Enkele pastorale medewerkers aan het woord

Het begon met een aanhoudend zacht klopje op de deur van mijn hart. De keuze om als parochieassistente aan de slag te gaan, voelde minder als een 'carrière-stap' en meer als een thuiskomst.Het is voor mij een bijzondere reis geweest, waarin mijn geloof en mijn wens om kleur te geven aan de gemeenschap samenkwamen. Het vraagt geen grootse daden, maar kleine gebaren.

Vanaf het begin voelde ik een diepe drang om meer te betekenen voor de geloofsgemeenschap. De opleiding bood mij de kans om mijn geloof te verdiepen. Het was soms een uitdaging, maar vooral ook een verrijking. Deze roeping heb ik altijd als een gave ervaren. Het is een opdracht die ik met veel passie en toewijding wil vervullen. Het geeft me voldoening om te zien dat mijn inzet iets betekent voor anderen en dat ik mag bijdragen aan de warmte en verbondenheid binnen onze pastorale eenheid.

Voor iedereen die overweegt deze weg te bewandelen: vertrouw op je hart en laat je leiden door je geloof. Het is een mooie, waardevolle opdracht waarin je mensen mag ondersteunen, inspireren en verbinden.

Maar onthoud: je doet dit nooit alleen. Je doet het samen met de parochianen en met een enthousiast pastoresteam dat elkaar bemoedigt.

Ik ervaar het als een prachtige missie die ik met hart en ziel mag uitvoeren.

Marleen Brebels (Pelt)

Wat ik mag doen, ervaar ik als heel waardevol. Ik mag mensen ontmoeten, verbinden en samenbrengen.Ik mag mee bouwen aan initiatieven, aanwezig zijn in vreugdevolle momenten, maar ook nabij zijn wanneer mensen geconfronteerd worden met ziekte, verdriet of afscheid. Juist in die ontmoetingen voel ik hoe betekenisvol dit werk is.

Binnen mijn opdracht ben ik verantwoordelijk voor de Eerste Communie. Daarvoor zijn geëngageerde catechisten onmisbaar. Tijdens catechesemomenten ontmoet ik ouders en jonge gezinnen. Door met hen in gesprek te gaan en hen bezig te zien, merk ik soms wie geraakt wordt door geloof en gemeenschap, en wie misschien zelf een engagement zou willen opnemen. Na de Eerste Communie probeer ik daarom opnieuw contact te leggen, bijvoorbeeld via gezinsvieringen. Zo konden we stap voor stap een mooi team voor Gezinsvieringen en Eerste Communie uitbouwen.

Soms zijn het de kleine dingen die het verschil maken. Wanneer een communicantje zijn werkjes niet maakte, of wanneer een mama belt met de vraag om een nieuw boekje, probeer ik dat zelf even te brengen. Zo krijg je soms een blik in het leven van een gezin. Af en toe zie je moeilijke en schrijnende situaties, en dan besef je dat een niet-gemaakt werkje helemaal niet het belangrijkste is.

Wat telt, is dat kinderen zich gezien en geliefd weten. Dat we naar hen luisteren, zeker ook naar de zogenaamd “stoute” kinderen. Dat we hen proberen te bekijken met de ogen van Jezus: met mildheid, geduld en liefde. Kennis is waardevol, maar liefde komt eerst.

Als parochieassistente werk je samen met vele vrijwilligers, elk met hun eigen gaven, gevoeligheden en karakter. Iedereen vraagt een eigen benadering. De ene hoort een vraag graag zus, de andere liever zo. Samen groeien naar één dynamiek vraagt tijd, geduld en wederzijds begrip.

Tijdens mijn studies leerde ik het mooie begrip perichorese kennen: de liefdesdans van Vader, Zoon en Heilige Geest. Een voortdurende beweging van geven, ontvangen en verbonden zijn. Dat beeld neem ik graag mee in mijn werk. Ook in een parochie zijn mensen voortdurend met elkaar onderweg. Soms trap je eens op elkaars tenen, soms loopt het niet vanzelf, maar de dans gaat verder.

Misschien is dat wel de kern van mijn opdracht als parochieassistente: mensen uitnodigen in die beweging van verbondenheid, waar plaats is voor ieder mens en waar Gods liefde tastbaar mag worden.

Lisette Magchiels (Bree)

Dit jaar zal ik 9 jaar werkzaam zijn als parochieassistente, deze opdracht kwam pas op latere leeftijd (55 jaar) op mijn padMaar God was al veel langer in mij aan het werk, dit vanuit een geloof dat ik meekreeg van thuis, van mijn ouders maar zeker van de bij ons inwonende grootmoeder. Als klein meisje nam ze mij mee naar de weekendviering, ik zie ons nog zitten vooraan op de derde rij. Wat ik niet begreep legde zij mij uit. Vertrekken deden we steeds ruim op tijd want zij zei: “In de kerk, is altijd werk”. Dat ik jaren later haar uitspraak heel letterlijk nam, dat zou haar veel plezier gedaan hebben. 

