Waar wonen de engelen?

Als de engelen óp de ladder gaan in Jacobsdroom en dan weer terug naar beneden komen, dan hebben rabbijnen al eeuwenlang opgemerkt dat de engelen dus moeten wel op aarde leven! Op de grens van het Beloofde Land, op de vlucht voor zijn broer Ezau die hem wil vermoorden, droomt Jacob deze beroemde droom die zovele kunstenaars zoals Chagall heeft geïnspireerd. 

De ladder die een jaar lang op Ten Bos zal staan wil ons daaraan herinneren: de opdracht om voor elkaar een engel te zijn. Maar meer nog: om te blijven dromen, zelfs in de diepste nacht, midden de miserie. Een visioen is immers geen voorspelling van toekomst, maar een positief doel, een roeping. En dat hebben we vandaag meer dan ooit nodig.

De profeet Joël schrijft dat het zal gebeuren: “God zal zijn geest uitgieten over al wat leeft. Jullie zonen en dochters zullen profeteren, oude mensen zullen dromen dromen, en jongeren zullen visioenen zien.”  Dat visioen om naar te leven, daar willen we samen met de Werkgroep Liturgie van Ten Bos naar zoeken. Week na week luisteren wat de Bijbellezingen ons daarover te vertellen hebben. Én zoeken waar God zijn ladder op de aarde zet in ons leven. Want het is niet aan ons om torens van Babel te bouwen om in de hemel te komen. We kunnen onze ladder niet tegen de hemel zetten! Maar we kunnen ons wel open stellen zodat God in ons leven kan neerdalen, en als ‘kleine engelen’ kunnen we dan misschien even zijn ladder op, om bij Hem te vertoeven. Even tanken. Om dan weer door te gaan zoals Jacob, ook op de vlucht misschien voor iets of iemand, in een land waar we eigenlijk niet van droomden… Maar wel op de plaats waar we geroepen zijn om er voor elkaar te zijn, als broers en zussen van dezelfde Vader.