Kleurrijk jaar: Allerzielen
Zomaar een dag
Een jaar geleden stierf mijn vader plots. Beetje bij beetje realiseerden we ons dat hij er niet meer was en dat we ons moesten vasthouden aan mooie herinneringen. “Jouw naam zal genoemd worden”, vertelden we tijdens de uitvaart. We wilden onze pepe actief herinneren. Het boompje dat we in de viering als symbool gebruikten, kreeg een centrale plaats in onze leefruimte. De pet van pepe kreeg een plekje in Jades kamer. Imre hield een foto bij. Rune vertelt geregeld welke spelletjes pepe vroeger met hem speelde. Ik kreeg een lange brief van een vriendin waarin ze al haar herinneringen aan mijn vader opsomde. Zo leeft pepe verder in ons.
Soms duiken herinneringen aan mijn vader ook ‘ongepland’ op. Ik word ineens ontroerd als ik zijn lievelingslied op de radio hoor. Ik rommel wat in een la en ik bots op een kaartje met zijn handschrift. Ik kom ergens binnen en ik ruik de geur van zijn sigaretten.
Soms is het zelfs ronduit schrikken. Zoals die keer dat ik een e-mail kreeg met zijn naam als afzender (mijn moeder gebruikt nog steeds zijn account). Of de eerste keer dat ik Imre hoorde roepen: “Pepe heeft een driepunter gescoord”. Pepe’s mannetje bestaat nog steeds op de Wii en vervoegt nog steeds alle sportteams. Pepe scoort tot op vandaag driepunters, slaat aces en gooit spares en strikes dat het een lieve lust is.
Hij zou het moeten weten.
Sylvie
Bij ons thuis
Om een geliefde te herinneren, kan het zinvol zijn om samen een herinneringsdoos of een herinneringskist te maken. Samen met de kinderen kan je de buitenkant versieren met foto’s, tekeningen of een symbool dat je aan de overledene doet denken. Binnenin stop je alles wat jullie op de een of andere manier met hem of haar kan verbinden: een kledingstuk, foto’s, symbolen, een knuffel, tekeningen, een briefje met een anekdote, natuurelementen enzovoort. Je kan deze doos bovenhalen op momenten dat iemand verdrietig is, of op speciale momenten: de verjaardag van de overledene, op feestdagen of op momenten waarvan je vindt dat hij of zij er bij had moeten zijn.
Het is niet elk jaar mogelijk om de overledene ‘samen’ met andere gezinsleden te herinneren. Dat hoeft ook niet en dat is soms ook niet wat de gezinsleden nodig hebben. Dan is het beter om elk te gunnen wat hij of zij nodig heeft, en nadien weer samen te komen, dankbaar dat men elkaar die ruimte kon geven.
Dit aftoetsen is belangrijk, want iedereen heeft een eigen rouwstijl, eigen dingen waaruit troost gehaald wordt, eigen manieren om te gedenken. Het ene kind zal graag samen met mama of papa iets doen, het andere kind herdenkt iemand liever in zijn eentje. Het ene is niet beter dan het andere, het is gewoon anders. Het is vooral belangrijk om die gevoeligheden en eigenheden te respecteren.
Het herdenken van een overledene kan op heel uiteenlopende manieren. Elke manier is goed, afhankelijk van wat eenieder nodig heeft.
Enkele aanvullende suggesties ter inspiratie:
- een bloemenwei zaaien ter nagedachtenis,
- een troostboom planten,
- een boekje maken met foto's, herinneringen,
- luisteren naar de favoriete muziek van de overledene,
- een fotocollage maken met plekken en voorwerpen die herinneren aan de overledene,
- iets doen wat de overledene vroeger deed, bijvoorbeeld een bepaald soort koekjes bakken,
- een ballon oplaten met een boodschap erin,
- een papieren bootje of een fles te water laten met een boodschap erin,
- op een steen een wens schrijven en die leggen op een plek die voor jou of jullie bijzonder is,
- de fijnste eigenschap van de overledene zoeken en bekijken hoe je dat zelf kan verderzetten,
- naar het favoriete restaurant van de overledene gaan,
- naar de begraafplaats gaan,
- een sport beoefenen die de overledene graag deed,
- samen iets leuks doen om aan te tonen dat je ondanks alles het leven verder opneemt.
Rondom ons
Wanneer een vriend, een familielid, een collega of een buur sterft, kan het voor de rouwenden heel deugddoend zijn om een kaartje of een brief te ontvangen waarin je herinneringen aan de overledene hebt opgeschreven. Je kan schrijven wie die persoon voor jou was, maar je kan evengoed feitjes en anekdotes verwoorden die de dichtste nabestaanden al vergeten zijn.
Voor de nabestaanden is dit een manier om hun arsenaal aan herinneringen te verrijken en om op die manier de gedachtenis aan de overledene levend te houden.
Voor de nabestaanden is het ook deugddoend om hierdoor te kunnen voelen dat ook anderen de overledene actief willen herinneren.
De eigen kleur van Allerzielen
Meer achtergrondinformatie over Allerheiligen en Allerzielen vind je via:
Allerheiligen-Allerzielen: Reflecties van bisschop Lode
Bisschop Luc Van Looy over Allerheiligen en Allerzielen (met filmpje)
Allerheiligen en Allerzielen, al je vragen degelijk beantwoord