Aangesproken door onze toenmalige deken, volgde ik de opleiding tot parochieassistente, een belangrijke beslissing. Een beslissing gevoed door hetzelfde geloof van mijn grootmoeder. Een opleiding die mij bracht tot echt werken voor de kerk. Vanuit geloof, gesteund door mijn omgeving, met mensen op weg gaan, kinderen, bewoners in woonzorgcentra, zieken, mensen met een beperking, rouwenden, proberen om hen allemaal iets van de liefde van God te laten zien. Een heel uitgebreid takenpakket maar elke dag weten voor wie je het doet. En telkens opnieuw verrast worden door wat God kan betekenen in kleine en grote dingen. Maar vooral blijven ervaren dat Hij het is die mij draagt.

Liliane Peeters (Bree en Oudsbergen)

Heb ik mijn sleutels? Check! Een koekje en een goed boek? Check! Snoepjes voor de hond? Check! Zo gaan Bones - onze Border Collie - en ik op vrijdagnamiddag de deur uit. We wonen niet veraf en wandelen naar onze wekelijkse shift in Zoekpunt. Het is een klein winkeltje te midden van het Genkse stadscentrum, met allerlei Christelijke spulletjes. Centraal staat de grote tafel, waar je steevast terecht kan voor een vraag of een goed gesprek bij een lekker tasje koffie. Deze taak maakt deel uit van mijn job als pastoraal medewerker voor het dekenaat Genk, maar is tegelijk ook slechts het topje van de ijsberg die mijn job mag zijn.

Ik ben Lars en zoals gezegd ben ik pastoraal medewerken. Ik spits me vooral toe op wat we ondertussen Godzoekers zijn gaan noemen. Het groeiende fenomeen dat mensen op latere leeftijd zich aanbieden bij de kerk, is ons niet ontgaan. Ze komen met vragen, zijn op zoek naar een doopsel en/of vormsel of willen gewoon een goed gesprek omdat ze worstelen in het leven. Het levert steevast knappe gesprekken op met tal van mensen die op een of andere verbinding willen maken met God. Ze zoeken naar een duidelijk kader, een stevig fundament om op te kunnen bouwen. Een kostbaar iets in een maatschappij waar steeds meer dingen op losse schroeven komen te staan en waar veel dingen erg relatief worden. Ze voelen de kriebel in hun hart, maar weten niet altijd hoe te antwoorden op die vraag naar meer. Mijn aanstelling zet me in de bevoorrechte positie om het gesprek met deze mensen aan te gaan, te luisteren naar hun verhaal en een stukje mee te wandelen op hun pad. Ik mag de heilige grond van de ander betreden om samen te zoeken naar wat handvaten die de weg van het geloof wat makkelijker kunnen maken. Sommige mensen zijn snel geholpen, anderen volgen een heel traject afhankelijk van de vragen die gesteld worden of de wensen die ze uiten. 

Om mezelf te voorzien van de nodige basis, volg ik ook de 3-jarige opleiding aan het HIGW tot pastoraal medewerker. Een boeiende pakket van theologische, spirituele, sociaal wetenschappelijke en andere lessen die me mee vormgeven om mijn job op te nemen. Het leverde alvast vele nieuwe inzichten op, maar ook hartelijke gesprekken met medestudenten en lesgevers. De tijd en ruimte nemen om net die dingen te kunnen doen, geeft me de tools om zelf aan de slag te kunnen gaan. 

Ik doe mijn job erg graag. Het is zo knap om in dat vertrouwen voor elkaar te kunnen bewegen en elkaar te helpen. De dankbaarheid en het plezier van de bezoekers zijn goud waard. Ik had thans nooit gedacht dat ik in deze context tewerk gesteld zou worden. Blijkbaar klopte ik op het juiste moment aan bij deken Luc in Genk, want hij was - samen met het bisdom - op zoek naar een nieuwe kracht die het bovenstaande kon opnemen. Na enkele gesprekken en een bezoek aan de bisschop, mocht ik dan van start gaan. Ik legde toch al een hele weg af vooraleer ik voor de befaamde deur stond in Genk. Na een 20-jarige carrière in het onderwijs, voelde ik dat het tijd was om andere oorden op te zoeken. Toevallig viel dit ook samen met een persoonlijke herbronning van het geloof. Ik zocht – en vond – God terug. Ik maakte in gebed ook duidelijk dat ik mijn leven in Zijn handen wilde leggen, “Niet mijn wil, maar de Uwe”. Ik had alleen niet verwacht dat Hij zo snel me op mijn woord zou nemen en me naar de Kerk zou leiden. Het vertrouwen in Hem was echter groot genoeg om met beide voeten in deze nieuwe vijver van de pastoraal te springen. Vandaag kijk ik terug op die dag als de start van mijn nieuwe leven, nauw verbonden met Hem. Het is dan ook een fantastische tijd om nu anderen aan te spreken en hen te leiden naar Hem!

Lars Was (Genk)