Limburgse pelgrims op de Hildegardweg

Op maandag 3 augustus vertrokken we met een bont gezelschap richting Idar-Oberstein, beginpunt van onze tocht. Op het ritme van onze eigen stap begon onze trektocht door het landschap en het verleden van Hildegard von Bingen. 

De pittige hellingsgraad van het pad, meteen bij aanvang, gecombineerd met de overweldigende hitte, viel zwaar voor enkele pelgrims. Door de deskundigheid, betrokkenheid en zorgzaamheid van de groep, kwam alles echter steeds goed. Als illustratie hiervan een haiku van deelnemer Mieke: 

Het Hildegardpad,
is verdwalen, vertrouwen,
zorgzaam voor elkaar.

De visioenen van Hildegard werden tussen de etappes door geweven. We kregen begeleidende vragen waarover we in de daarop volgende stilte al wandelend konden reflecteren. Haar visioen over Ziel en Lichaam en het opstapje ‘Wat betekenen lichaam, geest en ziel voor mij?’ leidden tot een treffende formulering van Annick:

Lichaam mijn voertuig,
Geest mijn unieke persoon,
Ziel mijn brug naar God.

Hildegard omschrijft God als :  liefde, wijsheid en groene levenskracht (= viriditas, een door haar gecreëerd woord). En door Annemie op deze manier ‘vertaald’:

Oh viriditas,
ons door Hildegard gebracht,
kloppend groene kracht.

De morgen-, avond-, en eucharistievieringen waren verdiepings- en bewustzijnsmomenten, als overgang naar het dagelijks leven. En voor het dagelijks onderhoud zorgde het ‘Schullandheim’ . ’s Morgens was er een uitgebreid buffet, steeds weer met geverfde eieren, een plaatselijke traditie? Eén keer kregen we voor avondeten typisch Duitse ‘Klöße’ (= meelballen) en bij onze allerlaatste maaltijd in het klooster van Bingen kwamen we toch nog aan onze ‘Deutsche Wurst’, lekker zout én met mosterd. 

De tocht meanderde door schaduwrijke bossen, langs riviertjes in groene kloven, over velden waar alles al geoogst was. We liepen door de blakende zon, met petten op het hoofd, we picknickten op boomstammen bij ‘bosbegraafplaatsen’, bij zondagse dorpsbijeenkomsten, in schuilhutten en prieeltjes.

Onderweg waren er stempels, veel stempels, voor de ene een welgekomen afwisseling, voor de andere een onderbreking van het ritme. Want het ritme zat er goed in: elfuurtjes, opstapjes, picknicks en stappen, stappen, stappen,….. aankomst, einde etappe! Terug met de busjes en nog voor het avondeten hing de wasdraad al vol.

Ons begeleidend team: chauffeurs, foeriers, wandelgidsen en inspirators legden een ongelooflijke hulp- en dienstvaardigheid aan de dag, net zoals Jezus het bedoeld heeft, volgens mij. Door de gesprekken en stiltes, maar ook door het samen zingen, groeiden we naar elkaar toe en kregen we iets van een grote samenhorige familie,  het mooiste gevoel dat je te beurt kan vallen.
Na een vlotte terugrit en een laatste zegening hebben we vol dankbaarheid afscheid genomen tot het volgende weerzien.

Ria Geys