Jona in Nineve

Toen ging Jona naar Nineve, hij kon niet anders. Dat had God hem wel duidelijk gemaakt! Veel zin had hij er nog steeds niet in. Hij was er nog nooit geweest. Hij wist niet dat er zulke grote steden bestonden: het duurde drie dagen om er doorheen te trekken. Overal zag hij hoe mensen lelijk deden tegen elkaar en alleen bezig waren met steeds rijker willen worden. Dus na één dagreis door Nineve zocht hij een mooi plein uit, ging op een grote steen staan en sprak met luide stem: ‘Mensen van Nineve! God heeft gezien hoe slecht jullie leven! Nog veertig dagen en jullie stad wordt met de grond gelijk gemaakt!’ De mensen bleven staan en gaapten Jona aan. Hij ging door. ‘Jullie zijn gemeen en kwaadaardig tegen elkaar. Daarom heeft God besloten jullie stad te verwoesten!’ De mensen keken angstig naar elkaar. Ze begonnen onder elkaar te mompelen. Jona kwam stilaan goed op dreef en ging maar door met bedreigingen. Hij begon er bijna plezier in te krijgen om die stomme Ninevieten eens een lesje te leren. Dus bleef hij maar roepen over hun ondergang.

’s Anderendaags wilde Jona weer verdergaan met zijn donderpreek, maar een boodschapper van de koning stond op de steen die hij gisteren gebruikt had. ‘De koning wil dat iedereen in Nineve boete doet’, riep de boodschapper van de koning. ‘De koning geeft zelf het voorbeeld: hij vast en doet boete en hij bidt tot God om vergeving. Hij maakt goed wat hij verkeerd heeft gedaan. Als we dat allemaal doen, blijft onze stad misschien gespaard.’ Jona had gedacht dat de Ninevieten zoiets nooit zouden doen, maar hij had zich vergist: overal zag hij mensen die boete deden, die baden, die niets aten of dronken. Hij keek verwonderd om zich heen, maar overal waren mensen die zich bekeerden. Hier en daar riep Jona nog eens luidkeels dat God de stad zou verwoesten, maar het plezier van die eerste dag kreeg hij niet meer terug.