Vertrouwenspersoon in ons bisdom

Iedere keer als ik denk :”Het is goed geweest nu kan ik op mijn lauweren rusten, pakt Hij me bij de kraag en zet mij op een nieuwe weg… ik heb geen andere handen, geen andere ogen… ik heb jullie nodig…

En als ik terugkijk ( met al wat jaren op de teller) is dat vaak zo geweest.

Iedere stap, iedere keuze, telkens weer die uitnodiging.

Van thuis uit opgegroeid met het beeld van een strenge, straffende God met veel schuld- en zondebesef, ben ik door positieve, verrijkende ontmoetingen gegroeid naar een geloof ( faith=vertrouwen) dat Hij een barmhartige, liefdevolle Vader is, wiens liefde in elke mens kan ontvlammen. Hierdoor kan een mens groeien als persoon, woekeren met zijn /haar talenten, van de wereld een betere plaats maken en zelf een rijk en gelukkig mens worden.

Als vrouw, echtgenote, moeder, moeke, pedagoge, vormingswerker, psychotherapeute en om af te sluiten als parochie-assistente heb ik mijn best gedaan om hiervan te getuigen: “Gij wordt ten diepste bemind.”

Sinds een 10-tal jaren ben ik vertrouwenspersoon in het bisdom Hasselt. Toen onze bisschop me enige tijd geleden vroeg of ik nog beschikbaar was voor deze opdracht, dacht ik spontaan aan de oproep van Henri Nouwen: “Er zijn vooral barmhartige vaders en moeders nodig”

Als ik een luisterend oor en een warm hart kan bieden, als ik u kan bemoedigen en mee kan zoeken naar antwoorden, mag u me altijd contacteren.

Lut Rens

Je geloof is iets wat je leven bepaalt en aanstuurt. Het is een bron waaruit je kan putten, het is het vuur dat in je brandt en dat je motiveert en vooruit stuwt. Je volgt je roeping, je wil Jezus’ voorbeeld volgen, niets kan je gelukkiger maken. Je droom is om die liefde ook door te geven aan anderen. ‘Als het God belieft’ – ja.

Want toch … toch blijft het mensenwerk, en wij staan daar met al onze beperktheden en onze kwetsbaarheden. We zijn maar ‘wij’ – hoezeer we ons ook gedragen voelen. En dan kan het al eens botsen en pijn doen. Dan kunnen we ons al eens fout begrepen voelen, in de steek gelaten, overvraagd, ongerust, kwaad, vertwijfeld, uitgeput. Dan maken we ons soms zorgen om de mensen om ons heen, thuis of in de pastoraal – of over ons eigen engagement, over onze eigen opstelling daarin. Soms gaan we door de bomen het bos niet meer zien, soms gaan we twijfelen aan onze eigen inzichten en aanvoelen: ‘Zie ik soms spoken?’ En dan weet je niet eens meer zeker of je nu wel of niet hulptroepen zou moeten inschakelen – voor jezelf of voor de mensen om je heen. Dat kan behoorlijk uitputtend, verwarrend en verlammend werken.

Praten helpt

Je kunt met mensen in je omgeving praten – de mensen waar je vertrouwen in hebt. Maar er kunnen ook allerlei redenen zijn om net niet die weg te kiezen: om hen niet te belasten, om hen niet in een ingewikkelde situatie te betrekken of omdat zij misschien met hetzelfde probleem worstelen. Of misschien heb je die stap al gezet, maar heb je het gevoel dat je nog steeds met hetzelfde probleem blijft worstelen. En dan?

Dan kan het deugd doen om eens te kunnen praten met iemand die met je meedenkt ‘van binnen uit’ en tegelijk ‘van buiten uit’: iemand die ‘van binnen uit’ de kerk en de pastoraal kent en dus begrijpt waar je het over hebt maar die er tegelijkertijd ‘van buiten uit’ naar kijkt want los staat van de structuren.

Daarom wil het bisdom de mogelijkheid bieden aan priesters, diakens en parochie-assistenten en aan de andere medewerkers van het bisdom om vrijblijvend en vertrouwelijk in gesprek te gaan met mij.

Even voorstellen

Ik ben – zoals iedereen – heel wat tegelijk. Ik ben een oma, mama, tante, dochter, zus en schoonzus. Ik ben een echtgenote en vriendin. Ik ben een kinder- en jeugdpsychiater, gezinstherapeutisch en systeemtheoretisch opgeleid. Dat betekent ‘inherent meervoudig partijdig’: een opstelling waarbij je steeds probeert om de ander te begrijpen, in welke positie je ook gaat staan. Ik was een afdelingshoofd, teamleider, projectmanager, supervisor. Was – want ik ben inmiddels gepensioneerd. Mijn geloof is een belangrijke motor in mijn leven. Mijn engagementen in de kerk – actueel of voorheen, en in willekeurige volgorde? Lector, eindredactie van het parochieblad, lid van de commissie parochie-assistenten, vormselcatechist, medewerker aan doopselvieringen, lid van het federatieteam, leergroepbegeleider van de vrije studenten aan het HIGW, medewerker aan de ‘Godmail’, schrijver van columns in het parochieblad, in Nieuwe Stad (van de Focolarebeweging) en in Karmelimpuls (van de Karmelieten). Daarnaast was ik ook nog geëngageerd in de oudercomités van de scholen van onze kinderen, in het schoolbestuur, in de lokale politiek. Niet dat dit allemaal zo relevant is – behalve dan om aan te geven dat ik wel wat weet over (het begeleiden van) menselijke relaties in hun wondermooie en ontroerende aspecten, maar ook in de ingewikkelde en soms ook heel pijnlijke aspecten ervan – en dat op heel veel deelgebieden van het leven.

Mijn motivatie

Mijn professionele ervaring, mijn ervaringen in het kerkelijk leven naast het in het leven staan als mens onder de mensen in al zijn facetten wil ik graag ten dienste stellen voor de mensen die zichzelf dienstbaar opstellen binnen onze gelovige gemeenschap – omdat ik dat heel erg belangrijk vind. Ik wil met jou meedenken wanneer je je zorgen maakt – over jezelf of over de mensen om je heen - en niet goed weet hoe nu verder. Uit eigen ervaring – ik ben immers geen ‘wonder woman’! – weet ik immers hoeveel het kan betekenen om iemand naast je te hebben staan wanneer het ingewikkeld wordt.

Een gesprek met mij is vertrouwelijk, vrijblijvend en kosteloos: ik denk met jou mee, ik help jou denken over de situaties die jou zorgen baren maar jijzelf blijft degene die de regie in handen heeft en die beslist of en wat je hiermee kunt doen.

Marie-Jeanne Langenaken