Helpers onderweg

Wanneer ik deze woorden schrijf, 
krijg ik mijn energie niet kwijt, 
want morgen is het weer 1 mei, 
en staan de schoenen op een rij.

Alleen heb ik er de moed niet voor,
alleen naar Halle, in het spoor,
dat wij reeds 14 jaar op rij,
beleven op de eerste mei.

Een dag gewijd aan Jezus'pa
beter gezegd een pluspapa,
een timmerman uit Nazareth 
Het leven was ook toen geen pret.

en toch in t' eenvoudige gezin,
daar was het niet, gewin,gewin.
In dit eenvoudige bestaan 
heeft Hij de kennis opgedaan.

Daar is de wijsheid toen ontgonnen,
Het zaad heeft toen de kiem ontsponnen,
die verder groeide in de streek,
waar hij geen risico's ontweek.

Die tijd waarin hij onderwees,
gaf menigeen een beetje vrees.
Verbaasd keken de mensen toe, 
en roddelden vervelens moe.

Ze namen er toen aanstoot aan,
zelfs Jezus kon die druk niet aan.
Want wonderen bleven toen wel uit, 
maar Jezus nam de vlucht vooruit.

Zo trok hij verder in de streek, 
van huis tot huis, van stad tot stad, 
tot hij voldoende had gezaaid,
het zaad tot kiemens toe in staat.

Dan in de aanvang van de Mei, 
Maria maand, het licht nabij,
beleven wij die warme gloed, 
wat Jezus' mama voor ons doet.

Wij brengen haar nu in ons huis
wat bloemekes, ook aan het kruis,
die eenvoud siert nu ons bestaan,
om nieuwe wegen in te gaan.

Te voet op stap, of met de trein, 
wie wou daar nu niet echt bij zijn, 

Maar dit jaar zal het ons niet lukken, 
om terug de tocht, zelfs niet in stukken,
zo samen aan te vangen,
en dan in Halle blijven hangen.

Maria weet dat al te goed, 
dat zij haar kinderen niet kan zien,
maar, ooit gaan wij, in kleine kring,
op stap, op tocht, met t'gans gezin
als blijvende herinnering.

Ooit gaan we samen als gezin, 
die rijke mooie wereld in.
Van Jette terug naar Halle toe,
dat maakt ons niet echt levensmoe.

We weten, dat we onderweg 
er nooit alleen te hoeven staan.
Zo kunnen we die wereld aan.

Alleen kunnen we dit niet aan.
We hebben medemensen nodig,
Die ons op kruispunten van het bestaan,
ons helpen in 'het' over 'gaan'. 

Maria, sta ons ook nabij, 
niet echt, alleen de eerste mei,

Geef ons die kracht om alle dagen
nieuwe wegen over te steken, 
om zo de mensen te bereiken 
die het ook nu niet meer weten.

Getuigen van de Heer die leeft,
die laat ons zelden in de steek.
Die brengt ons zelf tot de eindmeet.

En als het ons soms niet echt gaat,
het missen van die overlaat.
Wees dan nog meer met ons begaan
de stille kracht in ons bestaan.


Laken, Feest van Sint Jozef arbeider,  vooravond 1 mei, 2020