Vormseltocht: Bidden, danken en samenzijn

Tientallen vormelingen en hun ouders (of grootouders) maakten onlangs in de kerk van Sint-Pietersbuiten een symbolische tocht door hun leven. Dankzij het diocesaan aanbod van de “Ankertocht” wisselden ze uit over de betekenis van hun naam, het waarom van hun doopsel, de betekenis van de eucharistie. De catechisten, pastoor Jürgen François en E.H. Guido Eeckhaoudt omkaderden het geheel.

De vormelingen en hun familie werden ook uitgenodigd om hier en daar iets neer te schrijven. Of ze iemand persoonlijk kennen die het moeilijk heeft of het zelf al eens moeilijk hadden, waarvoor ze zouden willen bidden, waarvoor ze dankbaar zijn, waar ze Jezus’ hulp bij willen vragen. Velen namen mee naar huis wat ze aan het papier toevertrouwd hadden. Misschien om hun gedachten verder te overpeinzen en in persoonlijk gebed verder te dragen. Anderen geven ons de kans om hun gebed mee te dragen.

Zo lazen de catechisten na afloop op achtergelaten briefjes onder meer:

Ik heb het wel eens moeilijk als ik me heel alleen voel en er ruzie is.

Als ik bepaalde beelden zie op het journaal. Jezus, help me vol te houden.

"Help me om mijn handicap een plaats te geven en er op een goede manier mee om te gaan." "Ik had het moeilijk toen ik in België aankwam. Help me om mensen te helpen, Jezus."

Veel kinderen danken hun ouders en grootouders, die er altijd zijn voor hen en hen steunen. Ze danken voor hun vrienden, een geboorte, de gezondheid van mensen die ze graag zien. Velen zeggen God dank voor hun leven, omdat ze vormeling mogen zijn, omdat ze het goed hebben.

Stuk voor stuk waardevolle gebeden die we als parochiegemeenschap mee willen dragen voor onze vormelingen en hun familie.