Manna ~ Dappere Judit

Judit vroeg Abigail om haar te helpen. Ze trok haar mooiste kleren aan, uit de tijd van haar echtgenoot Manasse, deed parfum op en maakte zich op. Ze versierde haar lichaam met oorbellen, ringen en armbanden. Abigail besteedde veel werk aan haar kapsel. Toen ze klaar waren, zag Judit er oogverblindend uit. Judit moest er zelf om lachen toen ze in de spiegel keek. ‘Elke man zal opkijken als ik langskom’, zei ze. ‘Een mens moet de wapens gebruiken die hij heeft!’
Zoals afgesproken liet de poortwachter hen door. Ook hij stond verbluft van de schitterende verschijning van Judit. Ze namen voor enkele dagen voedsel mee: geroosterde gerst, gedroogde vruchten en witte broden. Verder ook nog een leren zak met wijn en een kruik olie. Ze liepen naar beneden, het dal in. Ze waren nog niet ver toen ze werden staande gehouden door verspieders van de Assyriërs. ‘Waar gaat u heen?’ vroegen ze bars.
‘Ik ben een jodin, maar ik ben weggelopen van mijn volk, omdat het met hen bijna gedaan is’, antwoordde Judit. ‘Breng mij naar Holofernes, uw legeraanvoerder.’
Alle mannen in het legerkamp stopten met wat ze aan het doen waren toen Judit voorbijkwam. Ook Holofernes was onder de indruk van haar schoonheid. Hij luisterde naar wat zij te vertellen had: ‘Ons volk zal gestraft worden voor hun zonden door onze God. Daarom ben ik weggelopen. Sta mij toe hier te blijven en elke dag buiten het kamp te gaan bidden. Dan zal mijn God mij zeggen wanneer mijn volk gezondigd heeft en verloren is. Ik zal het u vertellen en dan kunt u zonder slag of stoot de stad innemen.’
‘Wees welkom’, zei Holofernes. ‘Ik dacht dat u gekomen was om uw leven te redden, en ook dan was u welkom geweest. Maar zeker nu u ons naar de overwinning wilt leiden.’ En hij gaf zijn soldaten opdracht om Judit geen strobreed in de weg te leggen. Ook kregen Judit en Abigail de toestemming om elke ochtend buiten het kamp te gaan bidden.
Ze aten van het voedsel dat ze zelf hadden meegebracht. Holofernes wilde Judit overhalen om met hem mee te eten, maar zij weigerde beleefd. ‘Hoe moet dat dan als jullie voorraad op is? ‘ vroeg hij. ‘Er zijn hier geen andere joden.’ ‘Wees gerust’, glimlachte Judit, ‘voordat ons voedsel op is, is onze stad al gevallen.’
Zo leefden ze twee dagen. Op de avond van de tweede dag organiseerde Holofernes een feestje in zijn tent, met een aantal officieren en Assyrische meisjes. Ze aten feestgerechten en dronken veel wijn. ‘Verdorie!’ riep Holofernes na een poosje. ‘Haal die jodin hierheen! Ze lacht ons zeker uit als we niet eens proberen haar te verleiden! Zo’n knappe vrouw mag toch niet wegblijven op een feest!’
Judit kleedde zich weer op haar mooist aan, toen ze de uitnodiging kreeg. Abigail hielp haar. Daarna gingen ze naar de tent van Holofernes, waar het feest al in volle gang was. Sommige officieren waren zo dronken dat ze niet meer op hun benen konden staan. Judit hield niet van zo’n feestjes, maar ze vertrok geen spier van haar gezicht en ging naast Holofernes zitten. Ze at en dronk van haar eigen voedsel en praatte met Holofernes over koetjes en kalfjes. Holofernes genoot.
Laat op de avond gingen de officieren en de Assyrische meisjes naar hun eigen tent. Holofernes was smoordronken en lag voorover op zijn rustbed. Alleen Judit bleef bij hem. Abigail hield zoals altijd de wacht voor de tent. Voor de veiligheid keek ze door een spleet in het tentdoek. Ze zag hoe Judit haar hoofd boog en tot God bad. Haar hart klopte in haar keel. Nu zou het gebeuren, wat ze ook van plan was. Judit liep voorzichtig naar het hoofdeinde van Holofernes’ bed en pakte zijn grote zwaard met twee handen vast. Holofernes mompelde iets onverstaanbaars. Abigail hield haar adem in, maar Holofernes werd niet wakker. Toen hakte Judit in twee houwen het hoofd van Holofernes eraf met zijn eigen zwaard. Abigail glipte snel naar binnen.
Judit keek trillend naar wat ze gedaan had, met het zwaard nog in haar handen. Abigail overzag snel de situatie. Ze moesten weg, en gauw ook. Ze nam het zwaard uit Judits handen en veegde het af met een doek. Judit ontwaakte uit haar verdoving. Ze geep de doek en pakte het hoofd van Holofernes bij zijn haren. Ze wikkelde het in de doek en stopte het in de tas die ze altijd gebruikten voor hun voedsel. Snel glipten ze de tent en het kamp uit. De wachters kregen geen argwaan, omdat ze elke ochtend buiten het kamp gingen bidden.
Zodra ze uit het zicht van de wachters waren, begonnen de vrouwen te rennen. Het hoofd van Holofernes bonkte tegen Abigails benen en werd zwaarder bij elke stap. Maar de poort van de stad kwam gelukkig dichterbij. Buiten adem klopten ze hard op de poort. ‘Doe open, laat ons binnen!’ De poort ging open en de leiders werden verwittigd en kwamen snel toelopen. Ze waren blij om hen terug te zien.
‘God heeft ons gered!’ riep Judit. Ze nam het hoofd van Holofernes uit haar tas en liet het hen zien. ‘Hang dat aan de stadspoort’, zei ze. ‘Dan zal het leger van Nebukadnessar vluchten en ons voortaan met rust laten!’
De leiders waren stomverbaasd. ‘Het hoofd van Holofernes!’ riepen ze uit.
‘God heeft hem laten sterven door de hand van een vrouw!’ zei Judit.
Daarna was de oorlog snel voorbij. In het legerkamp brak paniek uit toen ze ontdekten wat er gebeurd was. Ze wisten niet hoe snel ze weg konden komen. Betulia was gered.

Naar Judit

Uit: Hosanna! Kinderbijbel met meer dan 150 verhalen (Kolet Janssen, ill. Roel Ottow, Van In, 2013) pag. 125-127.

Denkvraag

Mag je soms iemand doden als dat beter is voor een grote groep mensen? Of is een mens doden volgens jou altijd verkeerd? Spreek erover met elkaar.

Doe-tip

Maak elkaar zo mooi als Judit: met kleren, sieraden en make up.

Gebed

Lieve God,
Jij bent de Heer van leven en dood.
Help ons om rechtvaardig te zijn zonder te doden.
Geef dat de wereld ooit een plaats van vrede wordt voor iedereen.
Zodat geweld nooit meer nodig is.
Laat ons daar alvast in ons eigen leven mee beginnen.
Amen.