tijdens de openingsviering: Te gast bij Maria
• Lees de blogs van Jonathan Beyaert over de jubileumbedevaart: Knipoog vanuit de hemel en In de wolken
• Lees hier de catechese van de bisschop over het doopsel: "Wij zijn door God geadopteerde kinderen"