Woorden met wortels (31)

Je licht niet onder de korenmaat zetten (Matteüs 5,15) 

Woorden met wortels

Orlando García Duarte © Orlando García Duarte

Beste parochianen van Lokeren en omstreken,

Heb je dat ook wel eens? Misschien bak jij wel de allerlekkerste speculaas van heel Lokeren en omstreken, kan je prachtig een muziekinstrument spelen, of ben je een krak in het luisteren naar een goeie vriend die er even doorheen zit. En toch houden we die mooie kanten van jezelf zo vaak voor ons. We stoppen ze weg, uit valse bescheidenheid of omdat we denken dat het er allemaal niet zo toe doet.

Maar daar stak Jezus tweeduizend jaar geleden al een stokje voor. Hij gebruikte daarvoor een uitdrukking die we vandaag nog steeds kennen: je licht, of je talent, niet onder de korenmaat zetten.

In het evangelie volgens Matteüs zegt Jezus het heel helder en eenvoudig: "Men steekt ook geen lamp aan om ze onder de korenmaat te zetten, maar men zet ze op de standaard, zodat ze schijnt voor allen die in het huis zijn."

Om te begrijpen wat Jezus precies bedoelde, moeten we even terug in de tijd. Want eerlijk is eerlijk: wie gebruikt er vandaag nog het woord ‘korenmaat’? In de tijd van de Bijbel was een korenmaat een grote, houten of aardewerken emmer. Landbouwers gebruikten die om graan mee af te meten. Het was een stevig, meelbestoven voorwerp dat in elk huishouden te vinden was.

Jezus spreekt hier tot een grote menigte op een berghelling (de bekende Bergrede). De huizen in die tijd hadden geen elektriciteit of grote ramen. Als het donker werd, stak men een klein olielampje aan. Dat lampje gaf een warm, maar bescheiden licht. Als je zo’n kostbaar lampje aanstak en er meteen een zware, houten graanemmer (de korenmaat) overkop bovenop zette… tja, dan zat je uiteraard meteen weer in het pikdonker! Bovendien zou het olielampje door gebrek aan zuurstof snel uitdoen.

Het is bijna een komisch beeld: wie steekt er nu een kaars aan om er vervolgens meteen een emmer water overheen te gooien? Dat is toch helemaal gek? En toch is dat precies wat wij doen als we onze capaciteiten, onze vriendelijkheid en onze unieke gaven verstoppen voor de buitenwereld.

Vandaag gebruiken we het spreekwoord als we willen zeggen dat iemand zijn of haar kwaliteiten niet moet verbergen. En laten we eerlijk zijn: Vlamingen zijn daar soms een beetje té goed in. "Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg," zeggen we vaak. Of: "Ik wil niet dikdoen!"

Maar er is een groot verschil tussen opscheppen en gewoon laten zien wie je bent en wat je kan. Denk maar eens aan het dagelijks leven hier bij ons: Misschien ben je al jaren met pensioen, maar kan je fantastisch organiseren of heerlijke soep maken voor de breiclub of de kaartnamiddag. Zeg dan niet: "Och, dat is toch niets bijzonders." Jawel, dat is het wél! Daarmee breng je warmte in de groep. Als iedereen zijn eigen lampje onder een emmer zet, wordt het in onze buurt maar een donkere, kille boel.

Je talenten niet onder de korenmaat zetten betekent niet dat je op een podium moet gaan staan om applaus te oogsten. Het betekent gewoon dat je de dingen waar jij goed in bent, groot of klein, durft te delen met de mensen om je heen.

Een straal licht van een klein olielampje kan een hele kamer verlichten. Zo kan een klein gebaar, een glimlach of een talent van jou het leven van iemand anders net dat beetje helderder maken.

Dus de volgende keer dat je twijfelt om ergens je schouders onder te zetten, of wanneer iemand je een compliment geeft over je kookkunst, je tuin of je goede zorgen: schuif die korenmaat aan de kant, haal diep adem, en laat je licht maar gewoon schijnen. Lokeren wordt er alleen maar mooier van!

Orlando Garcia Duarte