‘Het goede leven’ — dit schrijven ‘De 12’ deze week

De 12’ vormen samen het lezerspanel van Kerk & Leven. In een beurtrol verzorgen ze elke week vier kleine rubrieken: een column, het antwoord op drie doordenkers, een foto die ze onlangs op Otheo zagen en die hen inspireerde en een citaat dat hen dierbaar is.

Het goede leven — column Xenia Geysemans

De vakantie is voorbij. En eerlijk? Ik vind dat eigenlijk niet zo erg. Begrijp me niet verkeerd: twee weken Spanje, zon op je snoet, een kan sangria binnen handbereik en vooral dagelijks een beetje aanmodderen door een indrukwekkende hoeveelheid tapas: ik kan daar best aan wennen. Heel snel zelfs. Geef mij nog een paar dagen en ik noem het met overtuiging mijn levensstijl.

Maar aan mijn bijna-eeuwige vakantie blijkt nu toch een einde te komen. Rosie terug naar school. Ik terug voor de aula. Terug agenda’s, brooddozen, lessen, deadlines en dat heerlijke ding dat we structuur noemen wanneer we er zelf voor kiezen en een sleur wanneer iemand anders ze ons oplegt. En toch merk ik dat ik uitkijk naar dat gewone leven.

Misschien omdat geluk niet hetzelfde is als voortdurend genieten. Aristoteles schreef in zijn Ethica Nicomachea, een soort filosofische leidraad voor het goede leven (al klinkt dat minder gezellig dan een glanzende reisbrochure) dat geluk niet zozeer een gevoel is, maar het leven zelf dat tot bloei komt. Niet alleen plezier hebben, maar goed leven. Je talenten gebruiken. Deugden beoefenen. Iets bijdragen. 

Dat vind ik eigenlijk een geruststellende gedachte. Want hoe heerlijk zes weken dolce far niente ook zijn: ik word uiteindelijk gelukkiger van werk dat ergens over gaat. Van lesgeven. Van schrijven. Van pastor zijn. Van mensen proberen te raken of inspireren, iets mee te geven, soms zelfs een klein beetje moed. Misschien is zingeving wel een vorm van geluk die langer meegaat dan een stevige overdosis tapas en sangria.

Al zou ik die sangria daarom nog altijd niet afschaffen. Een mens moet ook niet overdrijven met het goede leven.

Doordenkers: Broeder Daniël beantwoordt 3 vragen

Wat geeft je troost?

Zoveel. Broeders, vrienden, muziek, natuur, een wandeling zijn balsem op de ziel. Een biertje, iets smakelijks in goed gezelschap. Voedende lectuur. En ik zwans niet: de H. Geest bovenal! Dat Hij ‘Trooster’ is in het Latijnse  Veni Creator, de pinkstersequentie  en het Byzantijnse Hemelse Koning zijn me geen woorden in de wind! Elke morgen bid ik tot die Opwekker, en niét routineus!  Meer dan van het balsemende woord ‘troost’ houd ik van het woord ‘opwekking’ waardoor een hangend hoofd zich opricht. Probeer zelf maar eens hoe die woord-wissel aanvoelt. Opwekkender, niet?

Wat mag de laatste muziek zijn die je hoort?

Samuel Barbers Agnus Dei. Onze vernieuwde website opent ermee: als om te zeggen dat monniken voor God horen te staan om heil en zegen over onze getormenteerde aarde af te roepen, Gods grote mededogen afsmekend over haar averij. Ofwel – choqueer ik? – Mozarts Dies irae: om tekstinhoud en  muzikale expressiviteit. Die sequentie balanceert evenwichtig tussen menselijke verlorenheid en goddelijke verlossing, fundamenteel menselijke armhartigheid en Gods ‘be-armhartiging’, tussen oordeel (waarin geen mens rechtvaardig is) én clementie. In Gods licht is geen schepsel rechtvaardig; en toch is er bij de Heer een weg uit de dood: rouwmoed. Als in de boetepsalm 51. Durf je door de sequentie te laten beroeren, mét de tekst in de hand. Zo sterk!

Waar voel je je thuis?

Waar ik woon tussen mijn  broeders: ‘Mijn plek gronds in dit aardse leven’ (Ps. 142,6). Chance toch! En, overal waar ik mét Christus in connectie ben.

Luc Smeets kiest een foto die hem bijbleef

Het thema van Open Monumentendag was In goede handen. Het gerestaureerde klooster van de Ursulinnen in Hasselt opent daarom de deuren. Een boek en een foto-expo vertellen het verhaal van eeuwenlang christelijk engagement in het onderwijs, parochieapostolaat en sociaal werk. Het Kadoc verzorgt de historische bijdrage van de ursulinen van het bisdom Hasselt. Er ontstonden internaten en meisjesscholen waar duizenden jongeren onderwijs en vorming genoten. Heel wat schoolgebouwen zijn de dag van vandaag onderdeel van grotere scholengemeenschappen. Zo fuseerde het Hasseltse VTI in 2016 met HAST. De schoolgebouwen maakten plaats voor een woonzorgproject. Het oude klooster werd gerestaureerd en in erfpacht gegeven aan vzw Assjette, die jongeren met een autismespectrumstoornis begeleidt naar werk.

De gemeenschap is de zusters veel dank verschuldigd voor het jarenlange belangeloze engagement.

Fotoarchief zusters Ursulinen Bisdom Hasselt.

Jana Wuyts over dit citaat

Ik las deze uitspraak in een column van de Amerikaanse schrijver Sean Dietrich. Met zijn Dispatches del Camino bracht hij online verslag uit van zijn pelgrimstochten naar Santiago de Compostela. Meervoud, want nadat hij vorig jaar voor het eerst de tocht ondernam, liep hij ‘m dit jaar opnieuw, begeesterd door de wonderlijke ontmoetingen. Een herder langs de route vertelde hem dat zijn vader en grootvader ook als herders door de bergen trokken. ‘Zeer hard werk. Erg vredig leven. La paz comienza donde termina la soberbia.’ ‘De vrede begint waar de ijdelheid stopt.’ Nu ik ook in de bergen rust mocht vinden, na jaren van drukte en drukdoen, begrijp ik elke dag beter wat de herder bedoelt. Lees je graag in het Engels, zoek dan Sean Dietrich eens op. Zijn stukjes zijn ontroerend.