Gezinspelgrimstocht #4 - Pelgrims en vreemdelingen
Om 8u45 stonden de pelgrims klaar voor een nieuwe tocht. Deze keer namen we de auto naar Sint-Pietersvoeren om van daaruit naar de abdij van Val-Dieu te wandelen. Het beloofde een pittige dag te worden: er stonden bijna 13 kilometer op het programma. Een kleine groep pelgrims deed vandaag graag een extraatje en wandelde van Ulvend naar Val-Dieu en terug. Een tocht van ruim 20 kilometer bleek later. Vandaag moesten we geen picknick meenemen. Onze lunch werd naar Val-Dieu gebracht.
De checklist van de dag maakte ons duidelijk dat we vandaag over pelgrims en vreemdelingen zouden nadenken. Pelgrimeren is een door en door sociaal gebeuren, met tal van verrassende, risicovolle ontmoetingen onderweg. Twee jonge pelgrims hadden vandaag een heel gepast t-shirt aan. De opdracht voor onderweg was om deze week in het bijzonder 'kleine goede dingen' te doen voor mensen die we (nog) niet kennen.
De wandeling was vandaag eenvoudig: omhoog, omlaag, middagpauze, omhoog, omlaag. Ingrid beloofde om te trakteren als we het droog zouden houden, maar al snel bleek dat we onze regenjassen en regencapes zeker nodig zouden hebben. Geen traktatie dus, hoewel ... Na een pittige klim luisterden we bij het eerste opstapje van de dag naar het verhaal van Kamil en Francesco en hoe zij een bijzondere ontmoeting deelden. Regen en zon wisselden elkaar af. De abdij kwam al in zicht en we zagen enkele bekende gezicht op de parking met een hele voorraad smoskes. Dat smaakte reuzengoed! We hielden het nog net droog. Toen de eerste druppels van de volgende regenbui vielen, zetten we opnieuw koers naar Sint-Pietersvoeren.
Ingrid had nog goed nieuws gekregen: de meneer van de frituur waar we vorig jaar op de laatste dag hadden gegeten en waar we dit jaar opnieuw afsluiten beloofde om 's avonds een voorraad ijsjes te brengen. Dus toch een traktatie!
Na een flinke regenbui en even flinke beklimming was het tijd voor het tweede opstapje. Deze keer luisterden we naar het verhaal van Jezus die zijn leerlingen op weg stuurde. Ze mochten niets meenemen: geen eten, geen geld en geen rugzak. Alleen een wandelstok om op te steunen. Dat laatste klonk heel herkenbaar voor de jongste pelgrims. Dankzij de hulp van Jan hadden zij allemaal een mooie wandelstok met zelfs een uitgesneden diertje. We speelden ook nog een spelletje pelgrimsmemory: bij elk identiek paar kaartjes hoorden een aantal verwerkingsvraagjes. Allerlei pelgrimsbenodigdheden passeerden de revue: een kompas, een tent, een wandelstok, een klavertjes, schoenen...
Het laatste stuk van de wandeling gingen we bergaf door het bos terug naar Sint-Pietersvoeren. Na een korte autorit kwamen we terug in Ulvend en was het tijd voor een heuse voetbalmatch met de papa's. Na 13 kilometer waren de benen van het jonge volkje duidelijk nog niet moe. De soep, kip curry en het verrassingsijsje smaakten!
We sloten de dag af met een mooie avondwijding. Toen Ingrid bij de kinderen vroeg naar de elementen van de pelgrimsmemory bleek dat ze heel goed opgelet hadden: alle elementen werden netjes opgesomd. Daarna tekenden we onze voet en schreven op we op wat ons zou kunnen helpen op de pelgrimstocht doorheen het leven. Morgen gaan we opnieuw naar Val-Dieu voor een voormiddag in het gezin.
