Juf, waarom steek je die kaars aan?

Samen met zes andere collega’s mocht ik proeven en oefenen van deze waardevolle manier van vertellen en delen. Oefenen met veel gestuntel, bij mij alvast, maar met o zoveel goesting. Zes collega’s uit diverse hoeken, leerkrachten, catechisten, pastoraal werkers, mensen uit de zorgsector, … 
Samen mochten wij drie intense maar o zo boeiende vormingsdagen beleven.
Deze basisvorming geeft mij voor een stuk het antwoord op de vraag: vinden wij als gemeenschap nog wel de weg naar kinderen, of laten we ontmoedigd het hoofd hangen?

Godly Play heeft mij geleerd dat we enorm verbaasd kunnen zijn van wat jongeren ons te vertellen hebben. De Bijbelverhalen die we vertelden, hebben zo een grote betekenis en kunnen ons veel bijbrengen. Ze deden mij ook beseffen dat we geen kerk kunnen zijn zonder kinderen. Ik geloof nog steeds dat wij ooit de fakkel aan de kinderen kunnen doorgeven. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat hun kijk op geloof iets toevoegt aan de onze. De blik van verwondering, zo eigen aan de kleinsten, mag zeker niet doven in onze ogen. De verwondering – het is bijna een rode draad doorheen Godly Play.

Ik wil met deze persoonlijke impressie het vertrouwen in de jongeren opnieuw een boost geven. Laten we de kinderen in de kerk zeker niet opgeven. Enkel door generatie na generatie het verhaal van Jezus te blijven vertellen, is Hij voelbaar onder ons.