"Finaal komt alles goed"

Midden oktober 2013. Bij de congregatie van het allerheiligste sacrament in Lommel rinkelt de telefoon. Het Limburgs Platform voor mensen op de Vlucht informeert of de paters voor één nacht een vluchtelingengezin uit Armenië kunnen opvangen. Het gezin verblijft sinds 2011 in België, maar ontving in het opvangcentrum in Tienen een negatieve beslissing over zijn asielaanvraag. Sindsdien is het dakloos.

Shamil Jalilian, zijn echtgenote Gyozel en hun minderjarige zoon Tornik zijn jezidi’s, een religieuze en etnische Koerdische minderheid uit Armenië, die uit veiligheidsoverwegingen hun land moesten ontvluchten. Terugkeren is voor hen geen optie. De familie Jalilian heeft geluk, de paters stemmen toe. Er is plaats in de herberg. Vannacht hoeven ze niet in een bushokje te slapen, of in een tent, ergens in een bos. Sharmil, Gyozel en Tornik Jalilian worden door de religieuze gemeenschap met open armen ontvangen. Twee logeerkamers veranderen in een oogopslag in een warme, gastvrije plek waar de drie even tot rust kunnen komen. Nu ja, even. Eén stille nacht werd finaal acht jaar.

Een decemberdag in 2022. We bellen aan aan het klooster in Kattenbos, waar pater Maurits Gijsbrechts en confrater Bertho Schols ons met open armen staan op te wachten. In de gastenkamer maken we kennis met Sharmil en Gyozel Jalilian, beiden intussen 52. Ze zijn zichtbaar opgetogen en tonen ons trots, jawel, hun identiteitskaart. Sinds een week beschikken we eindelijk over een tijdelijke verblijfsvergunning, zeggen ze. We zijn zo blij. Elf jaar lang keken we uit naar dit moment. De vreugde is enorm. Onze zoon kon het aanvankelijk niet geloven, maar hij sprong een gat in de lucht toen hij zijn identiteitskaart in handen kreeg. Ons geloof leert ons geduldig te zijn. Finaal komt alles goed.

We hebben alles te danken aan ‘papa’ Bertho, aan ‘papa’ Maurits en aan alle andere paters. Ze waren als ouders voor ons.

Het gezin maakte al die tijd deel uit van onze gemeenschap, zegt pater Maurits Gijsbrechts, overste van de Lommelse congregatie. Vanaf de eerste dag zaten ze bij ons mee aan tafel en ook het personeel hielp hen met allerlei taken. Sharmil en Gyozel hadden in Armenië een boerderij en wilden hier meteen ook diverse klusjes opknappen, in de keuken of in de tuin, volstrekt vrijwillig. Het is zo’n lieve en behulpzame familie. Ze deden er alles aan om zich te integreren in de Lommelse gemeenschap, met succes, overigens. Iedereen is blij met hun aanwezigheid en ze steken graag de handen uit de mouwen. Al leefde er bij hen ook wel een zekere angst om te worden opgepakt.

Ze verbleven hier immers zonder papieren. Een onbehaaglijk gevoel dat niemand zich kan voorstellen.

Hun zoon Tornik was zeventien toen hij hier aankwam en volgde meteen deeltijds onderwijs, zegt pater Bertho Schols. Hij is vandaag lasser en vond dankzij zijn succesvolle stages snel werk. Met zijn inkomen huurt het gezin sinds vorig jaar een huis, hier even verderop. Het gezin eet dan wel niet meer dagelijks bij ons, maar Sharmil en Gyozel komen elke dag naar hier uit dankbaarheid en dat siert hen. Het koppel krijgt nu een jaar de tijd om werk te vinden. Aan enthousiasme en werklust zal het hen niet ontbreken. We zijn werkelijk opgetogen dat ze eindelijk beschikken over hun identiteitskaart. Kerstmis wordt een mooi feest en dat zullen we samen vieren.

Toch willen we ook stilstaan bij het leed van de Oekraïners, besluit pater Maurits. In onze twee kleine logeerkamers verblijven sinds mei Oekraïense vluchtelingen. Hopelijk mogen ook zij snel de vreugde van Kerstmis beleven, als feest van vrede en licht.