Manna ~ Terug in Jeruzalem

Mikal vergat nooit die eerste aanblik van Jeruzalem, toen ze na een maandenlange reis hun eerste blik op de stad wierpen. Joël had haar aangekeken met een verbijsterde blik. Jarenlang hadden hun ouders en grootouders erover verteld: hoe schitterend de stad was, hoe de witte stenen muren blonken in de zon, hoe de tempel trots boven alles uit torende. Heel hun leven hadden ze niets anders gehoord. Natuurlijk hadden hun ouders ook over de verwoesting verteld, maar blijkbaar was dat niet helemaal doorgedrongen. Daarom schrokken Mikal en Joël zo erg, toen ze na de lange reis eindelijk in Jeruzalem aankwamen. Een grote puinhoop, met hier en daar wat primitief ingerichte huizen, meer was er van de stad niet over. De tempel, de muren en de stadspoorten waren grote hopen losse stenen. Het was onmogelijk om je voor te stellen hoe die trotse stad er ooit had uitgezien.
De meeste joden die teruggekomen waren, waren jonge mensen. Ze kenden de stad alleen uit de verhalen. Hoewel ze wisten dat er veel werk zou zijn om de stad weer op te bouwen, was de puinhoop die ze zagen erger dan hun grootste nachtmerries. Eljasib, een van de weinige ouderen in het gezelschap, herinnerde zich wel nog hoe het vroeger was. Ook bij de mensen die achtergebleven waren in de stad, waren er nog die zich herinnerden hoe de stad er ooit had uitgezien. ‘Hier was de Waterpoort, daar het koninklijk paleis’, wezen ze. ‘Kijk, deze muur kwam zo hoog en liep naar de Paardenpoort. Daar stond een huis met een uitspringende toren.’ De anderen probeerden het zich voor te stellen, maar het bleef moeilijk.

Nehemia had de leiding en hij zette hen allemaal aan het werk. Puin ruimen, muren weer opbouwen, gaten dichten, balken aanbrengen in poorten, ze waren er maandenlang mee bezig. Maar beetje bij beetje knapte de stad op. De mensen kregen weer moed, al bleef er onmetelijk veel te doen.
Niet iedereen was gelukkig met het herstelwerk. Er woonden heel wat niet-joden in de stad. Sommigen lachten de joden vierkant uit, als ze er een hele dag over deden om weer een paar meter stadsmuur een stukje hoger te bouwen. ‘Morgen komt er een jakhals en die springt zo een gat in die stenen muur van jullie!’ riep een van hen. Het was waar dat de teruggekeerde joden niet allemaal evenveel verstand hadden van muren metselen, maar ze leerden elke dag bij.
Ze kregen steeds meer hulp. Mensen die jarenlang moedeloos in of vlak bij de stad hadden gewoond, zagen nu dat het kon lukken om alles weer op te bouwen. Het samenwerken maakte hen sterk. Ze voelden dat God hen steunde.