Vrijwilliger

Vrijwilliger zijn

is ongedwongen,

vrijwillig,

gegeven mens zijn,

grenzeloos

in het geven van liefde en tijd.

Het is durven dromen

en verwachtingen hebben,

beseffend:

‘Alleen kan ik het niet,

laten we de handen in elkaar slaan,

elkaar vinden als gelijken

en samen bouwen

aan een gemeenschap

waar het goed is voor iedereen’.

Vrijwilliger zijn

is het goede bespeuren,

bevestigen en bemoedigen

en het onvoltooide zien,

hongerend

opdat alle leven geheeld mag zijn,

voltooid.

Het is de eerste zijn én de laatste,

een lach met hen die blij zijn,

een traan met hen die huilen,

een kreet in de verstomming van anderen,

een ankerplaats voor hen die zoeken,

thuishaven voor de havelozen.

Vrijwilliger zijn

is met innerlijk vuur

de dovende vlaspit doen branden,

is liefde spreken

waar kloven ontstaan,

is bruggen bouwen

opdat allen één zijn.

Het is

breken en delen

van tijd en inspiratie,

van vreugde en ontgoocheling,

van zoeken en tasten,

van vinden en berusten,

van brood.

Vrijwilliger zijn

is als een gestorven graankorrel

brood van leven zijn

voor de mens aan jouw zijde,

gelovend, vertrouwend, beamend:

‘De weg die ik ga

is mij gebaand door Hem

die Gods herder wil zijn en Leidsman

in de liefde en de trouw,

in die dienst zonder grenzen,

in het geven van tijd

tot over het tijdloze heen’.

Vrijwilliger zijn

is ‘er zijn’

en gewoon beseffen:

‘We zijn er voor elkaar,

beeld en gelijkenis

van dé Creator’.

Piet Capoen