Kleurrijk jaar: Stille Zaterdag
De Kerk wacht bij het graf van Jezus, hoopvol uitziend naar de verrijzenis.
 | Zomaar een dag |
 | Bij ons thuis |
 | Rondom ons |
 | De eigen kleur van Stille Zaterdag |
 | Terug naar het overzicht: Kleurrijk jaar. Een mozaïek van impulsen |
Zomaar een dag
Sinds enkele jaren heb ik de ziekte van Ménière. Of toch iets in die aard. Wanneer ik op een plek kom met veel prikkels – en zeker geluidsprikkels – word ik helemaal duizelig. Bovendien hoor ik alles veel scherper en luider dan ‘gewone’ mensen. Ik kreeg de raad om zoveel mogelijk drukte en lawaai te vermijden.
In de toepassing van die wijze raad is me door de jaren steeds meer opgevallen hoe druk en lawaaierig onze samenleving is. In een supermarkt klinkt het geluid van winkelkarretjes, pratende mensen, kassabiepjes en achtergrondmuziek door elkaar heen. In cafés, restaurants, op recepties en op feesten klinkt het geroezemoes voor mij oorverdovend. Onze uitgelaten kinderen doen mijn hoofd soms tollen.
Noodgedwongen ga ik steeds op zoek naar rustige plekjes. In het begin – en nu nog soms – voelde dat vrij eenzaam. Alsof de winterse rust van de natuur altijd in mijn leven aanwezig moet zijn. Ik mis de gezelligheid van zomerse terrasjes en de uitbundigheid van zomerse festivals. Ik mis het geklets van veel vriendinnen samen, het gejoel van kinderen in het zwembad en de vibes van onze percussiegroep.
Toch word ik gaandeweg creatiever. Zoals met Lichtmis het licht in de duisternis wordt gevierd, zo laat ik het steeds meer ‘zomeren’ in mijn rustige winterbestaan. Ik nodig kleine groepjes mensen uit bij mij thuis. Ik ga met vriendinnen wandelen in het bos. Mijn man filmt het dansoptreden van onze dochter zodat ik het nadien samen met haar en met heel wat decibels minder kan bekijken en beluisteren.
Het ligt er maar aan hoe je kijkt. Als de gewone dingen niet meer vanzelfsprekend zijn, zijn er nieuwe kansen.
Je wordt creatiever en je ontdekt andere dingen. Ergens is het altijd wel een beetje bijna-Pasen, hoe klein ook.
Als je het maar laat zomeren.
Sylvie
Bij ons thuis
Ziekte, teleurstellingen, overlijden, echtscheiding, leermoeilijkheden, beperkingen, … elk gezin krijgt er vroeg of laat mee te maken. Het brengt steeds allerhande gevoelens met zich mee. Het kan goed zijn als je daar als gezin tijd en ruimte voor kunt maken.
Kinderen die graag iets over hun gevoelens vertellen, maar hier geen woorden voor vinden, kunnen een ‘gevoelsfles’ maken die ze met gekleurde kralen vullen. Elke kleur staat voor een gevoel, bijvoorbeeld: rood = boos, blauw = verdrietig, enzovoort. Elke avond kunnen zij een gekleurd kraaltje toevoegen aan de fles. Zo kan een kind stilstaan bij zijn gevoelens en kan het aan anderen tonen welk gevoel die dag overwegend aanwezig was. Dit kan een goede manier zijn om elkaar wat beter te begrijpen.
(Inspiratie voor deze werkvorm: de opdracht 'Een fles vol gevoelens' in Craenhals E., Geyskens, E., Hart op slot, Davidsfonds/Infodok, 2018, p. 85.)
Rondom ons
Meestal vertellen we aan anderen graag over wat er goed loopt. Je eigen kwetsbaarheid laten zien, is veel moeilijker. Toch kan het goed doen om elkaar eens te vertellen waar je zoal op stoot. Dat kan in een ernstig gesprek, maar evengoed met een kwinkslag of een anekdote.
Het is vaak een opluchting om te horen dat je niet de enige bent die maar wat ploetert en het leert je om dingen te relativeren.
Kwetsbaarheid tonen moet je leren. Je kan met jezelf een afspraak maken dat je meer je kwetsbare kant toont wanneer je tien keer over ‘geslaagde zaken of leuke dingen’ hebt verteld. Bedank ook anderen die zich kwetsbaar tonen voor de moed om iets aan jou toe te vertrouwen.
De eigen kleur van Stille Zaterdag
Meer achtergrondinformatie over de eigenheid van Stille Zaterdag vind je in:
Wat betekent Stille Zaterdag? Je Complete Goede Week Gids
