Caritas: Herfstkleur

Herfstkleur

In de herfst van dit seizoen,

nu de bloemen zijn gebloeid

en de bomen,

met de mooiste kleuren

door geen schilder te evenaren,

hun bladeren loslaten,

in de tijd van ons bestaan

is de kleurenprachtaan herinnering,

enig en uniek,

mooie tijd van lang geleden

of van pas gebeurd,

losgelaten,

aan de bomen gelijk.

Hier en nuben je er,

even naakt aan de kale bomen gelijk,

geworteld en gedragen

in vruchtbare akkergrond,

reikend naar hemels licht,

kracht ten leven.

En zie,

door de kale bomen heen

kijk je verder,

ongekende horizont tegemoet,

in je oude dag 

zie je verder,

voorbij het gekende,

voorbij het verwachte,

maar steeds naar elders,

naar nieuwe ruimte

vol ontmoeting en leven.

En in de stilte

van je worsteling,

op de golven

van wat isen komen zal,

leef je,

‘nu’ vandaag.

‘Spreek, ik luister’,

fluistert het  in het geborgene van je hart.

‘Hier ben ik’,

stamelt het uit je bestaan vandaan,

kwetsbaar mooi,breekbaar sterk,

mens om van te houden,

het leven 

heeft ‘een zekere tijd’,

maar Hij die het al geschapen heeft,

ís en zal blijven,

iedere tijd opnieuw,

met een tederheid

aan moeder gelijk.

In de herfst van dit seizoen

blijf je gedragen

in de schootvan je geboorte,

tijdloos opnieuw.

Piet Capoen