Rouwzorg

Als je naar het glaasje kijkt, zie je een boom, een bankje en tussen de bomen een stukje licht.

Een eenvoudig beeld.

Misschien doet het je denken aan een plek waar je graag kwam. Aan iemand met wie je ooit samen zat, een gesprek voerde, of gewoon stil kon zijn.

Op de achterkant van het glaasje zie je dezelfde boom en hetzelfde bankje opnieuw. Maar nu zachter, vervaagd, als een schaduw. Misschien is dat herkenbaar. Wanneer iemand die ons dierbaar is er niet meer is, blijft er iets van die persoon in ons leven. Soms heel dichtbij, soms alleen nog in een herinnering.

En tegelijk is er de leegte.

Het gemis van iemand die niet meer naast ons zit, niet meer even kan binnenvallen, niet meer kan worden opgebeld.

De schaduw mag er zijn. Want verdriet hoeft niet te verdwijnen om opnieuw licht te kunnen zien.

Het licht op het glaasje maakt de schaduw niet weg. Het maakt het gemis niet kleiner. Maar het is er.

Een klein stukje licht tussen de bomen. Misschien mag het ons eraan herinneren dat liefde niet ophoudt wanneer iemand sterft. Dat herinneringen soms onverwacht weer licht brengen. Dat er, midden in verdriet, toch momenten van warmte kunnen zijn. Straks steken we ons lichtje aan. Ieder met zijn eigen gedachten, zijn eigen herinneringen, zijn eigen gemis. En misschien ook met een beetje hoop. Een klein lichtje voor onderweg. Je hoeft niet de hele weg te zien. Een beetje licht is genoeg voor de volgende stap.

Marie-Anne

Contact: adelheid.verstraeten@gmail.com