Kleurrijk jaar: Danken
Zomaar een dag
“Heb je nog iets leuks gezien?”
Het is een gewone vraag geworden, ’s avonds, op de bedrand bij mijn dochter. We hebben allebei een ‘dankjewel-schriftje’. Je zou het een soort van dagboek kunnen noemen, of een gebed.
We lijsten er geschenken in op, ongeveer drie per dag. De geur van versgebakken brood. Goede babbel met buurvrouw. Geslaagde vormingsdag.
En soms lezen we elkaar er ’s avonds uit voor. Slappe lach bij de badminton. Leuk kaartje van Sofie. Nagellak gevonden, precies in de kleur die ik zocht – net in promotie!
Hoe langer we het doen, hoe vindingrijker we worden. Een dikke hommelkoningin in de leeuwenbekjes. Man deelt broodje met een duif (gezien vanuit treinraampje). Eerste keer na de winter de was buiten opgehangen.
We ontdekken oude en nieuwe geschenken, grappige en ontroerende geschenken, geschenken voor ons hoofd, hart en handen, geschenken voor al onze zintuigen.
We komen tot de conclusie dat zelfs een saaie, grijze dag zoveel geschenken bevat dat het wel Kerstmis lijkt. We vragen ons af of we zelfs geschenken zouden kunnen vinden op een dag die pijn doet.
We geven ze nummers, 301, 302, 303, … en verwonderen ons over de veelheid.
Elke dag gaan we op jacht naar sporen van schoonheid, goedheid, liefde.
Elke dag worden we betere spoorzoekers. En soms vragen we ons af, of het niet net omgekeerd is: dat we zelf gezocht worden door Iemand met 1001 geschenken. En dat we gevonden worden, precies op het moment dat we die geschenken openmaken.
De zachtheid van een versleten jeansbroek. Samen ontbijten. Een spiksplinternieuwe dag, zomaar.
Katie
De kinderen mogen een dikke stok van ongeveer 40 cm gaan zoeken in het bos, in de duinen of op de plek waar je op vakantie bent. De stok mag versierd worden met lint of touw of spulletjes die ze in de natuur vinden. Zorg wel dat er bovenaan of onderaan de stok zo’n 10 cm vrij is als handvat.
’s Avonds neemt iedereen plaats in een kring. Een van de volwassenen neemt de leiding en vertelt dat hij of zij benieuwd is naar datgene wat iedereen fijn vond die dag. Misschien willen we elkaar, of zelfs God, daarvoor danken. Hij of zij neemt de stok vast en vertelt één ding waar hij of zij dankbaar voor is, bijvoorbeeld dank voor het lekkere eten, dank voor het leuke gezelschap, dank voor de sterretjes in de ogen van de kinderen, enzovoort. Vervolgens geeft hij of zij de stok door aan wie naast hem of haar zit. Deze mag op zijn beurt één dingetje vertellen wat hem of haar deugd heeft gedaan. Zo gaat de stok de hele kring rond. De kleintjes die zich wat onwennig voelen om in grotere groep te spreken, mogen hun bedankje fluisteren tegen de stok of ze mogen het fluisteren in het oor van iemand. Zorg ervoor dat de stok na het doorgeven een speciale plek krijgt in het vakantiehuisje. Maak er een vast ritueel van, elke avond, vooraleer de jongste gaat slapen. De ervaring leert dat de kinderen na de vakantie de stok willen meenemen naar huis en het ritueel thuis dagelijks of wekelijks willen verderzetten.
