In memoriam Fons Van Dijck (21/01/1934-05/11/2018)

Op 14 november namen we in Hoogstraten, in een bomvolle Sint-Katharinakerk, afscheid van priester Fons Van Dijck. Hij werd geboren in Loenhout op 21 januari 1934 en overleed in het AZ Sint-Jozef in Malle op 5 november 2018. Fons werd tot priester gewijd in Mechelen op 31 augustus 1958.

Sinds 1985 bouwde Fons mee aan de pastoraal in de Noorderkempen: eerst als deken, later als pastoor en actief gepensioneerd priester. Hij hield ervan om mensen te verbinden en te mobiliseren. Fons kon ook goed delegeren. Tijdens de uitvaartliturgie hing het processievaandel van Wortel in de kerk van Hoogstraten. Enkele jaren geleden droomde Fons ervan een processievaandel te bekomen voor Wortel. Dat die droom werkelijkheid werd, zegt iets over zijn gedrevenheid. Het vaandel dat wordt meegedragen in de Heilig Bloedprocessie zal voortaan herinneringen oproepen aan Fons. Net zoals Johannes de Doper, de patroon van de parochie Wortel, verwees Fons tijdens zijn leven dikwijls naar de Christus. Hij was voor hem de onuitputtelijke levensbron. Het sacrament van de Eucharistie was voor Fons een houvast en oriëntatiepunt in het leven.

Fons had iets met Hoogstraten. Hij kwam er maar liefst vier keer terug. Eerst landde hij in Hoogstraten als student aan het Klein Seminarie. Na zijn wijding keerde hij als jonge priester-leraar terug naar diezelfde school. In 1963 werd hij benoemd als onderpastoor in de parochie Sint-Pieter en Pauwel in Mol. Daar werkte hij 22 jaar, waarvan ook verschillende jaren als pastoor. In 1985 kwam Fons voor een derde keer terug naar Hoogstraten, nu als pastoor-deken. Hij had een hart voor de mensen, zowel jong als ouder, en wilde hen samenbrengen. Onder zijn impuls werd de jeugdpastoraal geboren, in de veranda van de dekenij. Maar Fons dacht eveneens aan het materiële. Het financieel fonds van de pastorale eenheid werd ooit door hem opgericht als ‘Dekenaal Fonds’. Fons was ook nog verschillende jaren pastoor in Wortel en kapelaan van de Begijnhofkerk in Hoogstraten. Van Wortel nam hij afscheid in 2014. Toen keerde hij een laatste keer terug naar Hoogstraten. Hij ontfermde zich als pastor over het woon-zorgcentrum Stede Akkers en voelde zich bejaard met de bejaarden. Hier was nu zijn parochie. Ook daar bleef hij aandacht hebben voor de mensen. Getrouw bezocht hij nieuwe bewoners en ook verjaardagen werden door hem niet vergeten. Enkele maanden geleden vierde hij nog zijn diamanten priesterjubileum.

Fons ging een laatste keer voor in de mis op zondag 4 november. Toen klonk het evangelie Marcus 12, 28b-34. Jezus focust op het allereerste gebod: God beminnen en de naaste als uzelf. Diezelfde woorden klonken in de uitvaartliturgie van Fons. Het vat zijn leven mooi samen. Als priester zocht hij immers naar God en de mensen. In zijn zoektocht naar God was voor Fons de pelgrimstocht belangrijk. Hij stapte ooit zelf in verschillende etappes naar Santiago de Compostela. En in het jubeljaar 2000 lanceerde hij de pinkstertocht, een stap- en fietstocht vanuit Wortel en omgeving naar een abdij of kerk in de buurt. Zijn geloof in God zette Fons aan tot verbondenheid met mensen. Die levenswijsheid van hem mogen wij erven. Het blijft onze roeping om aandacht te hebben voor alle medemensen: ziek, arm of eenzaam, … want liefde is het allereerste gebod!

Deze woorden lezen we op het gedachtenisprentje van Fons:

Verrijzenis is ons geloof,
weerzien onze hoop,
gedenken onze liefde.
Uit Gods hand ontving ik mijn leven,
onder Gods hand leefde ik mijn leven,
in Gods hand geef ik mijn leven terug.
Jullie, die mij zo liefgehad hebben,
let niet op het leven dat ik afgesloten heb,
maar op het leven dat ik begin.

Fons verlangde ernaar om te sterven in de herfst. Sterven in de herfst is mooi. De natuur maakt zich klaar voor de winter. Ook sterven in de herfst van het leven is mooi. Fons kon dankbaar terugblikken op een rijk gevuld priesterleven. Sterven is als een blad dat valt in de herfst. God raapt het op. Dat geloven wij!

Bart Rombouts