In Memoriam Louis Beyers (13 november 1922 – 28 mei 2021)

Op 5 juni 2021 namen we in de kerk van Onze-Lieve-Vrouw in de Wijngaard in Veerle afscheid van Louis Beyers. Hij werd geboren op 13 november 1922 in Brecht en overleed op 98-jarige leeftijd in het AZ Sint-Dimpna in Geel op 28 mei 2021.

Na zijn priesterwijding in Mechelen op 23 juli 1950, kwam Louis als onderpastoor terecht in Terhagen. De verhuis vanuit het katholieke Brecht naar het ‘socialistische’ Terhagen was voor hem een hele ervaring. Hij vertelde me dikwijls hoe hij, samen met de pastoor, in de arbeiderswijken van Terhagen de Sint-Pieterspenning ging ophalen. Een mooie maar ook verwarrende tijd, want daar ondervond hij hoe moeilijk het was voor arbeiders om voor hun geloof uit te komen. Als lid van de socialistische vakbond kon je openlijk geen katholiek zijn, laat staan een onderpastoor in soutane binnenlaten op klaarlichte dag. “De Sint-Pieterspenning”, zo vertelde hij dan met een lachje op zijn gezicht, “bracht daar altijd veel op.”

Nadien werd hij onderpastoor in Lichtaart en in 1967 werd hij pastoor in de Sint-Trudoparochie in Meerhout, waar hij tot aan zijn pensioen in 1997 bleef. ‘Mijnheer pastoor’ was graag tussen de mensen en had altijd het beste met hen voor. Hij was altijd bezig en onderweg naar mensen, naar vergaderingen op dekenaal vlak, bij verenigingen en bewegingen. Louis was een beminnelijk, vriendelijk man. Iemand op wie je nooit kwaad of slechtgezind kon zijn. Hij dacht ook altijd vooruit en was altijd bezorgd om de toekomst, van de parochie, het dekenaat, de Kerk. Hij was een buitengewoon goede collega ook die altijd contact hield met de bevriende priesters en geen enkel ‘Wuustwezels kranske’ oversloeg. Hij hield ervan om met de auto op familie- of vriendenbezoek te gaan of zomaar het land door te doorkruisen. Je kon ook weinig plaatsen opnoemen die hij niet kende of waar hij niet geweest was. Pas toen het enkele jaren geleden te moeilijk en onverantwoord werd om zelf nog met de auto te rijden, zette hij die aan de kant, een beetje met pijn in het hart, maar ‘het was goed en mooi geweest’.

Ook al werd het fysiek moeilijker en was het voor zijn gezondheid beter geweest om ‘op pensioen’ te gaan, hij bleef in Meerhout tot na mijn priesterwijding in 1997. Dat wilde hij absoluut als pastoor nog meemaken. Toen hij het aanbod kreeg om na zijn pensioen te verhuizen naar De Winde in Veerle om daar ‘aalmoezenier’ te worden, hoefde hij geen twee keer na te denken. De lieve zorgen voor zijn huishoudster Emma kon hij daar uit handen geven. Dat gaf hem opnieuw energie en hij genoot ervan om in het woon-zorgcentrum iets te kunnen betekenen voor anderen. Hij deed zijn dagelijkse ronde op de kamers en was graag gezien. Toen ook dat fysiek te moeilijk en te veel werd, verhuisde hij van zijn serviceflat naar een kamer om vanuit zijn zetel de tuin in te kijken, te mediteren en te bidden. Geregeld belde hij op vanuit ‘Veerle’ en vroeg hoe het ging en wanneer ik nog eens afkwam om bij te praten.

Net als ik zullen velen zijn telefoontjes, babbeltjes en bezoeken missen. Meer nog, we zullen hém missen. Hij is nu thuisgekomen in het huis van de Vader. Ik twijfel er niet aan dat God tegen hem heeft gezegd: “Kom binnen, goede en trouwe dienaar.” En hem nu beloont voor het vele goede dat hij voor zovele mensen betekend en gedaan heeft. We zijn dankbaar om die goede parochieherder te hebben mogen kennen en meemaken en zeggen niet “vaarwel”, maar wel “A Dieu”.

Jos Daems