Onlangs was het weer ‘Dag van de Ouderen’. Dat is altijd een beetje dubbel, want over wie gaat het dan eigenlijk? Mensen zijn tot op hoge leeftijd geneigd te denken dat zo’n dag niet voor hen bedoeld is, want zij kunnen prima voor zichzelf zorgen en ze zijn zo actief bezig dat hun agenda uitpuilt. Gaat het misschien over de hoogbejaarden in woonzorgcentra? Maar ook daar mensen zijn die vinden dat ze nog te goed zijn om echt oud genoemd te worden. Geen wonder dat het beeld van God als oude, wijze man niet echt meer aanspreekt.
Wat is dat toch met die drempelvrees om oud te zijn? Als jonge mensen 30 worden, begint de twijfel al te knagen. Is het nog wel leuk om te verjaren? Moeten ze hun leeftijd wel vermelden op hun socialemediaprofielen?
Vervolgens komen de verdoken hints, die welbeschouwd heel cru zijn. ‘Je ziet er goed uit!’ betekent min of meer dat je er tien jaar jonger uitziet dan je leeftijd. ‘Je beweegt als iemand van 20!’ ‘Je hebt de energie van een 30’er!’ Een goede oudere is blijkbaar iemand die zijn leeftijd zo veel mogelijk wegstopt. Iemand die er jong uitziet en zich jong gedraagt. Een vreemde boodschap!
Een goede oudere is blijkbaar iemand die zijn leeftijd zo veel mogelijk wegstopt. Iemand die er jong uitziet en zich jong gedraagt.
Al die onuitgesproken maar heel aanwezige oordelen wegen zo sterk door dat bijna elke oudere het zelf gelooft: oud zijn is iets dat je moet vermijden. Je moet je leeftijd zo deskundig mogelijk camoufleren. Pas dan ben je een geslaagde oudere.
Hoog tijd om komaf te maken met dat verstikkende en belachelijke keurslijf. Laat ons lekker oud zijn, elk op onze eigen manier. Laat ons mooi zijn met onze rimpels en grijze haren. Laat ons scoren met onze grappige verhalen, ook als we ze een keer te vaak vertellen. Laat ons onze tijd, energie en wijsheid delen met onze omgeving. Iedereen zal er baat bij hebben.
