Moedermensen moederen de hele dag door. ‘s Ochtends zien ze met een oogopslag hoe iedereen in hun omgeving heeft geslapen. Ze bieden troost in de vorm van kopjes koffie, een aai over een rug, haarspeldjes, niet te vergeten sportzakken, een gevulde brooddoos en de juiste schoenen voor het weer van de dag. Als ze zelf op pad gaan, merken ze wie er op de stoep of in de bus naast hen iets nodig heeft: een helpende hand of gewoon een glimlach. Ze leveren het graag.
Ze weten wanneer ze moeten spreken en wanneer ze moeten zwijgen. Ze zeggen de juiste dingen of ze proberen dat toch. Ze hebben uitgebalanceerde knuffelarmen en een troostschoot. Ze kunnen pijn en verdriet wegkussen zonder medicijnen. Het is een wonder waar niemand bij stilstaat.
Het is een wonder waar niemand bij stilstaat.
Ik ken een paar van die rasechte moedermensen en ik ben regelmatig stikjaloers op hen. De meeste mensen die ik ken, moederen maar wat aan. Hun percentage moedervermogen schommelt tussen twee en tweeënnegentig. Maar alle beetjes helpen, zeker als we het allemaal samen doen. De ene dag lukt het moederen ons al wat beter dan de andere. Ervaring helpt, een goed humeur helpt, zelf graag gezien zijn helpt bovenal. Leeftijd kan ook helpen, want met de jaren komt er soms meer ruimte en lucht in je leven. Oma’s kunnen vaak prima mee-moederen.
Een warme dankjewel aan alle mensen die moederen in mijn leven. Die de kraag van mijn jas recht trekken en me een kopje thee inschenken. Die luisteren naar dingen die niemand interesseren maar die ik toch wil vertellen. Gelukkig hebben we allemaal van die moedermensen om ons heen. Het zou een stuk killer zijn in onze samenleving zonder hen.
