Paus Franciscus is Charles de Foucauld op zijn best, André Foulon

Voor de 100ste verjaardag van het overlijden van Charles de Foucauld sprak Kerknet met mensen die zich vandaag door hem laten inspireren.

Ik ben priester op emeritaat, maar dat woord hoor ik niet graag. Ik zeg liever dat ik libero ben.

Waar ik nodig ben, daar ga ik. Deze week vervang ik de pastoor in 4 parochies.

Elke West-Vlaamse boerenfamilie in de jaren ‘50 moest wel een pastoor hebben. Van mijn klas in het college gingen er 6 voor priester of pater. In mijn dorp waren er ook 6. Dat was de gewone gang van zaken. Het lag goed in de markt.

Aan mijn keuze voor het seminarie gingen geen grote bespiegelingen vooraf.

Ik ben gewijd in ‘65. Dat was de generatie van Vlaanderen vernieuwen in Christus. Geloven was niet alleen bidden, maar vooral doen. Vanaf ‘68 werd het helemaal actie, actie, actie.  Ik stond in de klas, in het internaat, in het externaat, in de jeugdbeweging en ‘s weekends in de parochies. Voor 12 uur ging ik nooit slapen. Ons hele leven was benomen.

Op een zeker moment vroeg ik me af: ‘Wat sta ik hier te vertellen? Wie verkondig ik? Mezelf? Of diegene die mijn leven beroerd heeft: Jezus van Nazaret?’

Charles de Foucauld heeft ook zo’n moment gekend. Als jonge man bestond zijn leven uit feesten. Maar op den duur zat hij er maar wat bij en voelde zich leeg. Toen is hij zijn dragende grond gaan zoeken. Hij heeft ontdekt dat de Jezus van het evangelie de universele broeder is.

In de jaren ‘70 ben ik op het spoor gekomen van de priesterfraterniteit. We komen nog altijd elke maand met 9 priesters samen. Op de eerste plaats om vriendschap en broederschap te beleven. Onze groep beoordeelt je niet op je verstand of kracht, maar draagt je via de beleving van het evangelie. Dat maakt je weerbaar in een wereld die altijd sneller gaat.

Spiritualiteit houdt je bij de zaak. Je moet geen ambtenaar worden. Heel je leven heb je een opdracht om verbondenheid en vreugde uit te dragen.

Ik zie veel oude mensen en priesters vereenzamen. Die leven nog maar. Als ik niet wist van wie of wat ik leef, zou ik ook die weg opgegaan zijn. Zoekende mensen ontdekken hoe belangrijk het is om verbonden te blijven met een diepere bron.

Van Charles de Foucauld kan je ook leren om verbonden te blijven met mensen, om zoals hij en Christus universele broeder te zijn. We leven in een multiculturele wereld die hoe langer hoe meer één wordt. Maar in het Westen blijft iedereen op zijn eigen terreintje: ik, ik, ik. 

Wil je Charles de Foucauld leren kennen? Kijk naar paus Franciscus.

Ik weet niet of hij Charles goed kent. Maar zijn hele manier van doen is Charles op zijn best. Ga naar de periferie. Leef tussen de mensen. Laat ze aanvoelen wat het evangelie is. Zonder over Christus te spreken misschien. Maar door ze zichzelf te laten afvragen: Wat drijft jou? Waarom kom je hier? Waarom blijf jij trouw aan mij?

Meer weten over Charles de Foucauld