"Jezus gaat naar iedereen"

Maak kennis met Kobe Verhofsté. Hij leeft met een mentale en fysieke beperking en dat is soms lastig, maar hij vindt ook veel vreugde.

Wanneer begeleider Hans na ons gesprek met Kobe weer naar buiten rolt, denk ik: wat zijn ze toch fantastisch, die twee samen. Anderhalf uur heb ik met hen gelachen, herinneringen gedeeld over hun tochten naar Lissabon en Rome, maar ook stil geworden wanneer Kobe vertelde hoe lastig het soms is om te leven met een beperking.

Kobe in Rome © Hans De Weirdt

“Die tocht naar de Wereldjongerendagen in Lissabon (2023) was een grote droom die uitkwam. Het deed zoveel deugd dat we vorig jaar met Kamino ook naar Rome trokken voor de viering van het jubeljaar (2025) met de jongeren, met nog een voorprogramma in Turijn. Als je met twee zo dicht op elkaar leeft en de verzorging zoveel vertrouwen vraagt, dan ontstaat vanzelf een bijzondere band. Ik hou ervan om Hans te plagen en we maken veel plezier samen. Maar hij helpt mij ook om dingen uit te spreken wanneer ik het moeilijk heb, wanneer ik verdrietig of boos ben.

Familie

Er zijn zoveel mooie herinneringen aan de fantastische landschappen die ik onderweg heb gezien en aan de straffe stoten die we hebben uitgehaald: achter de ambulance aan dwars door de mensenmassa op het Sint-Pietersplein lopen, waar we plots heel dicht bij de paus stonden, of met een touw de rolstoel de heuvel optrekken omdat het veel te steil was om enkel te duwen. Ik was ook onder de indruk van de vele ontmoetingen met jongeren uit andere landen: zoveel mensen en allemaal zo vriendelijk. Onze eigen Vlaamse groep was ondertussen als een familie geworden — ik hoorde er echt helemaal bij! Daarom was het zo pijnlijk toen iedereen in Rome vertrok naar Tor Vergata voor de avondwake en de overnachting in open lucht. We wisten niet zeker of er ter plekke voldoende voorzieningen waren. Dat risico konden we niet nemen, en dus bleef ik alleen met Hans achter. Tja, dat was echt niet leuk.

Als ik in een nieuwe groep kom, voel ik me vaak erg onzeker. Ik ben niet bepaald een gewone jongen en ik weet nooit hoe mensen gaan reageren. Gaan ze mij kunnen en willen helpen? Daarom was de Jokri-groep van de parochie echt een ontdekking: ik heb er veel vrienden gemaakt en ik voel me aanvaard. Dat merkte ik ook op Ontmoetingsdagen, het Jokri-zomerkamp van Kamino. Er werd gezocht naar een lokaal op het gelijkvloers, er lag een plank klaar om met mijn elektrische rolstoel op te rijden, en de leiding hielp mij vooraf goed te begrijpen wat er zou gebeuren. Ze hielden er echt rekening mee dat voorspelbaarheid en structuur mij helpen.

Verbinding

Ik moet toegeven dat ik in mijn dagelijkse leven niet zoveel met God bezig ben, maar op zo’n tocht of in de Jokri-groep vind ik het fijn om met anderen te spreken over geloof en over het leven. Regelmatig wordt er een stukje uit de Bijbel gelezen. Ik voel wel een connectie met sommige mensen uit de Bijbel: sommigen zijn blind of verlamd… ook zij hebben een beperking. Maar Jezus gaat naar iedereen; voor Hem maakt het niet uit. Hij verbindt mensen met elkaar. In Turijn was er een mooie kapel waar het grote kruis werd verlicht door een zonovergoten koepel en lampen die als sterren leken. Die plek straalde voor mij iets van God uit omdat het een plaats van verbondenheid was. Ook een kaarsje aansteken voor iemand is voor mij zo’n sterk gebaar van verbondenheid.

Frustratie

Ik kan wel eens kwaad worden als mensen naar mij staren omwille van mijn beperking, alsof er iets vies of ongewoons voorbij komt. Dan zou ik bijna geloven dat de maatschappij inderdaad vindt dat mensen met een beperking niet meetellen. Dat wil ik niet. Maar er zijn wel op zijn minst een aantal maatregelen die discriminatie en isolement bevorderen. Met mijn abonnement voor het pretpark mocht ik vroeger bijvoorbeeld altijd langs de uitgang naar binnen zodat ik niet moest aanschuiven. Dat was echt leuk. Helaas is dat nu niet meer mogelijk omdat je volgens de nieuwe regeling zelfstandig in en uit moet kunnen stappen. Weeral iets dat me wordt afgepakt, dacht ik toen.

Meestal kan ik redelijk goed overweg met mijn beperking. Ik probeer het ook positief te vertalen: ik word altijd overal naartoe gebracht door een privéchauffeur. Of: ik heb altijd een speciale plaats vooraan, zelfs bij de paus. Maar soms is er ook frustratie en verdriet. Ik kan bijvoorbeeld boos zijn wanneer mijn zus goede punten haalt op school. Zij heeft cijfers en ik heb een rapport met enkel kleurtjes. Dan is het gemakkelijk om te denken: zie je wel, ik kan niets. Gelukkig zijn er altijd weer mensen die mij zeggen dat ik andere dingen goed kan, en dat ik graag gezien ben. Dat vind ik fijn, al is het soms moeilijk te geloven.”

Antwoord van Hans — en ik kan alleen maar volmondig instemmen: “Kobe, jij hebt zoveel talenten, jij bent zo waardevol. Met je lach, je humor en je doorzettingsvermogen… jij brengt spontane vreugde bij mensen. En dat is zoveel belangrijker dan al die cijfers of kleurtjes.”

Karen Germeys

Kobe Verhofsté (20) woont met zijn ouders en zus in Zwijnaarde. Hij gaat naar school in het buitengewoon onderwijs in Kwatrecht. Zijn hobby’s zijn de Jokri-groep, creatief bezig zijn, E-hockey, muziek beluisteren en supporteren voor AA Gent.

Lees meer over Kerkplein