Kroontjes vol hoop op de stilteplek

Aarzelend, schuchter bijna, richten de zachtgele hoofdjes zich naar de prille lentezon…

Bijna 1 jaar na de start van de eerste lockdown in ons land, zijn de lippen verstild en de hoopvolle woorden langzaamaan opgedroogd als een plasje water na een fikse regenbui. Het duurt te lang, het leed is te groot, de eenzaamheid te sterk, de nabijheid zo veraf…

De draagkracht staat zwaar onder druk. Niemand weet de juiste woorden nog te spreken en ach… zijn er nog wel woorden die enig perspectief kunnen bieden?

Terwijl de somberte me omarmt, glijdt mijn blik over de stilteplek. Her en der zie ik kleine, gele narcissen in het grasoppervlak komen piepen. Aarzelend, schuchter bijna, richten de zachtgele hoofdjes zich naar de prille lentezon. Het beeld van de dappere bloemetjes die zich in alle bescheidenheid en stilte oprichten, ontroert me mateloos. Ze ontvluchten de donkere aarde, op zoek naar het licht. In een warme zonnestraal geeft God het fragiele hoofdje een tedere zoen.

Zoveel woorden vervat in één beeld van een hoopvol bloemetje...

Liesbeth