Vakantiemijmeringen 2

Mogen we teruggaan naar de essentie in deze vakantietijd en putten aan de Bron!
Laten we...
het zwaartepunt van ons leven buiten onszelf leggen,
opkomen voor medemensen, 
belangeloos zorg dragen voor de zwaksten.

Laten we ...
datgene wat we verworven hebben opzij zetten,
ons niet inkapselen in ons eigen wereldje van hebben en houden.

Laten we ...
ons bevrijden van dingen, gedachten of vooroordelen
waaraan we ons te zeer waren gaan hechten en die ons onvrij hebben gemaakt.

Laten we ...
terugkeren naar de essentie en de Bron van alle liefde,
om vrij te worden voor elkaar!

Verhaal over 2 monniken
Twee monniken die op reis waren kwamen bij een rivier aan, waar ze een vrouw ontmoetten. Omdat de vrouw bang was voor de stroming in de rivier vroeg ze of de monniken haar naar de overkant wilden dragen. Een van de monniken aarzelde, maar de andere zette haar op zijn schouders, stak het water over en zette haar neer op de oever aan de overkant van de rivier. De vrouw bedankte hen en vertrok. Terwijl de monniken hun reis vervolgden, was de ene monnik in zichzelf gekeerd en aan het broeden. Niet meer in staat om het zwijgen te bewaren zei hij wat hem dwars zat: "Broeder, onze spirituele training leert ons elk contact met vrouwen te mijden, maar jij pakte haar op je schouders en droeg haar!". "Broeder", antwoordde de andere monnik, "Ik heb haar neergezet aan de overkant, terwijl jij haar nog steeds bij je draagt."

Moge dit onze wens zijn in de komende vakantie- en verloftijd: gastvrijheid ook naar wie het moeilijk heeft en spirituele vrijheid, los van alles waar we misschien te veel aan gehecht of verknocht zijn!

Vakantie is …

Tijd om de dagen met smaak te beginnen.
Tijd om de zon te vermoeden achter vuisten van mist.
Tijd om een vogel vlakbij te horen zingen.
Tijd om te ontdekken wat je reeds altijd wist.
Tijd om de wereld opnieuw te verzinnen.
Tijd om de tijd te vergeten en meegenomen in duizend-en-één kleine dingen te weten: 

leven is alles en daarom zo enig, om geen uur van te missen.

(Kris Gelaude)

Geluk

God wilde geluk geven aan de mensen. Niet zomaar. Geluk is iets kotsbaars, dat gooi je niet zomaar te grabbel; daar moet je iets voor doen. Dan vind je het!
God riep daarom op een dag al zijn engelen bij zich. “Kijk eens”, zei God, “Ik wil geluk bezorgen aan de mensen. Niet zomaar: ze moeten het zoeken. Ze moeten er iets voor doen. Jullie moeten me daar even mee helpen.”
Een grote engel zei: “Geluk is kostbaar. Het mag niet te makkelijk te vinden zijn. Laten we het verbergen, diep in de zee”. Dit vond God niet zo een goed idee. “Dan kunnen alleen de heel goede zwemmers en de duikers het vinden. Geluk moet door iedereen gevonden kunnen worden.”
Een kleine engel zei: “Wel, laat het ons dan verbergen op de maan. Daar is het veilig en toch vindbaar.” “Neen”, zei God, “Dat is niet goed. Dan zouden alleen de astronauten het vinden. Geluk is voor alle mensen die er echt naar zoeken.”
Een derde engel zei: “Niet te diep, niet te ver weg en toch hoog genoeg: op een rots”.
“Daar kunnen alleen de bergbeklimmers en mensen met goede benen het vinden”, zei God. “Dat is dus ook niet goed. Geluk is voor alle mensen die ernaar zoeken.”
“Weet je wat we doen?”, zei God. “Ik leg wat geluk in het hart van het kind, de jongere en de volwassene. Maar de mensen zullen het pas vinden als ze begaan zijn met elkaar.”

(Uit: XXL… ’t Is maar een bagatel?! - Bundeling van teksten en gebeden, Jeugd & Gezondheid, 1997-1999, p.140)