Geloofsavond in dekenaat Bree

Wat ga je doen? Een geloofsavond volgen in onze nieuwe dekenale kerk of een avondje luieren achter de TV? We zullen de deken maar steunen met zijn nieuwe dekenaat dat voor het eerst samenkomt. Het nieuwe dekenaat Bree, dat is het oude dekenaat Bree aangevuld met Maaseik én Oudsbergen. Om gekende redenen was het een sobere avond, maar daardoor kregen wij als gelovigen nog meer de kans om naar de kern te gaan van ons leven, ons geloof, onze zending. We ontdekten broederlijkheid vanuit het pauselijk schrijven ‘Fratelli tutti’.

We hangen misschien nog wat vast aan het oude, hebben angst om los te laten, zijn geslagen door de pandemie. En misschien zien we de toekomst nog wat vierkantig, zoals de vlakken op da ffiche van het jaarthema. Vlakken van allerlei vormen, verschillende kleuren, enkele lijnen, waarin je handen kunt zien. Gevouwen om te bidden? In elkaar geslagen om ‘samen’ op weg te gaan? Laten we beiden doen, samen gaan, samen bidden, samen op weg…

Hoe? In het nieuwe dekenaat, nog wat hoekig, bevolkt door vele verschillende mensen, MAAR gedragen door God. Laten we de handen in elkaar slaan door te luisteren naar het verhaal van de andere, de Andere! Met Jezus' voorkeurliefde, de kleine, beperkte, arme mens in ons midden. Daarvoor moet je durven profeet te zijn, durven onze eigen cultuur in vraag te stellen. Uit je luie zetel komen en durven te gaan staan in de lange traditie waarin de mens openheid heeft voor God. Of is het God die met open armen er is voor u? Voor mij? Durven wij het gewone leven van hier en nu belichten vanuit het geloof, door zelf ons de Bijbelse geschiedenis eigen te maken, de liturgie te vieren en het gebed een plaats te geven in ons leven?

Er kwam een mooie boodschap van onze bisschop Patrick op deze dinsdagavond na het feest van Christus Koning. Vanuit het lied 'Volk van God' mochten we zo als gelovige mensen op weg gezet worden door onze bisschop, om dan rechtstaand ‘samen’ te zingen met de woorden, 'Mens voor de mensen zijn, herder als God'. Ja herders, we komen ze binnenkort tegen in het kerstverhaal, maar als toekomstige adventsmensen ook hier en nu in de getuigenissen die we mochten beluisteren.

Als spelend op de fundering van de toekomstige Kerk, met zijn ouders als wegwijzers, leerde Jos Delbroek wat verbondenheid was aan de hand van Jezus' verhaal met de ranken. Je hoort erbij, heel de parochie samen in het vieren en bidden van de sacramenten, maar ook in het ‘samen’ boekweitkoek maken en eten op de parochiefeesten. Het is ontdekken dat je leert luisteren en beluisterd wordt, delen en ontvangen, woorden ontdekken en werkwoorden waarmaken. Niet in je eentje, maar in je verbondenheid met Jezus meebouwen aan een groot verhaal, het verhaal dat verteld wordt aan de waterput, waar het leven gedeeld wordt met een lach en een traan, maar waar je anders van naar huis gaat, fris water hebt, een nieuw verhaal sterker dan wat een TV-avond kan geven. Omdat we verbonden zijn met Jezus, Hij is de wijnstok, wij zijn de ranken en God is de wijngaardenier die droomt dat we goede vruchten dragen.

Ben jij gelovig? Zo op de man af durven jongeren de vraag stellen aan Sandra Haveneers, hun godsdienstleerkracht maar ook dochter, zus, echtgenoot, mama, catechist, … Je bent er als jonge mens niet altijd mee bezig en het is al een hele uitdaging de vraag te durven stellen. Niet altijd bewust, maar soms maak je dingen mee die je triggeren waardoor je bewuster in het leven gaat staan: het overlijden van haar broer, later de ziekte van haar zoontje. Het doet je op de vraag komen: 'wie is God?' Sommige zullen Hem de rug toekeren, Sandra mocht Gods liefde ontdekken. Doorheen vele kleine en grote dingen. De mooie dingen van elke dag, de duizenden handen die meewerkten aan haar zoontje Daan zijn benefiet, maar ook in het verdriet van haar vader omdat het 'waarom' geen antwoord krijgt. Liefde is niet voldoende als antwoord, maar de kracht vanuit … zegt veel meer. Pijn en lijden zullen er altijd blijven, maar de kracht mogen ook wij blijven ontvangen. Jezus is het lijden niet komen wegnemen uit de wereld. Hij is het komen invullen met Zijn Goddelijke aanwezigheid en Zijn liefde.

