Manna ~ Job heeft tegenslag

Joas was nijdig. Vorige week was zijn jonge buurvrouw na een korte ziekte gestorven. Haar man bleef achter met drie kleine kinderen.
‘God zal wel weten wat hij doet’, zegden de oude mannen in het dorp. ‘Elke mens krijgt wat hij verdient.’ Buurman boog zijn hoofd nog wat dieper als hij dat hoorde.
Twee dagen geleden was het huis van de oude Seraja afgebrand. ‘Misschien wil God hem op de proef stellen’, zegden de oude mannen. ‘Als hij trouw blijft, krijgt hij wel weer een nieuw huis.’ Seraja liep als een slaapwandelaar over de puinhopen van zijn huis.
En vanmorgen stonden de oude mannen bij de zieke baby van de timmerman. ‘Als God wil dat hij beter wordt, gebeurt het ook’, zei een van hen. ‘Hij straft nooit zonder reden!’ zei een ander.
Joas was woedend. Het was zo’n onzin allemaal. Hij geloofde er niets van. Zijn buurvrouw was een lief mens dat altijd iets had voor de armen. De oude Seraja deed niemand kwaad. En de baby van de timmerman al helemaal niet. Altijd kwamen de mensen met die flauwekul aanzetten. En dan vertelden ze voor de honderdduizendste keer dat stomme verhaal over Job. Dat moest bewijzen dat ze gelijk hadden met hun vreemde kronkels over God en lijden. Joas pakte pen en papyrus. Grimmig begon hij te schrijven. Hij zou eens iets heel anders doen met die oude Job. Wie zijn verhaal las, zou vreemd opkijken!

Het begon zoals vanouds:
‘Er was eens een man die Job heette. Hij had zeven zonen en drie dochters en was de rijkste man van de wereld. Hij geloofde heel sterk in God. Op een dag gooide de duivel het met God op een akkoordje: hij zou Job eens op de rooster leggen, om te kijken hoe groot zijn geloof was. Op één dag tijd verdween de hele rijkdom van Job: al zijn kudden en knechten gingen verloren. En al zijn kinderen werden gedood. Toch bleef Job God trouw. Weer maakte de duivel met God een afspraak om Job nog verder op de proef te stellen: hij mocht Job ziek maken, maar hem niet doden. En Job kreeg overal op zijn lichaam pijnlijke zweren. Zelfs zijn vrouw vond hem een sukkel. Toch bleef hij ook nu trouw aan God en verweet hij hem niets.’