Gods woord is vruchtbaar - Lourdes zondag 16 juli 2023

Eucharistieviering zondag 16 juli 2023 – Cité Saint-Pierre

Vijftiende zondag door het jaar A
Jes 55, 10-11; Rom 8, 18-23; Mt 13, 1-23

Gods woord is vruchtbaar

Beste vrienden, 

Jezus is omringd door een grote menigte. Het doet mij denken aan wat er zich in Lourdes afspeelt: veel mensen van alle standen en rassen komen hier samen en lopen door elkaar. Mensen met eigen verwachtingen. Vaak een ander geloof. Sommigen hebben een rustig geloof, zonder grote twijfels. Ze komen hier thuis. Jezus en Maria maken deel uit van hun leven. Anderen hebben een sterk geloof omdat het op de proef werd gesteld door moeilijkheden en lijden. Maar velen zijn hier zoals de mensen die Jezus omringden. Ze komen misschien zelfs met argwaan. Of gewoon uit nieuwsgierigheid: “Zou het geloof iets voor mij kunnen zijn? Wie is die Jezus eigenlijk? En Maria, wat betekent dat allemaal, die dingen die we horen in Lourdes?” Sommigen zeggen gewoon: “Ik geloof eigenlijk niet, maar we zullen wel zien…”.

Tot allen richt Jezus zich op dezelfde manier. Maar ieder van hen ontvangt zijn woord anders. En daarover gaan de lezingen precies. 

Jezus vertelt de parabel van de zaaier en hij legt zelf uit waarover het gaat. Dat moet ik dus niet meer doen. Jezus doet dat veel beter… Hij doet het perfect. Ik geeft hier alleen enkele bedenkingen die ons kunnen helpen als we de tekst herlezen voor onszelf. 

Het thema van de twee lezingen is de vruchtbaarheid van Gods woord in ons leven. Kan het graan gedijen op mijn grond? De grond, dat is mijn leven. Als ik niet opensta voor het woord, dan kan het Woord, dan kan God zelf niets doen. Er is geen vrucht. Is mijn leven een grond die het graan wil ontvangen? Als er geen positief contact is tussen grond en graan dan is er ook geen vrucht. Als er geen ontmoeting is tussen mijn leven en Gods woord dan is God onmachtig. Vandaar het belang van de kwaliteit van de grond, de kwaliteit van mijn leven. 

Ben ik als de platgetrapte weg van de parabel, dan luister ik niet naar het woord. Ik hoor het niet echt. Het wordt meteen vervangen door andere woorden, door vreemde gedachten. Ik hou op geen enkele manier vast wat er gezegd is. Ik ga van de ene idee naar de andere. We “zappen”.
En dan de rotsgrond. Dit is een grond die niets doorlaat. De wortel kan misschien wel een heel klein beetje schieten, maar daarna is het gedaan, omdat er geen diepgang mogelijk is. Ik ben een harde rots als ik onverschillig ben en dus oppervlakkig. Door gebrek aan diepgang blijft niets duren. Ik ben “de mens van één moment, de mens van het ogenblik”. Ik geef dan niet echt een kans aan Gods woord. Het wordt nooit iets van mezelf. Het blijft buiten mij staan. Jezus gebruikt een uitdrukking die zelden letterlijk vertaald wordt. Jezus verwijt aan de mens die rots is dat hij “geen wortel in zichzelf heeft” . Dat klinkt een beetje raar. Moet ik de wortel niet buiten mij hebben, in Christus? Maar… ik moet zelf Christus worden! Zolang zijn woord niet mezelf wordt, dan kan het geen vrucht dragen, dan kan ikzelf niet vruchtbaar zijn. Ja, het woord moet zodanig van mezelf worden dat ik dat woord ben. Ik moet de wortel in mezelf hebben. 

