Manna ~ Jona op de vlucht

Jona was zijn naam, dat betekende ‘Duif’. Op school lachten zijn vriendjes vroeger wel eens om die naam, maar dat vond hij niet erg. Je kunt beter Duif heten dan een of andere stomme naam hebben die niets betekent. Een duif is tenslotte een nuttige vogel, die zelfs boodschappen kan overbrengen. En dat was wel toepasselijk, want Jona was een boodschapper van God. Een profeet. God sprak in zijn hart en dat vertelde hij dan aan de mensen.

Meestal was het best leuk werk. Maar op een dag kreeg Jona een rare opdracht. Hij was bezig met zijn ochtendgebed, toen hij opeens heel duidelijk de stem van God in zijn binnenste hoorde. ‘Jona, je moet naar de grote stad Nineve gaan. Het is daar heel gevaarlijk, omdat de mensen gemeen en kwaadaardig zijn voor elkaar. Ik wil dat jij daarheen gaat. Ik wil dat je hen zegt: Als jullie zo verder blijven leven, zal jullie stad verwoest worden!’

Jona pakte meteen een paar spullen in en vertrok. Niet naar Nineve in het oosten, nee, hij was niet gek! Hij liep naar de haven en zocht een schip uit dat precies de andere kant zou uitvaren: naar Tarsis in Spanje, helemaal in het westen. Ditmaal zou hij God niet gehoorzamen. Er waren tenslotte grenzen aan de plichten van een profeet! God hoefde niet te denken dat hij hem alles kon laten doen. Naar Nineve! Alsof ze daar zouden luisteren naar wat hij te vertellen had. Als hij de boodschap van God zou gaan vertellen in Nineve, hingen ze hem meteen in de dichtstbijzijnde boom. Dat klusje moest God maar zelf opknappen, daarvoor kon hij niet bij Jona aankloppen!