© Sjalom Boutersem
© Sjalom Boutersem
Het kruikje met de barst
Er was eens een waterdrager die elke ochtend water ging halen in twee aarden kruiken. Beneden in het dal vulde hij beide kruiken met water en droeg zijn zware last dan naar boven.
De rechtse kan had een barstje aan de zijkant. Hierdoor verloor hij water. De kan vond het vreselijk en kon zich niet bij zijn handicap neerleggen.
Na jaren van angst dat hij misschien wel weggegooid zou worden, vertelde hij zijn gebrek aan de waterdrager.
"Jij weet en ik weet het ook dat je aan mij veel minder hebt dan aan de gave linkerkruik. Die andere is altijd vol als u boven komt. Ik verlies altijd water, ik heb een barst aan mijn zijkant.."
De waterdrager glimlachte: "Als we straks de heuvel oplopen, moet je eens goed langs de kant van de weg kijken!"
Bovengekomen vroeg de waterdrager aan de rechterkruik: "Heb je het gezien?"
"Ik heb alleen mooie bloemen aan de kant van de weg gezien. Bloemen vind ik wel mooi, maar mijn gescheurde kant niet..."
De waterdrager schudde zijn hoofd. "Je begrijpt het niet. Al die jaren wist ik natuurlijk van dat barstje in jouw zijkant. Ik heb er gebruik van gemaakt. Ik heb steeds zaadjes gezaaid aan die kant van de weg. Als jij langs kwam, gaf je ze water zonder het te weten. Zo komt het dat hier van die prachtige bloemen staan."
De kruik was er stil van. Langzaam drong het tot hem door en beetje voor beetje liet hij trots en vreugde in zich opstijgen. Nu pas besefte hij dat hij al die tijd van belang was geweest mét de barst aan de zijkant.
Het kleine meisje hoop
Het geloof waar ik het meest van hou, zegt God, is de hoop.
Geloof, dat verwondert met niet. Ik ben overal zo zichtbaar aanwezig, in de zon en de maan en de sterren aan de hemel, in ’t gewemel van de vissen in de rivieren, en in alle dieren. In het hart van de mens dat het diepste is, en het meest in het kind dat het liefste is.
In alles wat boven en onder is ben ik zo luisterrijk aanwezig, dat geloven, zegt God, in mijn ogen geen wonder is.
Ook liefde verwondert me niet, zegt God. Er is onder de mensen zoveel verdriet, soms niet te stelpen, dat je toch vanzelf ziet hoe ze elkaar moeten helpen. Ze zouden wel harten van steen moeten hebben als ze voor iemand die tekort heeft het brood niet uit hun mond zouden sparen. Nee, liefde, zegt God, dat verwondert me niet
Maar wat me verwondert, zegt God, is de hoop. Daar ben ik van ondersteboven. Ze zien toch wat er in de wereld allemaal omgaaten ze geloven dat het morgen helemaal omslaat. Wat een wonder is er niet voor nodig dat zij dat kleine hoopje hoop nooit als overbodig ervaren, maar met voorzichtige gebaren in hun hand en in hun hart bewaren, een vlammetje dat keer op keer weer wankelt en dreigt op te staan, en nooit wil doven.
Soms kan ik mijn eigen ogen niet geloven. Geloof en liefde zijn als vrouwen. Hoop is een heel klein meisje van niks. Zij stapt op tussen de twee vrouwen en iedereen denkt: die vrouwen houden haar bij de hand, die wijzen de weg. Maar daarvan heb ik meer verstand, zegt God; ik zeg:
het is het kleine meisje hoop dat al wat tussen mensen leeft hun heen en weer geloop licht en richting geeft. Want het is dat kleine meisje hoop
- je ziet het zwak zijn, bang zijn, beven, je denkt soms dat het zo onooglijk is - het is dat kleine meisje hoop dat de mensen zien laat, zien soms even,
wat in het leven mogelijk is.
Het geloof, zegt God, waar ik het meest van hou, de liefde waar ik het meest van hou, is de hoop. Geloof, dat verwondert me niet. Liefde, dat is geen wonder. Maar de hoop, dat is haast niet te geloven. Ikzelf, zegt God, ik ben er van onderste boven.
(Frans Van Bladel, naar Charles Péguy)
Het kleine meisje hoop, onmisbare schakel in ons geloof dat toekomst mogelijk is. Toekomst voor onze planeet en zijn bewoners. Toekomst voor het geknakte riet. Mensen die geen kansen krijgen en er niet of niet meer bij horen. Mensen op de vlucht. Mensen die worstelen met eenzaamheid, ziekte of een groot verdriet. Mensen met een barst of barstje. Ondanks de vele negatieve maatschappelijke tekenen van polarisering en radicalisering, van onverdraagzaamheid of onverschilligheid, blijven geloven dat het anders kan. Het kleine meisje hoop dat telkens opnieuw zegt: 'En toch'. Twee onmisbare woorden die mensen in beweging brengen om zich te blijven inzetten voor wie klein en kwetsbaar is.
Laten we op weg naar Kerstmis het kleine meisje hoop voeden en sterk maken zodat de kleine vlam een groot licht wordt.
Het gebedsmoment sloot naadloos aan bij de lezing van dr. Eneman. De profeet Jesaja bracht de hoopvolle boodschap dat God de kleine vlam bewaakt en het geknakte riet niet breekt. Het kleine meisje 'hoop' in de tekst van Charles Péguy bevestigde de overtuiging dat hoop essentieel is voor ons omgaan met mens en wereld. Zelfs God is er onderste boven van als Hij ziet hoe mensen, ondanks alle negativiteit en wanhoop in de wereld, de hoop blijven koesteren.
Het verhaal 'Het kruikje met de barst' toonde de zoektocht van elke mens naar waardering, zin en betekenis in het leven. Hulpverleners kunnen zaadjes van bemoediging en bevestiging uitstrooien zodat de mens met een barst of barstje kan openbloeien en zijn eigen levensproject ontdekken.
Zijn we tenslotte niet allemaal mensen met een barst(je) die hunkeren naar liefde en nabijheid? Laten we dan in 2020 met alle mensen van goede wil het kleine meisje hoop voeden en sterk maken. Laten we hier en nu, als geliefde kinderen van God die we Vader mogen noemen, meewerken aan Zijn droom van een wereld waar alle barstjes ooit geheeld zijn en we met alles en iedereen in harmonie samenleven.
Met dank aan
Mia Lamaire voor de opbouw van dit gebedsmoment.
Het Sint Hilariuskoor onder leiding van Herman Van Steenbergen
De lectoren Daniël Vandenhoeck en Mia Lamaire.