Interessant zijn ook de distels, want de meesten van ons kunnen zich daarin herkennen. De distels zijn onze zorgen of wat ons fascineert. De distels hebben meestal te maken met geld of met macht, want die geven ons het meest muizenissen en kopzorgen. Die verstikken Gods woord. Ze doen dat niet uit zichzelf. Geld en macht hebben ook een positieve betekenis. Maar je kan God en het geld niet samen dienen. Veel mensen komen in Lourdes hun rugzak legen. Hun rugzak vol onverwerkte, verkropte problemen. Of als die zorgen niet verdwijnen, dan krijgen we tenminste de kracht om onze rugzak op een andere manier te dragen, zodat ons ziekzijn ons niet langer verhindert om te luisteren naar Jezus’ woord.

Het meest voorkomende mirakel in Lourdes is misschien wel dat wat ons van Jezus zou moeten afleiden, ons dichter bij Hem brengt.

Ik kan dus Jezus’ woord horen ondanks – of zelfs dankzij – de distels. Ik moet er alleen voor zorgen dat mijn zorgen het woord van God niet verstikken. Mijn lijden en mijn zorgen kunnen zich omtoveren tot een goede grond voor Gods woord. Dan is mijn hart niet langer verhard. Dan wordt mijn wonde een wonder. In Lourdes gebeuren veel wonderen. Veel harten versoepelen, ontharden. 

Jesaja voorspelt dat het inderdaad zo zal zijn. Ik mag geloven dat Gods woord in zichzelf levenskracht draagt. Maar om het te laten ontkiemen moet ik er ontvankelijk voor zijn. En dan versta ik wat Paulus bedoelt met die woorden die kunnen irriteren als je niet gelooft: “Ik ben ervan overtuigd, dat het lijden van deze tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid waarvan ons de openbaring te wachten staat”. Die woorden kunnen ergerlijk klinken voor mensen die lijden. “Opium voor het volk”. Alsof Paulus te licht over het lijden spreekt. Maar neen. We krijgen vandaag een belofte, namelijk dat Gods woord nooit vruchteloos tot God terugkeert. Althans voor hem die luistert. Ik mag dit geloven. 

Misschien nog een woordje over de zaaier. Jezus is de zaaier. Ook Hij is belangrijk natuurlijk. Hij zaait telkens als we zijn woord beluisteren. De zaaier dringt zich niet op. Hij nodigt uit. Hij duwt het zaad niet in een weerbarstige grond die het niet wil ontvangen. Als ik niet meewerk kan God niets doen. Maar als ik mij aan zijn woord spiegel, dan zie ik wie ik ben, aan welk beeld ik het best beantwoord: een platgetreden pad, of rots of distel. En als ik dat weet, dan kan ik ook goede grond worden.  

Misschien denken sommigen van jullie: allemaal goed en wel. Mijn hart wil ik wel openstellen, maar ondertussen lijd ik lichamelijk en mijn lichaam verzet zich tegen mijn geest. Of omgekeerd: mijn geest verzet zich tegen mijn lichaam. Paulus verwijst naar de natuur, die natuur waar wij deel van uitmaken. “Wij weten immers dat de hele natuur kreunt en barensweeën lijdt, altijd door. En niet alleen zij, ook wij zelf, die toch reeds de eerstelingen van de Geest hebben ontvangen, ook wij zuchten over ons eigen lot, zolang wij nog wachten op de verlossing van ons lichaam.” De verlossing van ons lichaam, maar ook de verlossing van onze geest… daar bidden wij voor. 

Beste vrienden, we weten dat we de eerstelingen van de Geest al ontvangen hebben, bij het doopsel en bij het vormsel. Moge speciaal in deze dagen de Geest die we toen gekregen hebben ons leiden. Diezelfde Geest die Maria overschaduwd heeft. De Geest die gesproken heeft in de profeten en die ieder woord van Jezus voor ons levenskrachtig maakt. De Geest die overmorgen, onder de vorm van olie, onze zieken sterkte zal geven.