Hier had zuster Rebecca moeten staan, begon zuster José van Klaarland, dat volgens sommigen onder de kerktoren van Bree ligt. Maar door zuster Rebecca zijn we met Rome verbonden. Zr. José beschreef aan de hand van de Regel van Benedictus hoe ze de weg is gegaan van 'iets doen omdat het moet', naar 'handelen vanuit de liefde van Christus, in diepe verbondenheid met Hem', gevoed door het getijdengebed van haar kloostergemeenschap. De uitdaging van een roeping is om Gods genade steeds dieper te laten doorwerken in ons. 

Van broederlijkheid gesproken, Ghazar en Serj kwamen ons het verhaal van hun moeder, Victoria Sokjian vertellen. Zij waren woordvoerder van hun moeder, gevlucht uit Aleppo (Syrië). Ze vertelde: We hadden het goed in Aleppo. Er waren veel winkels. Het was een welvarende stad, modern, waar we als christenen en moslims langs elkaar leefden en werkten. Als christenen kwamen we samen om te bidden, om samen koffie te drinken. Eten stond overal klaar waar je ook kwam, je was welkom en verwacht. Met Kerstmis werd heel de kerk, maar ook heel de straat versierd. De moslims vierden met ons mee, de tafel werd gedeeld. Tot de oorlog kwam. Raketten vlogen over je hoofd, je moest binnenblijven. Van nog maar enkele dagen naar school mogen gaan tot altijd thuis moeten zijn, in de rij gaan staan voor water met het gevaar van de raketten. Dat leven was niet vol te houden, we moesten vluchten. Naar Libanon, maar daar vonden ze Syriërs niet leuk! In een kleine kamer samen met grootmoeder, papa en mama. Veel te duur en ongezond. En ook het werk van papa was veel te zwaar en te ongezond. We vertrokken naar België. In Maaseik kregen we de kans om naast de kerk te wonen, dat gaf rust. Andere Syriërs vragen ons hier: “Waarom word je geen moslim?” Maar we leerden dat God onze Vader is. Dat we elkaar moeten helpen. We mogen God niet vergeten en Hij vergeet ons niet. We moeten God een plaats geven in ons leven.

Met deze vier lichtpuntjes, inkijkjes in het leven van deze mensen kunnen we wel vier kaarsen aansteken op weg naar Kerstmis, met de goede raad van de vijf getuigen, mogen ook wij samen als biddende mensen op weg gaan.

Het gaf onze deken Jaak rust en vreugde. Zo kon hij zich het dan ook voorstellen met zijn ouders als wegwijzers. 'Zij hebben elkaar gekozen,' zo vertelde hij, maar hij kon zijn ouders niet kiezen. Maar had pa lief kunnen kiezen hoe zijn zoon eruit zag, dan… ;-). Maar zowel pa als zoon hebben ervoor gekozen om als christen op weg te gaan zoals de Emmaüsgangers. Jezus gaat met ons mee. Hij is aanwezig. Hij luistert, als een broeder, met geduld, om, als het verhaal verteld is en de weg gegaan is, Kerk te worden. God, die in ons mensen is, doet ons hart doet branden van Zijn liefde. 

En wij, goede vrienden, wat kiezen wij? Een avondje TV, waar je morgen niet meer van weet of het ‘samen’ op weg gaan? Ik weet wel wat te kiezen. Laten we ‘samen’ op weg gaan naar Kerstmis wanneer Hij geboren wordt, die ons tot broeders en zusters maakt … in ons dekenaat, in ons bisdom, in de Kerk, met de hulp van Gods genade.

Luc Vanherck

Foto's: Bart Pluymers