Bezinnende teksten

AUGUSTUS OOGSTMAAND

Als een zaadje

in de akkergrond gelegd,

ontluikt er nieuw leven,

zoals kwetsbaar en broos,

als het kind in je bestaan.

Groeiend en bloeiend,

doorwaait in zwoele wind,

nu eens de zon,

dan weer regen,

steeds voldoende en genoeg

ontluikt steeds meer

een enige plant,

sterker en met veerkracht,

als een mens in de wereld.

Tot de tijd van oogsten aanbreekt,

rijke vrucht,

aren vol graan,

nieuwe kracht ten leven,

brood van elke dag,

de schoonheid van je bestaan,

binnengehaald

in het geborgene van je hart.

De oogst is groot,

liefde en vriendschap in overvloed!

Arbeiders zijn er weinig.

Sta jij al maar op

en deel van je liefde en vriendschap.

(©cp)

CARITAS

Liefde,

barmhartigheid,

niets moet,

laat het zijn 

zoals het is,

tijd is geen grens

maar ruimte,

ten volle mens zijn

uit het diepste 

van je kwetsuur vandaan,

de parel laten groeien,

om er goddelijkheid te ontmoeten

die je draagt en sterkt

er te zijn

voor de mens 

naast je

die je naaste wil zijn,

die je toefluistert

naaste te worden,

tochtgenoot

op de weg ten  leven,

op de weg van mens worden,

in liefde en zorg

aan elkaar gegeven,

pelgrim in de gemeenschap,

nooit alleen,

een keten van mensen

om je heen,

ook al voel

je de donkerte van de nacht,

ochtendgloren is nabij,

nieuwe dagenraad,

levenskracht

als opwellende bron

nieuw leven

dat er altijd als was en is.

(©cp)

NAASTE MET DEMENTIEBEELD

Zo stille zit je daar,

starend voor je uit,

de tocht van de wind

doet de plant naast je

meer bewegen

dan je kwetsbare bestaan,

en toch,

starend in je ogen

fluistert een verhaal

vol herinnering,

vol angst en aarzeling,

is gisteren nu voorbij

of moet wat geweest is

nog komen,

is het komende 

reeds nabij

of is het al voorbij,

het ‘hier en nu’

van dit moment

is geen grens

maar ruimte van ontmoeting,

jij aan mijn zijde,

in je breekbare bestaan,

doet me mezelf vinden,

even breekbaar met je mee,

je houdt mijn hand vast,

is dit mijn lichaam

of ben ik thuis

in de vreemdeling,

jij, blijf je zelf

en ik kom mezelf opnieuw tegen,

soms vluchtig voor even,

maar het is echte zegen.

(©capoenpiet)

OUDERE NAASTE

Nu de tijd

aan mij voorbijgaat,

seizoen na seizoen,

dag na dag,

uur na uur,

besef ik 

dat onder het kleed

van mijn ouderdom

het frisse kind van weleer

nabij blijft.

Mijmerend

over het voorbije,

is er geboortekreet

van nieuw leven,

is er leegte en gemis

door het sterven

van een naaste 

aan mijn zijde,

is de sterke boom van weleer

het geknakte riet van vandaag.

En in stilte 

fluistert de zekerheid:

‘Ook mijn dagen zijn geteld!’.

Geen angst moet er zijn,

diepe vrede mag er zijn.

Vrede met mezelf,

vrede met mijn naaste,

vrede met de Heer

die me toefluistert:

‘Je sterven is geen grens,

maar heilige ruimte

naar nieuwe ontmoeting

voorgoed’.

(©capoenpiet)

PASTOR

In de stilte

van je bestaan,

in het visioen

van je liefde,

fluistert je naam

te zijn wie je bent,

te zijn  voor elk ander.

In de aarzel

van je leven

roept een visioen

die goddelijk is,

een hemel op aarde 

te zijn voor elk ander.

In de naaste aan je zijde,

zie je goddelijk visioen,

kwetsbare droom,

prille liefde,

zo gewond,

zo gekwetst,

zo stille fluisterend

om hemelse tijd,

om heilige tijd.

En jij,

even kwetsbaar en gewond gelijk,

jij bent pastor,

icoon van liefde, hoop en geloof,

vrede uit elke storm vandaan.

Pastor,

geef je leven,

laat God nabij zijn

in je bestaan,

in woord en bede,

in liturgie en dienst.

(©capoenpiet)